دیوان سید عمادالدین نسیمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh در ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۷

2023-02-28T06:57:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	}}		}}

	'''دیوان سید عمادالدین نسیمی'''، اثر [[نسیمی، سید عمادالدین\|سید عمادالدین نسیمی]]، مجموعه اشعار اوست که با تصحیح [[~~عباسي داکاني، پرويز~~\|پرویز عباسی داکانی]] چاپ شده است.		'''دیوان سید عمادالدین نسیمی'''، اثر [[نسیمی، سید عمادالدین\|سید عمادالدین نسیمی]]، مجموعه اشعار اوست که با تصحیح [[عباسی داکانی، پرویز\|پرویز عباسی داکانی]] چاپ شده است.

	==ساختار==		==ساختار==

Hbaghizadeh در ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۷

2023-02-28T06:57:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۷
خط ۶:		خط ۶:
	[[نسیمی، سید عمادالدین]] (نویسنده)		[[نسیمی، سید عمادالدین]] (نویسنده)

	[[~~عباسي داکاني، پرويز~~]] (مصحح)		[[عباسی داکانی، پرویز]] (مصحح)
	\| زبان =فارسی		\| زبان =فارسی
	\| کد کنگره =‏‏PIR‎‏ ‎‏5641‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9‎‏ ‎‏1369		\| کد کنگره =‏‏PIR‎‏ ‎‏5641‎‏ ‎‏/‎‏د‎‏9‎‏ ‎‏1369

Hbaghizadeh@noornet.net: /* گزارش محتوا */

2021-11-14T07:12:25Z

گزارش محتوا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	\| شابک =		\| شابک =
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =26975
	\| کتابخوان همراه نور =26975		\| کتابخوان همراه نور =26975
	\| کد پدیدآور =17609		\| کد پدیدآور =17609
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|''گر نبودی مظهر ذات خدا آدم کجا''\|2=''مستحق سجده گشتی او ز علام علیم''}}		{{ب\|''گر نبودی مظهر ذات خدا آدم کجا''\|2=''مستحق سجده گشتی او ز علام علیم''}}
	{{ب\|''آتش رخسار آدم بود بی روی و ریا ''\|2=''آنکه می‌گفت از درخت سبز أنا الله با کلیم''~~}}{{پایان شعر}}~~<ref>ر.ک: همان، ص24</ref>.		{{ب\|''آتش رخسار آدم بود بی روی و ریا ''\|2=''آنکه می‌گفت از درخت سبز أنا الله با کلیم''<ref>ر.ک: همان، ص24</ref>}}{{پایان شعر}}

	از نظر نسیمی انسان وجه تمام‌نمای حق است، نه خود حق. وی در غزلی می‌گوید:		از نظر نسیمی انسان وجه تمام‌نمای حق است، نه خود حق. وی در غزلی می‌گوید:

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۰۷

2021-11-14T07:07:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	{{ب\|''یا رب به حق ذات تو و بی‌نیازی‌ات''\|2=''از خلق ای تو باقی و عالم همه فنا''}}		{{ب\|''یا رب به حق ذات تو و بی‌نیازی‌ات''\|2=''از خلق ای تو باقی و عالم همه فنا''}}
	{{ب\|''یا رب به انبیا و رسولان حضرتت''\|2='' یا رب به عز و منزلت و فخر مصطفی''}}		{{ب\|''یا رب به انبیا و رسولان حضرتت''\|2='' یا رب به عز و منزلت و فخر مصطفی''}}
	{{ب\|''یا رب به حق ذکر نسیمی و سوز او ''\|2=''من بنده را ببخش گنهم لطف کن عطا''~~}}{{پایان شعر}}~~<ref>ر.ک: همان، ص26-‎27</ref>.		{{ب\|''یا رب به حق ذکر نسیمی و سوز او ''\|2=''من بنده را ببخش گنهم لطف کن عطا''<ref>ر.ک: همان، ص26-‎27</ref>}}{{پایان شعر}}

	نکته آخر آنکه در اشعار [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] به‌خاطر حروفی بودنش اشاراتی به حروف ابجد و وجه آدم و خط استوا و عدد ٣٢ وجود دارد. [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] نیز مانند بسیاری از عارفان به وحدت وجود و مقام فنا قائل است و اشعار او مشحون از مضامین توحیدی است. از نظر [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] انسان مظهر تام خداوند و حتی مظهر وحدت او در جهان است. تعبیر از وحدت وجود در عبارات عارفان مسلمان کمی متفاوت است و علت آن هم به مشکل بودن بیان شهود وحدت حاکم بر عالم و توحید الهی مربوط است. معمولا عارفان برای بیان حالات و مشهودات خود در این رابطه از زبان نظم و قالب غزل و اصطلاحات خاص شعری استفاده کرده‌اند. انتساب انسان‌خدایی به [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] غیر قابل توجیه است. وی انسان را بزرگ‎ترین مظهر الهی در خلقت می‌داند که کون ‎و مکان گنجایی عظمت او را ندارد. بیان وحدت وجود معمولا به کلمات شبهه‌انگیزی می‌انجامد که شطح نامیده می‌شود و برخی تعبیرات نسیمی را باید از همین سنخ دانست و اصولا زبان عرفا با سایر زبان‌ها متفاوت است و همین امر موجب عدم درک تعبیرات آنها شده و از این جهت است که برخی آنها را متهم به کفر و الحاد می‌کنند<ref>ر.ک: همان، ص27</ref>.		نکته آخر آنکه در اشعار [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] به‌خاطر حروفی بودنش اشاراتی به حروف ابجد و وجه آدم و خط استوا و عدد ٣٢ وجود دارد. [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] نیز مانند بسیاری از عارفان به وحدت وجود و مقام فنا قائل است و اشعار او مشحون از مضامین توحیدی است. از نظر [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] انسان مظهر تام خداوند و حتی مظهر وحدت او در جهان است. تعبیر از وحدت وجود در عبارات عارفان مسلمان کمی متفاوت است و علت آن هم به مشکل بودن بیان شهود وحدت حاکم بر عالم و توحید الهی مربوط است. معمولا عارفان برای بیان حالات و مشهودات خود در این رابطه از زبان نظم و قالب غزل و اصطلاحات خاص شعری استفاده کرده‌اند. انتساب انسان‌خدایی به [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] غیر قابل توجیه است. وی انسان را بزرگ‎ترین مظهر الهی در خلقت می‌داند که کون ‎و مکان گنجایی عظمت او را ندارد. بیان وحدت وجود معمولا به کلمات شبهه‌انگیزی می‌انجامد که شطح نامیده می‌شود و برخی تعبیرات نسیمی را باید از همین سنخ دانست و اصولا زبان عرفا با سایر زبان‌ها متفاوت است و همین امر موجب عدم درک تعبیرات آنها شده و از این جهت است که برخی آنها را متهم به کفر و الحاد می‌کنند<ref>ر.ک: همان، ص27</ref>.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'نسیمی، عمادالدين' به 'نسیمی، سید عمادالدین'

2021-11-14T07:06:35Z

جایگزینی متن - 'نسیمی، عمادالدين' به 'نسیمی، سید عمادالدین'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۴:		خط ۴:
	\| عنوان‌های دیگر =ديوان		\| عنوان‌های دیگر =ديوان
	\| پدیدآوران =		\| پدیدآوران =
	[[نسیمی، ~~عمادالدين~~]] (نویسنده)		[[نسیمی، سید عمادالدین]] (نویسنده)

	[[عباسي داکاني، پرويز]] (مصحح)		[[عباسي داکاني، پرويز]] (مصحح)
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	}}		}}

	'''دیوان سید عمادالدین نسیمی'''، اثر [[نسیمی، ~~عمادالدين~~\|سید عمادالدین نسیمی]]، مجموعه اشعار اوست که با تصحیح [[عباسي داکاني، پرويز\|پرویز عباسی داکانی]] چاپ شده است.		'''دیوان سید عمادالدین نسیمی'''، اثر [[نسیمی، سید عمادالدین\|سید عمادالدین نسیمی]]، مجموعه اشعار اوست که با تصحیح [[عباسي داکاني، پرويز\|پرویز عباسی داکانی]] چاپ شده است.

	==ساختار==		==ساختار==
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	موضوع توحید و شهود عرفانی وحدت از مهم‎ترین مضامین اشعار نسیمی است. بحث وحدت وجود از مهم‎ترین مباحث عرفان نظری است و همچنین در عرفان عملی از چگونگی رسیدن به شهود این وحدت سخن گفته می‌شود<ref>ر.ک: بانک، عاطفه؛ افتخار، مهدی، ص19</ref>.		موضوع توحید و شهود عرفانی وحدت از مهم‎ترین مضامین اشعار نسیمی است. بحث وحدت وجود از مهم‎ترین مباحث عرفان نظری است و همچنین در عرفان عملی از چگونگی رسیدن به شهود این وحدت سخن گفته می‌شود<ref>ر.ک: بانک، عاطفه؛ افتخار، مهدی، ص19</ref>.

	از نظر [[نسیمی، ~~عمادالدين~~\|نسیمی]] آب حیات، اسم اعظم، مظهر ذات کبریایی، صورت خدا و حتی روح‌القدس جلوه‌ای از انسان کامل است. حقیقت انسان اگر از مشرق غیب برآید آفتاب وحدت ظاهر می‌شود. گوهر لامکان و گوهر همه اشیا و ظاهر و باطن در دو عالم انسان است که مظهر تام خداست.<ref>ر.ک: همان، ص23</ref>.		از نظر [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] آب حیات، اسم اعظم، مظهر ذات کبریایی، صورت خدا و حتی روح‌القدس جلوه‌ای از انسان کامل است. حقیقت انسان اگر از مشرق غیب برآید آفتاب وحدت ظاهر می‌شود. گوهر لامکان و گوهر همه اشیا و ظاهر و باطن در دو عالم انسان است که مظهر تام خداست.<ref>ر.ک: همان، ص23</ref>.

	با ملاحظه اشعار [[نسیمی، ~~عمادالدين~~\|نسیمی]]، می‌توان دریافت که از نظر او، رسیدن و مشاهده همه حقایق با خالی شدن از خود و فانی شدن در خدا و رسیدن به توحید امکان‌پذیر است؛ یعنی با معرفت حقیقت موجودات و معرفت نفس انسانی که مظهر تمام‌نمای خداست.<ref>ر.ک: همان، ص23-‎24</ref>.		با ملاحظه اشعار [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]]، می‌توان دریافت که از نظر او، رسیدن و مشاهده همه حقایق با خالی شدن از خود و فانی شدن در خدا و رسیدن به توحید امکان‌پذیر است؛ یعنی با معرفت حقیقت موجودات و معرفت نفس انسانی که مظهر تمام‌نمای خداست.<ref>ر.ک: همان، ص23-‎24</ref>.

	بنابراین آنچه از مشاهده خود در عبارات نسیمی و دیگر عارفان، وجود دارد و در مواردی که علی‌الظاهر به‌صورت مبالغه‌آمیزی مشغول ستایش خود و یا «آدم» است، به‌خاطر تلازمی است که خودشناسی با خداشناسی دارد: «من عرف نفسه فقد عرف ربه»؛ نه اینکه خود انسان در قبال خداوند شیئیت و موجودیتی داشته باشد. نسیمی درباره این تلازم می‌گوید:		بنابراین آنچه از مشاهده خود در عبارات نسیمی و دیگر عارفان، وجود دارد و در مواردی که علی‌الظاهر به‌صورت مبالغه‌آمیزی مشغول ستایش خود و یا «آدم» است، به‌خاطر تلازمی است که خودشناسی با خداشناسی دارد: «من عرف نفسه فقد عرف ربه»؛ نه اینکه خود انسان در قبال خداوند شیئیت و موجودیتی داشته باشد. نسیمی درباره این تلازم می‌گوید:
خط ۱۰۵:		خط ۱۰۵:
	{{ب\|''یا رب به حق ذکر نسیمی و سوز او ''\|2=''من بنده را ببخش گنهم لطف کن عطا''}}{{پایان شعر}}<ref>ر.ک: همان، ص26-‎27</ref>.		{{ب\|''یا رب به حق ذکر نسیمی و سوز او ''\|2=''من بنده را ببخش گنهم لطف کن عطا''}}{{پایان شعر}}<ref>ر.ک: همان، ص26-‎27</ref>.

	نکته آخر آنکه در اشعار [[نسیمی، ~~عمادالدين~~\|نسیمی]] به‌خاطر حروفی بودنش اشاراتی به حروف ابجد و وجه آدم و خط استوا و عدد ٣٢ وجود دارد. [[نسیمی، ~~عمادالدين~~\|نسیمی]] نیز مانند بسیاری از عارفان به وحدت وجود و مقام فنا قائل است و اشعار او مشحون از مضامین توحیدی است. از نظر [[نسیمی، ~~عمادالدين~~\|نسیمی]] انسان مظهر تام خداوند و حتی مظهر وحدت او در جهان است. تعبیر از وحدت وجود در عبارات عارفان مسلمان کمی متفاوت است و علت آن هم به مشکل بودن بیان شهود وحدت حاکم بر عالم و توحید الهی مربوط است. معمولا عارفان برای بیان حالات و مشهودات خود در این رابطه از زبان نظم و قالب غزل و اصطلاحات خاص شعری استفاده کرده‌اند. انتساب انسان‌خدایی به [[نسیمی، ~~عمادالدين~~\|نسیمی]] غیر قابل توجیه است. وی انسان را بزرگ‎ترین مظهر الهی در خلقت می‌داند که کون ‎و مکان گنجایی عظمت او را ندارد. بیان وحدت وجود معمولا به کلمات شبهه‌انگیزی می‌انجامد که شطح نامیده می‌شود و برخی تعبیرات نسیمی را باید از همین سنخ دانست و اصولا زبان عرفا با سایر زبان‌ها متفاوت است و همین امر موجب عدم درک تعبیرات آنها شده و از این جهت است که برخی آنها را متهم به کفر و الحاد می‌کنند<ref>ر.ک: همان، ص27</ref>.		نکته آخر آنکه در اشعار [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] به‌خاطر حروفی بودنش اشاراتی به حروف ابجد و وجه آدم و خط استوا و عدد ٣٢ وجود دارد. [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] نیز مانند بسیاری از عارفان به وحدت وجود و مقام فنا قائل است و اشعار او مشحون از مضامین توحیدی است. از نظر [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] انسان مظهر تام خداوند و حتی مظهر وحدت او در جهان است. تعبیر از وحدت وجود در عبارات عارفان مسلمان کمی متفاوت است و علت آن هم به مشکل بودن بیان شهود وحدت حاکم بر عالم و توحید الهی مربوط است. معمولا عارفان برای بیان حالات و مشهودات خود در این رابطه از زبان نظم و قالب غزل و اصطلاحات خاص شعری استفاده کرده‌اند. انتساب انسان‌خدایی به [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] غیر قابل توجیه است. وی انسان را بزرگ‎ترین مظهر الهی در خلقت می‌داند که کون ‎و مکان گنجایی عظمت او را ندارد. بیان وحدت وجود معمولا به کلمات شبهه‌انگیزی می‌انجامد که شطح نامیده می‌شود و برخی تعبیرات نسیمی را باید از همین سنخ دانست و اصولا زبان عرفا با سایر زبان‌ها متفاوت است و همین امر موجب عدم درک تعبیرات آنها شده و از این جهت است که برخی آنها را متهم به کفر و الحاد می‌کنند<ref>ر.ک: همان، ص27</ref>.

	==وضعیت کتاب==		==وضعیت کتاب==

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '}} [[' به '}} [['

2021-09-06T08:49:59Z

جایگزینی متن - '}} [[' به '}} [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۱۹
خط ۱۱۹:		خط ۱۱۹:
	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

2020-12-10T17:49:36Z

جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۲۱:۱۹
خط ۱۱۸:		خط ۱۱۸:

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}
	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده:سال97-25مرداد الی24 شهریور' به ''

2020-06-14T13:59:39Z

جایگزینی متن - 'رده:سال97-25مرداد الی24 شهریور' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۲۹
خط ۱۲۸:		خط ۱۲۸:

	[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]		[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]



	~~[[رده:سال97-25مرداد الی24 شهریور]]~~

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده:25 مرداد الی 24 شهریور' به ''

2020-06-14T12:10:23Z

جایگزینی متن - 'رده:25 مرداد الی 24 شهریور' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۰
خط ۱۲۹:		خط ۱۲۹:
	[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]		[[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]

	~~[[رده:25 مرداد الی 24 شهریور]]~~

	[[رده:سال97-25مرداد الی24 شهریور]]		[[رده:سال97-25مرداد الی24 شهریور]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ع‎ب' به 'ع‌ب'

2020-05-13T07:40:03Z

جایگزینی متن - 'ع‎ب' به 'ع‌ب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	==ساختار==		==ساختار==
	کتاب با مقدمه مصحح آغاز و اشعار در قالب غزلیات، مثنوی، ~~ترجیع‎بند،~~ قصیده و رباعیات، عرضه شده است.		کتاب با مقدمه مصحح آغاز و اشعار در قالب غزلیات، مثنوی، ترجیع‌بند، قصیده و رباعیات، عرضه شده است.

	==گزارش محتوا==		==گزارش محتوا==
خط ۸۰:		خط ۸۰:
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}

	و در ضمن ~~ترجیع‎بند~~ مذکور می‌گوید:		و در ضمن ترجیع‌بند مذکور می‌گوید:
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|''ماییم جهان لي مع الله ''\|2=''ما أعظم شأني الله الله''}}		{{ب\|''ماییم جهان لي مع الله ''\|2=''ما أعظم شأني الله الله''}}
خط ۸۷:		خط ۸۷:
	که «ما أعظم شأني» به «سبحاني ما أعظم شأني» گفتن بایزید بسطامی در مقام شطح اشاره دارد<ref>ر.ک: همان، ص25-‎26</ref>.		که «ما أعظم شأني» به «سبحاني ما أعظم شأني» گفتن بایزید بسطامی در مقام شطح اشاره دارد<ref>ر.ک: همان، ص25-‎26</ref>.

	نسیمی در ~~ترجیع‎بندی~~ که		نسیمی در ترجیع‌بندی که
	{{شعر}}		{{شعر}}
	{{ب\|''روح‌القدسیم و اسم اعظم ''\|2=''روحی که دمیده شد در آدم''}}		{{ب\|''روح‌القدسیم و اسم اعظم ''\|2=''روحی که دمیده شد در آدم''}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۷
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	{{ب\|''یا رب به حق ذات تو و بی‌نیازی‌ات''\|2=''از خلق ای تو باقی و عالم همه فنا''}}		{{ب\|''یا رب به حق ذات تو و بی‌نیازی‌ات''\|2=''از خلق ای تو باقی و عالم همه فنا''}}
	{{ب\|''یا رب به انبیا و رسولان حضرتت''\|2='' یا رب به عز و منزلت و فخر مصطفی''}}		{{ب\|''یا رب به انبیا و رسولان حضرتت''\|2='' یا رب به عز و منزلت و فخر مصطفی''}}
	{{ب\|''یا رب به حق ذکر نسیمی و سوز او ''\|2=''من بنده را ببخش گنهم لطف کن عطا''~~}}{{پایان شعر}}~~<ref>ر.ک: همان، ص26-‎27</ref>.		{{ب\|''یا رب به حق ذکر نسیمی و سوز او ''\|2=''من بنده را ببخش گنهم لطف کن عطا''<ref>ر.ک: همان، ص26-‎27</ref>}}{{پایان شعر}}

	نکته آخر آنکه در اشعار [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] به‌خاطر حروفی بودنش اشاراتی به حروف ابجد و وجه آدم و خط استوا و عدد ٣٢ وجود دارد. [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] نیز مانند بسیاری از عارفان به وحدت وجود و مقام فنا قائل است و اشعار او مشحون از مضامین توحیدی است. از نظر [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] انسان مظهر تام خداوند و حتی مظهر وحدت او در جهان است. تعبیر از وحدت وجود در عبارات عارفان مسلمان کمی متفاوت است و علت آن هم به مشکل بودن بیان شهود وحدت حاکم بر عالم و توحید الهی مربوط است. معمولا عارفان برای بیان حالات و مشهودات خود در این رابطه از زبان نظم و قالب غزل و اصطلاحات خاص شعری استفاده کرده‌اند. انتساب انسان‌خدایی به [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] غیر قابل توجیه است. وی انسان را بزرگ‎ترین مظهر الهی در خلقت می‌داند که کون ‎و مکان گنجایی عظمت او را ندارد. بیان وحدت وجود معمولا به کلمات شبهه‌انگیزی می‌انجامد که شطح نامیده می‌شود و برخی تعبیرات نسیمی را باید از همین سنخ دانست و اصولا زبان عرفا با سایر زبان‌ها متفاوت است و همین امر موجب عدم درک تعبیرات آنها شده و از این جهت است که برخی آنها را متهم به کفر و الحاد می‌کنند<ref>ر.ک: همان، ص27</ref>.		نکته آخر آنکه در اشعار [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] به‌خاطر حروفی بودنش اشاراتی به حروف ابجد و وجه آدم و خط استوا و عدد ٣٢ وجود دارد. [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] نیز مانند بسیاری از عارفان به وحدت وجود و مقام فنا قائل است و اشعار او مشحون از مضامین توحیدی است. از نظر [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] انسان مظهر تام خداوند و حتی مظهر وحدت او در جهان است. تعبیر از وحدت وجود در عبارات عارفان مسلمان کمی متفاوت است و علت آن هم به مشکل بودن بیان شهود وحدت حاکم بر عالم و توحید الهی مربوط است. معمولا عارفان برای بیان حالات و مشهودات خود در این رابطه از زبان نظم و قالب غزل و اصطلاحات خاص شعری استفاده کرده‌اند. انتساب انسان‌خدایی به [[نسیمی، سید عمادالدین\|نسیمی]] غیر قابل توجیه است. وی انسان را بزرگ‎ترین مظهر الهی در خلقت می‌داند که کون ‎و مکان گنجایی عظمت او را ندارد. بیان وحدت وجود معمولا به کلمات شبهه‌انگیزی می‌انجامد که شطح نامیده می‌شود و برخی تعبیرات نسیمی را باید از همین سنخ دانست و اصولا زبان عرفا با سایر زبان‌ها متفاوت است و همین امر موجب عدم درک تعبیرات آنها شده و از این جهت است که برخی آنها را متهم به کفر و الحاد می‌کنند<ref>ر.ک: همان، ص27</ref>.