درآمدی بر سیر و سلوک - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'سیر و سلوک (ابهام زدایی)' به 'سیر و سلوک (ابهام‌زدایی)'

2024-09-03T15:03:47Z

جایگزینی متن - 'سیر و سلوک (ابهام زدایی)' به 'سیر و سلوک (ابهام‌زدایی)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۳۳
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	{{کاربردهای دیگر\|سیر و سلوک (~~ابهام زدایی~~)}}		{{کاربردهای دیگر\|سیر و سلوک (ابهام‌زدایی)}}
	'''درآمدى بر سير و سلوك'''، مجموعه مباحث اخلاقى [[آيت‌الله مجتبى تهرانى]] پيرامون سير و سلوك معنوى است كه زير نظر على اكبر رشاد، در سال 1418ق از نوار پياده و تدوين شده است.		'''درآمدى بر سير و سلوك'''، مجموعه مباحث اخلاقى [[آيت‌الله مجتبى تهرانى]] پيرامون سير و سلوك معنوى است كه زير نظر على اكبر رشاد، در سال 1418ق از نوار پياده و تدوين شده است.

Mkheradmand110: /* وابسته‌ها */ بحثی کوتاه پیرامون خطبه حضرت زهرا(س)

2023-11-26T02:38:49Z

وابسته‌ها: بحثی کوتاه پیرامون خطبه حضرت زهرا(س)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۰۸
خط ۱۰۰:		خط ۱۰۰:
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}

	[[~~دروس في التوحيد~~]]		[[بحثی کوتاه پیرامون خطبه حضرت زهرا(س)]]

	[[تهليليه (شرح لا إله إلّا الله)]]		[[تهليليه (شرح لا إله إلّا الله)]]

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' '''' به '''''

2023-07-31T11:50:25Z

جایگزینی متن - ' '''' به '''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	نویسنده در پاسخ مى‌گويد: تقوا حاصل عمل صالح است. ايمان حالتى براى روح پديد مى‌آورد كه وى را به كارهاى نيك سوق مى‌دهد و از زشتى‌ها برحذر مى‌دارد. بنابراین ريشه تقوا، معرفت بوده و هيچ چيز به اندازه معرفت، ارزش ندارد.		نویسنده در پاسخ مى‌گويد: تقوا حاصل عمل صالح است. ايمان حالتى براى روح پديد مى‌آورد كه وى را به كارهاى نيك سوق مى‌دهد و از زشتى‌ها برحذر مى‌دارد. بنابراین ريشه تقوا، معرفت بوده و هيچ چيز به اندازه معرفت، ارزش ندارد.

	اشكال ديگرى كه نویسنده در پى پاسخ به آن مى‌باشد، اين است كه اگر غايت حقيقى، معرفت و شناخت خدا باشد، با اين آيه شريفه ''' «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون» '''تعارض پيدا مى‌كند. وى در پاسخ به اين سؤال معتقد است كه اولاً: به دنبال اين آيه شريفه، روايات بسيار وارده شده است كه عبوديت را به معرفت معنا كرده‌اند. ثانياً از اين آيه شريفه، دو مطلب اساسى استنباط مى‌شود:1- خلقت انسان بدون غايت نيست و استثنايى كه در آيه آمده است، دلالت بر انحصار مى‌كند.		اشكال ديگرى كه نویسنده در پى پاسخ به آن مى‌باشد، اين است كه اگر غايت حقيقى، معرفت و شناخت خدا باشد، با اين آيه شريفه''' «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون»'''تعارض پيدا مى‌كند. وى در پاسخ به اين سؤال معتقد است كه اولاً: به دنبال اين آيه شريفه، روايات بسيار وارده شده است كه عبوديت را به معرفت معنا كرده‌اند. ثانياً از اين آيه شريفه، دو مطلب اساسى استنباط مى‌شود:1- خلقت انسان بدون غايت نيست و استثنايى كه در آيه آمده است، دلالت بر انحصار مى‌كند.

	2- مضمون آيه اين نيست كه خلق نكردم جن و انس را مگر براى آنكه معبود آن‌ها باشم، بلكه مى‌فرمايد: نيافريدم مگر براى عبادت و در حقيقت اين آيه، هدف را نسبت به ثمره‌اى كه نصيب انسان مى‌شود، مطرح كرده است.		2- مضمون آيه اين نيست كه خلق نكردم جن و انس را مگر براى آنكه معبود آن‌ها باشم، بلكه مى‌فرمايد: نيافريدم مگر براى عبادت و در حقيقت اين آيه، هدف را نسبت به ثمره‌اى كه نصيب انسان مى‌شود، مطرح كرده است.

Hbaghizadeh در ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۷

2023-04-29T15:07:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۳۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
			{{کاربردهای دیگر\|سیر و سلوک (ابهام زدایی)}}
	'''درآمدى بر سير و سلوك'''، مجموعه مباحث اخلاقى [[آيت‌الله مجتبى تهرانى]] پيرامون سير و سلوك معنوى است كه زير نظر على اكبر رشاد، در سال 1418ق از نوار پياده و تدوين شده است.		'''درآمدى بر سير و سلوك'''، مجموعه مباحث اخلاقى [[آيت‌الله مجتبى تهرانى]] پيرامون سير و سلوك معنوى است كه زير نظر على اكبر رشاد، در سال 1418ق از نوار پياده و تدوين شده است.

Mkheradmand110: Mkheradmand110 صفحهٔ در آمدی بر سیر و سلوک را به درآمدی بر سیر و سلوک منتقل کرد: درآمدی = آغازی، مقدمه‌ای

2022-11-03T18:37:36Z

Mkheradmand110 صفحهٔ در آمدی بر سیر و سلوک را به درآمدی بر سیر و سلوک منتقل کرد: درآمدی = آغازی، مقدمه‌ای

→ نسخهٔ قدیمی‌تر

نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۷

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'أسرار الآيات (ترجمه بانو علویه همدانی)' به 'أسرار الآيات (ترجمه بانو علویه همایونی)'

2021-06-25T18:09:03Z

جایگزینی متن - 'أسرار الآيات (ترجمه بانو علویه همدانی)' به 'أسرار الآيات (ترجمه بانو علویه همایونی)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۳۹
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	\| چاپ =3		\| چاپ =3
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =~~17009~~		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =17889
	\| کتابخوان همراه نور =17889		\| کتابخوان همراه نور =17889
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
خط ۱۱۴:		خط ۱۱۴:
	[[دلائل التوحيد]]		[[دلائل التوحيد]]

	[[أسرار الآيات (ترجمه بانو علویه ~~همدانی~~)]]		[[أسرار الآيات (ترجمه بانو علویه همایونی)]]

	[[جامع الافكار و ناقد الانظار]]		[[جامع الافكار و ناقد الانظار]]

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۴۹

2021-02-27T22:49:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۱۹
خط ۹۷:		خط ۹۷:
	مقدمه و متن كتاب.		مقدمه و متن كتاب.

			==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

			[[دروس في التوحيد]]

			[[تهليليه (شرح لا إله إلّا الله)]]

			[[التوحيد، بحوث في مراتبه و معطياته]]

			[[رساله فارسی إنه الحق]]

			[[التوحيد(ماتريدي)]]

			[[حکمت الهی عام و خاص]]

			[[دلائل التوحيد]]

			[[أسرار الآيات (ترجمه بانو علویه همدانی)]]

			[[جامع الافكار و ناقد الانظار]]

			[[التمهيد لقواعد التوحيد]]

			[[الأربعين في دلائل التوحيد]]

			[[رسالة التوحيد]]

			[[المسامرة شرح المسایرة]]

			[[كتاب التوحيد]]

			[[التوحيد، بحوث في مراتبه و معطياته]]

			[[شرح القصيدة النونية]]

			[[رسالة الطبيب البهبهاني]]

			[[تنبیهات حول المبدأ و المعاد]]

			[[رسالة في الذب عن أبي‌الحسن الأشعري]]

			[[توحید المفضل]]

			[[راه نجات در دعای سمات]]

			[[شرح القصيدة النونية]]

			[[توحيد مفضل]]

			[[دلائل التوحيد]]

			[[هداية الأمة إلی معارف الأئمة]]

			[[توحید مفضل و اخلاق]]

			[[عجائب القرآن]]

			[[أسرار الآيات به انضمام تعليقات حكيم مولی علی نوری]]

			[[أسرار الآيات (تحقیق خواجوی)]]

			[[شرح العقيدة الكبری]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'كيفيت' به 'کیفیت'

2020-06-29T09:48:06Z

جایگزینی متن - 'كيفيت' به 'کیفیت'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۱۸
خط ۸۳:		خط ۸۳:
	# فناى در حق: اين دسته نه نتها آتش را مشاهده كرده‌اند، بلكه در آتش وارد شده و پروانه‌وار در آن فانى شده‌اند.		# فناى در حق: اين دسته نه نتها آتش را مشاهده كرده‌اند، بلكه در آتش وارد شده و پروانه‌وار در آن فانى شده‌اند.

	در آخرين بخش كتاب، سير و سلوك الى الله و مراتب، ~~كيفيت~~ و شرايط آن توضيح داده شده است. نویسنده سلوك را بر دو نوع تقسيم و آن‌ها را تعريف كرده است:		در آخرين بخش كتاب، سير و سلوك الى الله و مراتب، کیفیت و شرايط آن توضيح داده شده است. نویسنده سلوك را بر دو نوع تقسيم و آن‌ها را تعريف كرده است:

	# سلوك محبوبيت: سلوكى است كه در آن، وصول قبل از سلوك تحقق يافته است؛ در حقيقت اين دسته از سالكين، واصل‌اند نه سالك.		# سلوك محبوبيت: سلوكى است كه در آن، وصول قبل از سلوك تحقق يافته است؛ در حقيقت اين دسته از سالكين، واصل‌اند نه سالك.

A-esmaili@noornet.net: جایگزینی متن - 'نويسنده' به 'نویسنده'

2018-11-10T06:12:52Z

جایگزینی متن - 'نويسنده' به 'نویسنده'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۶:		خط ۶:
	[[رشاد، علی‌اکبر]] (تدوين)		[[رشاد، علی‌اکبر]] (تدوين)

	[[تهرانی، مجتبی]] (~~نويسنده~~)		[[تهرانی، مجتبی]] (نویسنده)
	\| زبان =فارسی		\| زبان =فارسی
	\| کد کنگره =‏BP‎‏ ‎‏217‎‏/‎‏8‎‏ ‎‏/‎‏ت‎‏9‎‏د‎‏4‎‏		\| کد کنگره =‏BP‎‏ ‎‏217‎‏/‎‏8‎‏ ‎‏/‎‏ت‎‏9‎‏د‎‏4‎‏
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =17009		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =17009
			\| کتابخوان همراه نور =17889
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۳۵:		خط ۳۶:

	== گزارش محتوا==		== گزارش محتوا==
	در بخش اول كتاب، هدف از خلقت بيان شده است. ~~نويسنده~~ براى روشن شدن اين مطلب، در ابتدا به تبيين مقدمات زير پرداخته است:		در بخش اول كتاب، هدف از خلقت بيان شده است. نویسنده براى روشن شدن اين مطلب، در ابتدا به تبيين مقدمات زير پرداخته است:

	# فاعل در انجام فعل، اگر بى‌غرض و بدون غايت باشد، فعلش لغو و بيهوده خواهد بود. اين تعريف ~~نويسنده،~~ عمل هر عاملى را دربرمى‌گيرد. در نتيجه محال است كه بزرگ‌ترين فعل كه آفرينش ممكنات است، از فاعل مطلق سرزند و در عين حال لغو باشد.		# فاعل در انجام فعل، اگر بى‌غرض و بدون غايت باشد، فعلش لغو و بيهوده خواهد بود. اين تعريف نویسنده، عمل هر عاملى را دربرمى‌گيرد. در نتيجه محال است كه بزرگ‌ترين فعل كه آفرينش ممكنات است، از فاعل مطلق سرزند و در عين حال لغو باشد.
	# فاعل از انجام فعل نفع مى‌برد. فاعل هدفدار، نيازمند تحقق فعل است و در فعل، كمالى را مى‌جويد.		# فاعل از انجام فعل نفع مى‌برد. فاعل هدفدار، نيازمند تحقق فعل است و در فعل، كمالى را مى‌جويد.

	با توجه به اين دو مقدمه، تعارض رخ مى‌نمايد و ~~نويسنده~~ با استفاده از نظر اهل معرفت، به حل اين تعارض پرداخته است. وى معتقد است كه انسان، موجودى است دو بعدى؛ چهره‌اى به سوى عالم شهود و چهره‌اى به سوى عالم غيب دارد. اينجاست كه باور و بينش انسان نسبت به هستى، نقش اساسى در اعمال انسانى دارد و بديهى است كه هدف انسان و عملى كه در پى آن هدف از انسان سرمى‌زند، عامل مهمى در تشكيل شخصيت وى دارد، مثلاً اگر هدف آدمى خدمت به خلق باشد و بر طبق آن عمل كند، اين هدف، سازنده شخصيت اوست.		با توجه به اين دو مقدمه، تعارض رخ مى‌نمايد و نویسنده با استفاده از نظر اهل معرفت، به حل اين تعارض پرداخته است. وى معتقد است كه انسان، موجودى است دو بعدى؛ چهره‌اى به سوى عالم شهود و چهره‌اى به سوى عالم غيب دارد. اينجاست كه باور و بينش انسان نسبت به هستى، نقش اساسى در اعمال انسانى دارد و بديهى است كه هدف انسان و عملى كه در پى آن هدف از انسان سرمى‌زند، عامل مهمى در تشكيل شخصيت وى دارد، مثلاً اگر هدف آدمى خدمت به خلق باشد و بر طبق آن عمل كند، اين هدف، سازنده شخصيت اوست.

	به اعتقاد وى، وقتى انسان هدف داشت و مقصدش وصول به حق تعالى بود، عالم شهود نيز هدفمند مى‌شود، زيرا همه كاينات، مقدمه آفرينش انسان و لذا در سيطره اوست.		به اعتقاد وى، وقتى انسان هدف داشت و مقصدش وصول به حق تعالى بود، عالم شهود نيز هدفمند مى‌شود، زيرا همه كاينات، مقدمه آفرينش انسان و لذا در سيطره اوست.

	در بخش دوم، از فضيلت و معرفت بحث شده است. گاهى از معرفت، به افضل و اوجب فرايض تعبير شده و در روايات نيز به ارزش تحصيل معرفت قبل از اقدام به اعمال صالح، تأكيده گرديده است. ~~نويسنده~~ معتقد است در اسلام، صلاحيت عمل را با معرفت ارزيابى مى‌كنند و درجات صلاحيت عمل، با درجات معرفت مطابق است؛ هر چه معرفت بيشتر باشد، عمل صالحتر است.		در بخش دوم، از فضيلت و معرفت بحث شده است. گاهى از معرفت، به افضل و اوجب فرايض تعبير شده و در روايات نيز به ارزش تحصيل معرفت قبل از اقدام به اعمال صالح، تأكيده گرديده است. نویسنده معتقد است در اسلام، صلاحيت عمل را با معرفت ارزيابى مى‌كنند و درجات صلاحيت عمل، با درجات معرفت مطابق است؛ هر چه معرفت بيشتر باشد، عمل صالحتر است.

	وى رواياتى كه درباره معرفت مطرح شده را به دو دسته تقسيم كرده است: در يك دسته، به ارزش عقل اشاره مى‌شود و در دسته دوم، ارزش علم و عالم بيان مى‌شود كه مى‌توان از روايات دسته دوم، به ارزش معرفت به عنوان ميزان عمل پى‌برد.		وى رواياتى كه درباره معرفت مطرح شده را به دو دسته تقسيم كرده است: در يك دسته، به ارزش عقل اشاره مى‌شود و در دسته دوم، ارزش علم و عالم بيان مى‌شود كه مى‌توان از روايات دسته دوم، به ارزش معرفت به عنوان ميزان عمل پى‌برد.
خط ۵۰:		خط ۵۱:
	ممكن است اشكال شود كه از نظر قرآن، اساس ارزش بر تقواست، پس چطور معرفت مى‌تواند محور ارزش باشد؟		ممكن است اشكال شود كه از نظر قرآن، اساس ارزش بر تقواست، پس چطور معرفت مى‌تواند محور ارزش باشد؟

	~~نويسنده~~ در پاسخ مى‌گويد: تقوا حاصل عمل صالح است. ايمان حالتى براى روح پديد مى‌آورد كه وى را به كارهاى نيك سوق مى‌دهد و از زشتى‌ها برحذر مى‌دارد. بنابراین ريشه تقوا، معرفت بوده و هيچ چيز به اندازه معرفت، ارزش ندارد.		نویسنده در پاسخ مى‌گويد: تقوا حاصل عمل صالح است. ايمان حالتى براى روح پديد مى‌آورد كه وى را به كارهاى نيك سوق مى‌دهد و از زشتى‌ها برحذر مى‌دارد. بنابراین ريشه تقوا، معرفت بوده و هيچ چيز به اندازه معرفت، ارزش ندارد.

	اشكال ديگرى كه ~~نويسنده~~ در پى پاسخ به آن مى‌باشد، اين است كه اگر غايت حقيقى، معرفت و شناخت خدا باشد، با اين آيه شريفه ''' «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون» '''تعارض پيدا مى‌كند. وى در پاسخ به اين سؤال معتقد است كه اولاً: به دنبال اين آيه شريفه، روايات بسيار وارده شده است كه عبوديت را به معرفت معنا كرده‌اند. ثانياً از اين آيه شريفه، دو مطلب اساسى استنباط مى‌شود:1- خلقت انسان بدون غايت نيست و استثنايى كه در آيه آمده است، دلالت بر انحصار مى‌كند.		اشكال ديگرى كه نویسنده در پى پاسخ به آن مى‌باشد، اين است كه اگر غايت حقيقى، معرفت و شناخت خدا باشد، با اين آيه شريفه ''' «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون» '''تعارض پيدا مى‌كند. وى در پاسخ به اين سؤال معتقد است كه اولاً: به دنبال اين آيه شريفه، روايات بسيار وارده شده است كه عبوديت را به معرفت معنا كرده‌اند. ثانياً از اين آيه شريفه، دو مطلب اساسى استنباط مى‌شود:1- خلقت انسان بدون غايت نيست و استثنايى كه در آيه آمده است، دلالت بر انحصار مى‌كند.

	2- مضمون آيه اين نيست كه خلق نكردم جن و انس را مگر براى آنكه معبود آن‌ها باشم، بلكه مى‌فرمايد: نيافريدم مگر براى عبادت و در حقيقت اين آيه، هدف را نسبت به ثمره‌اى كه نصيب انسان مى‌شود، مطرح كرده است.		2- مضمون آيه اين نيست كه خلق نكردم جن و انس را مگر براى آنكه معبود آن‌ها باشم، بلكه مى‌فرمايد: نيافريدم مگر براى عبادت و در حقيقت اين آيه، هدف را نسبت به ثمره‌اى كه نصيب انسان مى‌شود، مطرح كرده است.

	در بخش سوم، مسأله مكاشفه و مشاهده، مورد بحث و بررسى قرار گرفته است. ~~نويسنده~~ مكاشفه را علمى مى‌داند كه به سبب تابشى مرموز در فكر يا حدس يا يك محادثه غيبى نسبت به امور جزئيه‌اى كه در گذشته واقع شده و يا در آينده واقع مى‌شود، براى نفس حاصل مى‌گردد. اما مشاهده، اشراق انوارى است بر نفس، به‌طورى‌كه بدون نزاع و اختلاف نسبت به آن، قطع و يقين حاصل شود.		در بخش سوم، مسأله مكاشفه و مشاهده، مورد بحث و بررسى قرار گرفته است. نویسنده مكاشفه را علمى مى‌داند كه به سبب تابشى مرموز در فكر يا حدس يا يك محادثه غيبى نسبت به امور جزئيه‌اى كه در گذشته واقع شده و يا در آينده واقع مى‌شود، براى نفس حاصل مى‌گردد. اما مشاهده، اشراق انوارى است بر نفس، به‌طورى‌كه بدون نزاع و اختلاف نسبت به آن، قطع و يقين حاصل شود.

	وى معتقد است براى شناختن حق تعالى، دو طريق وجود دارد:		وى معتقد است براى شناختن حق تعالى، دو طريق وجود دارد:
خط ۶۷:		خط ۶۸:
	در بخش چهارم، از خودشناسى و خداشناسى بحث شده است. در اين كه معرفت نفس و خودشناسى چيست؟ برخى از بزرگان گفته‌اند كه معرفت حضورى و شهودى است و مسئله را به برهان عليّت احاطه داده‌اند؛ در اين طريق، روش اثبات، از راه عقل و برهان است نه عرفان.		در بخش چهارم، از خودشناسى و خداشناسى بحث شده است. در اين كه معرفت نفس و خودشناسى چيست؟ برخى از بزرگان گفته‌اند كه معرفت حضورى و شهودى است و مسئله را به برهان عليّت احاطه داده‌اند؛ در اين طريق، روش اثبات، از راه عقل و برهان است نه عرفان.

	برخى ديگر معتقدند كه مراد اين است كه انسان، سنخيت وجودى نفس را با تصوراتش دريافت مى‌كند؛ روش اين طريق نيز فلسفى است. اما ~~نويسنده~~ معتقد است كه جايگاه معرفت و شهود، جايگاهى عرفانى است و معرفت نفس، كار عقل بوده و ابزار آن، قلب است.		برخى ديگر معتقدند كه مراد اين است كه انسان، سنخيت وجودى نفس را با تصوراتش دريافت مى‌كند؛ روش اين طريق نيز فلسفى است. اما نویسنده معتقد است كه جايگاه معرفت و شهود، جايگاهى عرفانى است و معرفت نفس، كار عقل بوده و ابزار آن، قلب است.

	وى معرفت حق را غايت بعثت انبيا دانسته و در ادامه، موانع معرفت الله را بررسى نموده است. اين موانع عبارتند از: معاصى و رذايل اخلاقى.		وى معرفت حق را غايت بعثت انبيا دانسته و در ادامه، موانع معرفت الله را بررسى نموده است. اين موانع عبارتند از: معاصى و رذايل اخلاقى.
خط ۷۳:		خط ۷۴:
	در بخش پنجم، آثار مترتب بر معرفت الله بيان و تشريح شده است. اين آثار عبارتند از: كرنش نكردن در برابر غير حق، لذت شهود و معرفت الله و دعا.		در بخش پنجم، آثار مترتب بر معرفت الله بيان و تشريح شده است. اين آثار عبارتند از: كرنش نكردن در برابر غير حق، لذت شهود و معرفت الله و دعا.

	~~نويسنده~~ در بخش ششم، به تبيين اقسام معرفت الله، بر اساس تقسيم [[نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد\|خواجه نصيرالدين طوسى]] پرداخته است. خواجه براى معرفت، شش مرتبه قائل است:		نویسنده در بخش ششم، به تبيين اقسام معرفت الله، بر اساس تقسيم [[نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد\|خواجه نصيرالدين طوسى]] پرداخته است. خواجه براى معرفت، شش مرتبه قائل است:

	# تبعى: يعنى كسى به تبع معرفت شهودى ديگران از حق و توصيفى كه از او كرده‌اند، معرفت و علم پيدا كند.		# تبعى: يعنى كسى به تبع معرفت شهودى ديگران از حق و توصيفى كه از او كرده‌اند، معرفت و علم پيدا كند.
خط ۸۲:		خط ۸۳:
	# فناى در حق: اين دسته نه نتها آتش را مشاهده كرده‌اند، بلكه در آتش وارد شده و پروانه‌وار در آن فانى شده‌اند.		# فناى در حق: اين دسته نه نتها آتش را مشاهده كرده‌اند، بلكه در آتش وارد شده و پروانه‌وار در آن فانى شده‌اند.

	در آخرين بخش كتاب، سير و سلوك الى الله و مراتب، كيفيت و شرايط آن توضيح داده شده است. ~~نويسنده~~ سلوك را بر دو نوع تقسيم و آن‌ها را تعريف كرده است:		در آخرين بخش كتاب، سير و سلوك الى الله و مراتب، كيفيت و شرايط آن توضيح داده شده است. نویسنده سلوك را بر دو نوع تقسيم و آن‌ها را تعريف كرده است:

	# سلوك محبوبيت: سلوكى است كه در آن، وصول قبل از سلوك تحقق يافته است؛ در حقيقت اين دسته از سالكين، واصل‌اند نه سالك.		# سلوك محبوبيت: سلوكى است كه در آن، وصول قبل از سلوك تحقق يافته است؛ در حقيقت اين دسته از سالكين، واصل‌اند نه سالك.
	# سلوك محبوبيت: سلوكى است كه در آن، سلوك مقدم بر وصول است.		# سلوك محبوبيت: سلوكى است كه در آن، سلوك مقدم بر وصول است.

	~~نويسنده~~ معتقد است همانگونه كه در جهان مادى، جماد وقتى ترقى مى‌كند و صورت نباتى پديد مى‌آيد، در نبات فنا مى‌شود، آدمى نيز براى رسيدن به توحيد افعالى، بايد فناى فعلى در فعل حق پيدا كند و براى تحق توحيد صفاتى، بايد صفاتش را در صفات حق، فانى كند و براى دست‌يابى به توحيد ذات، بايد خودى‌اش در ذات حق تعالى به فنا برسد. به نظر وى، واژه «صبغة الله» كه به معنى رنگ الهى است، اشاره به فناى در فعل، صفت و ذات الهى دارد.		نویسنده معتقد است همانگونه كه در جهان مادى، جماد وقتى ترقى مى‌كند و صورت نباتى پديد مى‌آيد، در نبات فنا مى‌شود، آدمى نيز براى رسيدن به توحيد افعالى، بايد فناى فعلى در فعل حق پيدا كند و براى تحق توحيد صفاتى، بايد صفاتش را در صفات حق، فانى كند و براى دست‌يابى به توحيد ذات، بايد خودى‌اش در ذات حق تعالى به فنا برسد. به نظر وى، واژه «صبغة الله» كه به معنى رنگ الهى است، اشاره به فناى در فعل، صفت و ذات الهى دارد.

	== وضعيت كتاب==		== وضعيت كتاب==

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'براي' به 'برای'

2018-09-26T07:56:08Z

جایگزینی متن - 'براي' به 'برای'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۲۶
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	ممكن است اشكال شود كه از نظر قرآن، اساس ارزش بر تقواست، پس چطور معرفت مى‌تواند محور ارزش باشد؟		ممكن است اشكال شود كه از نظر قرآن، اساس ارزش بر تقواست، پس چطور معرفت مى‌تواند محور ارزش باشد؟

	نويسنده در پاسخ مى‌گويد: تقوا حاصل عمل صالح است. ايمان حالتى براى روح پديد مى‌آورد كه وى را به كارهاى نيك سوق مى‌دهد و از زشتى‌ها برحذر مى‌دارد. ~~بنابراين~~ ريشه تقوا، معرفت بوده و هيچ چيز به اندازه معرفت، ارزش ندارد.		نويسنده در پاسخ مى‌گويد: تقوا حاصل عمل صالح است. ايمان حالتى براى روح پديد مى‌آورد كه وى را به كارهاى نيك سوق مى‌دهد و از زشتى‌ها برحذر مى‌دارد. بنابراین ريشه تقوا، معرفت بوده و هيچ چيز به اندازه معرفت، ارزش ندارد.

	اشكال ديگرى كه نويسنده در پى پاسخ به آن مى‌باشد، اين است كه اگر غايت حقيقى، معرفت و شناخت خدا باشد، با اين آيه شريفه ''' «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون» '''تعارض پيدا مى‌كند. وى در پاسخ به اين سؤال معتقد است كه اولاً: به دنبال اين آيه شريفه، روايات بسيار وارده شده است كه عبوديت را به معرفت معنا كرده‌اند. ثانياً از اين آيه شريفه، دو مطلب اساسى استنباط مى‌شود:1- خلقت انسان بدون غايت نيست و استثنايى كه در آيه آمده است، دلالت بر انحصار مى‌كند.		اشكال ديگرى كه نويسنده در پى پاسخ به آن مى‌باشد، اين است كه اگر غايت حقيقى، معرفت و شناخت خدا باشد، با اين آيه شريفه ''' «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون» '''تعارض پيدا مى‌كند. وى در پاسخ به اين سؤال معتقد است كه اولاً: به دنبال اين آيه شريفه، روايات بسيار وارده شده است كه عبوديت را به معرفت معنا كرده‌اند. ثانياً از اين آيه شريفه، دو مطلب اساسى استنباط مى‌شود:1- خلقت انسان بدون غايت نيست و استثنايى كه در آيه آمده است، دلالت بر انحصار مى‌كند.