خودشناسی برای خودسازی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

A-esmaili در ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۰۴

2025-06-21T04:04:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\| سال نشر = \|مجلد1: 1379ش ,		\| سال نشر = \|مجلد1: 1379ش ,

	\| کد اتوماسیون =~~AUTOMATIONCODE17904AUTOMATIONCODE~~		\| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE59261AUTOMATIONCODE،AUTOMATIONCODE17904AUTOMATIONCODE
	\| چاپ =3		\| چاپ =3
	\| شابک =964-6740-31-6		\| شابک =964-6740-31-6

Mkheradmand110: /* وابسته‌ها */ نقد و بررسی مکاتب اخلاقی

2025-01-01T04:15:18Z

وابسته‌ها: نقد و بررسی مکاتب اخلاقی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۵
خط ۸۵:		خط ۸۵:
	[[اخلاق در قرآن (مصباح یزدی)]]		[[اخلاق در قرآن (مصباح یزدی)]]

	[[~~خودسازی یا تزکیه~~ و ~~تهذیب نفس~~]]		[[نقد و بررسی مکاتب اخلاقی]]

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'خودسازی (ابهام زدایی)' به 'خودسازی (ابهام‌زدایی)'

2024-09-01T06:32:41Z

جایگزینی متن - 'خودسازی (ابهام زدایی)' به 'خودسازی (ابهام‌زدایی)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	{{کاربردهای دیگر\|خودسازی (~~ابهام زدایی~~)}}		{{کاربردهای دیگر\|خودسازی (ابهام‌زدایی)}}
	'''خودشناسی برای خودسازی'''، اثر [[مصباح یزدی، محمدتقی\|محمدتقی مصباح یزدی]]، به زبان فارسی است.		'''خودشناسی برای خودسازی'''، اثر [[مصباح یزدی، محمدتقی\|محمدتقی مصباح یزدی]]، به زبان فارسی است.

Mkheradmand110: /* وابسته‌ها */ اخلاق در قرآن (مصباح یزدی)

2023-09-20T05:47:57Z

وابسته‌ها: اخلاق در قرآن (مصباح یزدی)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۷
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}

			[[اخلاق در قرآن (مصباح یزدی)]]

	[[خودسازی یا تزکیه و تهذیب نفس]]		[[خودسازی یا تزکیه و تهذیب نفس]]

Hbaghizadeh در ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۲۸

2023-03-06T05:28:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۸
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
			{{کاربردهای دیگر\|خودسازی (ابهام زدایی)}}
	'''خودشناسی برای خودسازی'''، اثر [[مصباح یزدی، محمدتقی\|محمدتقی مصباح یزدی]]، به زبان فارسی است.		'''خودشناسی برای خودسازی'''، اثر [[مصباح یزدی، محمدتقی\|محمدتقی مصباح یزدی]]، به زبان فارسی است.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== [[' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} [['

2021-09-04T09:07:47Z

جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== [[' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۳۷
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	\| شابک =964-6740-31-6		\| شابک =964-6740-31-6
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =17904
	\| کتابخوان همراه نور =17904		\| کتابخوان همراه نور =17904
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
خط ۸۱:		خط ۸۱:

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

	[[خودسازی یا تزکیه و تهذیب نفس]]		[[خودسازی یا تزکیه و تهذیب نفس]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ت‎د' به 'ت‌د'

2020-07-09T07:13:19Z

جایگزینی متن - 'ت‎د' به 'ت‌د'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۴۳
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	نویسنده، پس از ذکر مقدمه و توضیح مفردات بحث، مراتب کمال و تقسیم آن به کمال حقیقى و نسبى را متذکر می‌شود. کمالى که براى موجود، کمال نهایى بشمار آید، «حقیقى» و آن که آلت و وسیله‌اى براى رسیدن به کمال بالاترى باشد، کمال نسبى براى آن موجود خواهد بود. ایشان در ادامه، عوامل و شرایط سیر استکمالى به‌سوى کمال حقیقى را متذکر می‌شود؛ آنگاه به این نکته مى‎رسد که براى یافتن کمال، ابتدا مى‌باید آن را شناخت؛ اما این شناخت درباره کمال حقیقى انسان، با ابزار تجربه امکان‌پذیر نیست. سپس به‌مناسبت ذکر یکى از دلایل نارسایى ابزار تجربى در شناخت کمال حقیقى انسان، به این امر مى‎پردازد که آراى فلاسفه نیز درباره چیستى این کمال مختلف است؛ لیکن بررسى آراى آنان و بیان نقض و ابرام‎هایى که در این زمینه صورت داده‌اند، با شیوه بحث این کتاب - که مبتنى است بر یافت‎هاى وجدانى و استدلال‎هاى ساده عقلانى - سازش ندارد؛ ازاین‌رو پایه بحث را بر جهت‎یابى امیال فطرى براى رسیدن به کمال حقیقى مى‌نهد و با بررسى ادراک و مراتب آن، قدرت و مظاهر آن، عشق و پرستش و لذت و کمال، نتیجه مى‌گیرد که لذت حقیقى در گرو رسیدن به کمال حقیقى است، که در آن مقام، بالاترین لذت از کامل‌ترین موجود به ‎دست می‌آید. این نقطه اوج امیال و غایت آمال است که در آن امیال فطرى انسان به‌طور کامل ارضا می‌شوند و این در سایه ارتباط کامل و آگاهانه با مبدأ هستى امکان‌پذیر است. ازاین‌رو، در بحثى دیگر، امکان عقلى این ارتباط آگاهانه کامل را با آفریدگار اثبات مى‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص13-58</ref>.		نویسنده، پس از ذکر مقدمه و توضیح مفردات بحث، مراتب کمال و تقسیم آن به کمال حقیقى و نسبى را متذکر می‌شود. کمالى که براى موجود، کمال نهایى بشمار آید، «حقیقى» و آن که آلت و وسیله‌اى براى رسیدن به کمال بالاترى باشد، کمال نسبى براى آن موجود خواهد بود. ایشان در ادامه، عوامل و شرایط سیر استکمالى به‌سوى کمال حقیقى را متذکر می‌شود؛ آنگاه به این نکته مى‎رسد که براى یافتن کمال، ابتدا مى‌باید آن را شناخت؛ اما این شناخت درباره کمال حقیقى انسان، با ابزار تجربه امکان‌پذیر نیست. سپس به‌مناسبت ذکر یکى از دلایل نارسایى ابزار تجربى در شناخت کمال حقیقى انسان، به این امر مى‎پردازد که آراى فلاسفه نیز درباره چیستى این کمال مختلف است؛ لیکن بررسى آراى آنان و بیان نقض و ابرام‎هایى که در این زمینه صورت داده‌اند، با شیوه بحث این کتاب - که مبتنى است بر یافت‎هاى وجدانى و استدلال‎هاى ساده عقلانى - سازش ندارد؛ ازاین‌رو پایه بحث را بر جهت‎یابى امیال فطرى براى رسیدن به کمال حقیقى مى‌نهد و با بررسى ادراک و مراتب آن، قدرت و مظاهر آن، عشق و پرستش و لذت و کمال، نتیجه مى‌گیرد که لذت حقیقى در گرو رسیدن به کمال حقیقى است، که در آن مقام، بالاترین لذت از کامل‌ترین موجود به ‎دست می‌آید. این نقطه اوج امیال و غایت آمال است که در آن امیال فطرى انسان به‌طور کامل ارضا می‌شوند و این در سایه ارتباط کامل و آگاهانه با مبدأ هستى امکان‌پذیر است. ازاین‌رو، در بحثى دیگر، امکان عقلى این ارتباط آگاهانه کامل را با آفریدگار اثبات مى‌کند<ref>ر.ک: متن کتاب، ص13-58</ref>.

	ایشان در مورد مفهوم کمال بیان می‌کند که: بدون تردید، کمال، صفتى وجودى است که موجود به آن متصف می‌شود، ولى هنگامى که یک امر وجودى را با اشیاى مختلف مى‎سنجیم، مى‌بینیم نسبت به بعضى کمال و نسبت به بعضى دیگر، نه‌تنها کمال نیست، بلکه احیاناً موجب نقص و کاهش ارزش وجودىِ آن مى‌باشد. نیز برخى دیگر، اساساً استعداد واجد شدن پاره‌اى از کمالات را ندارند؛ مثلاً شیرین شدن براى بعضى از میوه‌ها، مانند گلابى و خربزه کمال است و برعکس، کمال برخى دیگر از میوه‌ها در ترش بودن یا داشتن مزه‌هاى دیگر است و یا دانش براى انسان کمال است، ولى سنگ و چوب استعداد واجد شدن آن را ندارند... پس کمال را مى‎توان به کمال اصیل و آلى یا حقیقى و نسبى تقسیم کرد و براى کمالات اصیل نیز مراتبى قائل شد. لازم است براى تعیین میزان بهره‌بردارى از نیروهاى مادون، کمال حقیقى و اصیل را در نظر گرفت. ~~به‌عبارت‎دیگر،~~ اوصاف وجودىِ نازل‌تر را در صورتى مى‎توان حتى به‌عنوان کمال آلى و مقدّمى براى یک چیز شناخت که مقدمه رسیدن به کمال عالى و حقیقى باشند و از اینجا بار دیگر، لزوم شناختن کمال حقیقىِ انسان تأکید مى‌گردد<ref>ر.ک: همان، ص13-17</ref>.		ایشان در مورد مفهوم کمال بیان می‌کند که: بدون تردید، کمال، صفتى وجودى است که موجود به آن متصف می‌شود، ولى هنگامى که یک امر وجودى را با اشیاى مختلف مى‎سنجیم، مى‌بینیم نسبت به بعضى کمال و نسبت به بعضى دیگر، نه‌تنها کمال نیست، بلکه احیاناً موجب نقص و کاهش ارزش وجودىِ آن مى‌باشد. نیز برخى دیگر، اساساً استعداد واجد شدن پاره‌اى از کمالات را ندارند؛ مثلاً شیرین شدن براى بعضى از میوه‌ها، مانند گلابى و خربزه کمال است و برعکس، کمال برخى دیگر از میوه‌ها در ترش بودن یا داشتن مزه‌هاى دیگر است و یا دانش براى انسان کمال است، ولى سنگ و چوب استعداد واجد شدن آن را ندارند... پس کمال را مى‎توان به کمال اصیل و آلى یا حقیقى و نسبى تقسیم کرد و براى کمالات اصیل نیز مراتبى قائل شد. لازم است براى تعیین میزان بهره‌بردارى از نیروهاى مادون، کمال حقیقى و اصیل را در نظر گرفت. به‌عبارت‌دیگر، اوصاف وجودىِ نازل‌تر را در صورتى مى‎توان حتى به‌عنوان کمال آلى و مقدّمى براى یک چیز شناخت که مقدمه رسیدن به کمال عالى و حقیقى باشند و از اینجا بار دیگر، لزوم شناختن کمال حقیقىِ انسان تأکید مى‌گردد<ref>ر.ک: همان، ص13-17</ref>.

	ایشان درباره لذت چنین می‌گوید: پس لذت از یک نظر، انگیزه فعالیت و تلاش زندگى و از نظر دیگر، نتیجه و ثمره آن است و از نظر آخر، مى‎توان آن را کمالى براى موجودات ذی‌شعور دانست؛ زیرا صفتى است وجودى که آدمیان استعداد واجد شدن آن را دارند<ref>ر.ک: همان، ص37</ref>.		ایشان درباره لذت چنین می‌گوید: پس لذت از یک نظر، انگیزه فعالیت و تلاش زندگى و از نظر دیگر، نتیجه و ثمره آن است و از نظر آخر، مى‎توان آن را کمالى براى موجودات ذی‌شعور دانست؛ زیرا صفتى است وجودى که آدمیان استعداد واجد شدن آن را دارند<ref>ر.ک: همان، ص37</ref>.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده: 25 آبان الی 24 آذر' به ''

2020-06-09T04:14:22Z

جایگزینی متن - 'رده: 25 آبان الی 24 آذر' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۴
خط ۹۲:		خط ۹۲:

	[[رده:مباحث خاص اخلاق اسلامی]]		[[رده:مباحث خاص اخلاق اسلامی]]

	~~[[رده: 25 آبان الی 24 آذر]]~~

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ف‎ه' به 'ف‌ه'

2020-05-11T12:12:15Z

جایگزینی متن - 'ف‎ه' به 'ف‌ه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۲
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	در بخشی از این کتاب درباره اینکه لذت چیست؟ و عالى‎ترین لذت انسان کدام است؟ می‌نویسد: چیزى را که ما در خود مى‎یابیم و از آن به لذت تعبیر مى‌کنیم، حالتى است ادراکى که هنگام یافتن شیء دلخواهى، براى ما حاصل می‌شود، به شرط اینکه آن شیء را مطلوب خود بدانیم و نیز از یافتن آن آگاه و به آن توجه داشته باشیم. پس اگر چیزى را به‌عنوان مطلوب نشناسیم، یافتن آن براى ما لذتى پدید نمی‌آورد و همچنین اگر به یافتن آن توجه نداشته باشیم، از آن لذتى نمى‌بریم<ref>ر.ک: همان، ص39</ref>.		در بخشی از این کتاب درباره اینکه لذت چیست؟ و عالى‎ترین لذت انسان کدام است؟ می‌نویسد: چیزى را که ما در خود مى‎یابیم و از آن به لذت تعبیر مى‌کنیم، حالتى است ادراکى که هنگام یافتن شیء دلخواهى، براى ما حاصل می‌شود، به شرط اینکه آن شیء را مطلوب خود بدانیم و نیز از یافتن آن آگاه و به آن توجه داشته باشیم. پس اگر چیزى را به‌عنوان مطلوب نشناسیم، یافتن آن براى ما لذتى پدید نمی‌آورد و همچنین اگر به یافتن آن توجه نداشته باشیم، از آن لذتى نمى‌بریم<ref>ر.ک: همان، ص39</ref>.

	بنابراین، حصول لذت، علاوه بر وجود ذات لذت‌برنده و شیء لذیذ، متوقف بر داشتن نیروى ادراکى خاصى است که بتوان یافتن مطلوب را با آن درک کرد و همچنین متوقف بر شناخت مطلوب بودن و توجه به حصول آن است و مراتب مختلف لذت، بستگى به شدت و ضعف نیروى ادراک یا مطلوب بودن یا توجه انسان دارد؛ یعنى ممکن است لذت کسى از خوردن غذایى لذیذ، بیش از لذت شخص دیگرى باشد؛ از آن جهت که حس ذائقه‌اش قوى‎تر و سالم‎تر است؛ یا لذت یک نفر از خوردن غذایى بیش از غذاى دیگر باشد؛ براى اینکه غذاى اول، براى او مطلوب‎تر است؛ یا لذت شخص معینى از غذاى خاصى، در حال توجه کامل، بیشتر از حال تفرق حواس و توجه به اشیاى دیگر باشد. همچنین ممکن است لذت دو نفر محصل، از فراگرفتن دانش خاصى متفاوت باشد؛ در اثر ~~اختلاف‎هایى~~ که در اعتقاد ایشان در مورد اهمیت مطلوب بودن و کمال و خیر بودن آن وجود دارد<ref>ر.ک: همان، ص39-40</ref>.		بنابراین، حصول لذت، علاوه بر وجود ذات لذت‌برنده و شیء لذیذ، متوقف بر داشتن نیروى ادراکى خاصى است که بتوان یافتن مطلوب را با آن درک کرد و همچنین متوقف بر شناخت مطلوب بودن و توجه به حصول آن است و مراتب مختلف لذت، بستگى به شدت و ضعف نیروى ادراک یا مطلوب بودن یا توجه انسان دارد؛ یعنى ممکن است لذت کسى از خوردن غذایى لذیذ، بیش از لذت شخص دیگرى باشد؛ از آن جهت که حس ذائقه‌اش قوى‎تر و سالم‎تر است؛ یا لذت یک نفر از خوردن غذایى بیش از غذاى دیگر باشد؛ براى اینکه غذاى اول، براى او مطلوب‎تر است؛ یا لذت شخص معینى از غذاى خاصى، در حال توجه کامل، بیشتر از حال تفرق حواس و توجه به اشیاى دیگر باشد. همچنین ممکن است لذت دو نفر محصل، از فراگرفتن دانش خاصى متفاوت باشد؛ در اثر اختلاف‌هایى که در اعتقاد ایشان در مورد اهمیت مطلوب بودن و کمال و خیر بودن آن وجود دارد<ref>ر.ک: همان، ص39-40</ref>.

	ایشان درباره‌ی اینکه آیا ارضای کامل امیال فطری امکان‌پذیر است یا خیر؟ توضیح می‌دهد که: حل این شبهه، به بیانى که مقتضاى اسلوب این بحث باشد، این است که دلیل امکان آنها، خود فطرت است؛ زیرا امیال فطرى، از واقعیات عینى و جزء قوانین و نوامیس هستى مى‌باشند و مانند انجذاب‌هایی‌اند که خود، دلالت بر وجود قوه جاذبه دارند، نه از قبیل صورت‎هاى ذهنى که به‌وسیله حواس یا نیروهاى فکرى به دست می‌آیند و نسبت آن‌ها با حقایق عینى، نسبت کاشف و منکشف است تا احتمال مخالفت آن‌ها با واقع داده شود<ref>ر.ک: همان، ص46</ref>.		ایشان درباره‌ی اینکه آیا ارضای کامل امیال فطری امکان‌پذیر است یا خیر؟ توضیح می‌دهد که: حل این شبهه، به بیانى که مقتضاى اسلوب این بحث باشد، این است که دلیل امکان آنها، خود فطرت است؛ زیرا امیال فطرى، از واقعیات عینى و جزء قوانین و نوامیس هستى مى‌باشند و مانند انجذاب‌هایی‌اند که خود، دلالت بر وجود قوه جاذبه دارند، نه از قبیل صورت‎هاى ذهنى که به‌وسیله حواس یا نیروهاى فکرى به دست می‌آیند و نسبت آن‌ها با حقایق عینى، نسبت کاشف و منکشف است تا احتمال مخالفت آن‌ها با واقع داده شود<ref>ر.ک: همان، ص46</ref>.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ه‎ی' به 'ه‌ی'

2019-12-13T13:13:15Z

جایگزینی متن - 'ه‎ی' به 'ه‌ی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۴۳
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =
			\| کتابخوان همراه نور =17904
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۴۶:		خط ۴۷:
	بنابراین، حصول لذت، علاوه بر وجود ذات لذت‌برنده و شیء لذیذ، متوقف بر داشتن نیروى ادراکى خاصى است که بتوان یافتن مطلوب را با آن درک کرد و همچنین متوقف بر شناخت مطلوب بودن و توجه به حصول آن است و مراتب مختلف لذت، بستگى به شدت و ضعف نیروى ادراک یا مطلوب بودن یا توجه انسان دارد؛ یعنى ممکن است لذت کسى از خوردن غذایى لذیذ، بیش از لذت شخص دیگرى باشد؛ از آن جهت که حس ذائقه‌اش قوى‎تر و سالم‎تر است؛ یا لذت یک نفر از خوردن غذایى بیش از غذاى دیگر باشد؛ براى اینکه غذاى اول، براى او مطلوب‎تر است؛ یا لذت شخص معینى از غذاى خاصى، در حال توجه کامل، بیشتر از حال تفرق حواس و توجه به اشیاى دیگر باشد. همچنین ممکن است لذت دو نفر محصل، از فراگرفتن دانش خاصى متفاوت باشد؛ در اثر اختلاف‎هایى که در اعتقاد ایشان در مورد اهمیت مطلوب بودن و کمال و خیر بودن آن وجود دارد<ref>ر.ک: همان، ص39-40</ref>.		بنابراین، حصول لذت، علاوه بر وجود ذات لذت‌برنده و شیء لذیذ، متوقف بر داشتن نیروى ادراکى خاصى است که بتوان یافتن مطلوب را با آن درک کرد و همچنین متوقف بر شناخت مطلوب بودن و توجه به حصول آن است و مراتب مختلف لذت، بستگى به شدت و ضعف نیروى ادراک یا مطلوب بودن یا توجه انسان دارد؛ یعنى ممکن است لذت کسى از خوردن غذایى لذیذ، بیش از لذت شخص دیگرى باشد؛ از آن جهت که حس ذائقه‌اش قوى‎تر و سالم‎تر است؛ یا لذت یک نفر از خوردن غذایى بیش از غذاى دیگر باشد؛ براى اینکه غذاى اول، براى او مطلوب‎تر است؛ یا لذت شخص معینى از غذاى خاصى، در حال توجه کامل، بیشتر از حال تفرق حواس و توجه به اشیاى دیگر باشد. همچنین ممکن است لذت دو نفر محصل، از فراگرفتن دانش خاصى متفاوت باشد؛ در اثر اختلاف‎هایى که در اعتقاد ایشان در مورد اهمیت مطلوب بودن و کمال و خیر بودن آن وجود دارد<ref>ر.ک: همان، ص39-40</ref>.

	ایشان ~~درباره‎ی~~ اینکه آیا ارضای کامل امیال فطری امکان‌پذیر است یا خیر؟ توضیح می‌دهد که: حل این شبهه، به بیانى که مقتضاى اسلوب این بحث باشد، این است که دلیل امکان آنها، خود فطرت است؛ زیرا امیال فطرى، از واقعیات عینى و جزء قوانین و نوامیس هستى مى‌باشند و مانند انجذاب‌هایی‌اند که خود، دلالت بر وجود قوه جاذبه دارند، نه از قبیل صورت‎هاى ذهنى که به‌وسیله حواس یا نیروهاى فکرى به دست می‌آیند و نسبت آن‌ها با حقایق عینى، نسبت کاشف و منکشف است تا احتمال مخالفت آن‌ها با واقع داده شود<ref>ر.ک: همان، ص46</ref>.		ایشان درباره‌ی اینکه آیا ارضای کامل امیال فطری امکان‌پذیر است یا خیر؟ توضیح می‌دهد که: حل این شبهه، به بیانى که مقتضاى اسلوب این بحث باشد، این است که دلیل امکان آنها، خود فطرت است؛ زیرا امیال فطرى، از واقعیات عینى و جزء قوانین و نوامیس هستى مى‌باشند و مانند انجذاب‌هایی‌اند که خود، دلالت بر وجود قوه جاذبه دارند، نه از قبیل صورت‎هاى ذهنى که به‌وسیله حواس یا نیروهاى فکرى به دست می‌آیند و نسبت آن‌ها با حقایق عینى، نسبت کاشف و منکشف است تا احتمال مخالفت آن‌ها با واقع داده شود<ref>ر.ک: همان، ص46</ref>.

	در ادامه، در فصلی مجزا، به معنا و مفهوم قرب خدا اشاره کرده و می‌نویسد: منظور از قرب خداى متعال، که مطلوب نهایىِ انسان است و باید در اثر حرکت اختیارىِ خود به آن نایل گردد، کم شدن فاصله زمانى و مکانى نیست؛ زیرا پروردگار متعال، آفریننده زمان و مکان و محیط بر همه زمان‌ها و مکان‌ها است و با هیچ موجودى نسبت زمانى و مکانى ندارد<ref>ر.ک: همان، ص77</ref>.		در ادامه، در فصلی مجزا، به معنا و مفهوم قرب خدا اشاره کرده و می‌نویسد: منظور از قرب خداى متعال، که مطلوب نهایىِ انسان است و باید در اثر حرکت اختیارىِ خود به آن نایل گردد، کم شدن فاصله زمانى و مکانى نیست؛ زیرا پروردگار متعال، آفریننده زمان و مکان و محیط بر همه زمان‌ها و مکان‌ها است و با هیچ موجودى نسبت زمانى و مکانى ندارد<ref>ر.ک: همان، ص77</ref>.
خط ۵۶:		خط ۵۷:
	# عبادت اطاعت از کسى است که او را مستقلا واجب‌الاطاعه بداند، هرچند در این اطاعت، قصد پرستش و اظهار عبودیت نداشته باشد<ref>ر.ک: همان، ص85</ref>.		# عبادت اطاعت از کسى است که او را مستقلا واجب‌الاطاعه بداند، هرچند در این اطاعت، قصد پرستش و اظهار عبودیت نداشته باشد<ref>ر.ک: همان، ص85</ref>.

	در ~~ادامه‎ی~~ کتاب، پیرامون نقش علم در تکامل، تدبیر اراده، نقش میل و علاقه در ادراک، اراده و انتخاب، سخن گفته است.		در ادامه‌ی کتاب، پیرامون نقش علم در تکامل، تدبیر اراده، نقش میل و علاقه در ادراک، اراده و انتخاب، سخن گفته است.

	در فصلِ «نقش علم در تکامل»، بحثی را ~~درباره‎ی~~ رابطه علم و ایمان و عمل مطرح می‌کند و می‌نویسد: ایمان اگر به معناى تصدیق ذهنى گرفته شود، همان علم است و قوام آن به اختیار نیست؛ زیرا پاره‌اى از علوم را عقل بالبدیهه درک مى‌کند و انسان هیچ‎گونه اختیارى در تحصیل و تصدیق آن‌ها ندارد. پاره‌اى از علوم نیز، گرچه معمولاً با مقدمات اختیارى تحصیل می‌شود، ولى اختیار، مقوّم آن‌ها نیست؛ یعنى ممکن است آن مقدمات، بدون اختیار، با شنیدن صدایى یا دیدن خطى در ذهن حاصل شود و انسان، بی‌اختیار، آن‌ها را درک و تصدیق کند. بلى در جایى که مقدمات علم، با اراده و اختیار فراهم شود، ناچار انگیزه‌اى براى تحصیل و ترتیب آن‌ها وجود خواهد داشت<ref>ر.ک: همان، ص93</ref>.		در فصلِ «نقش علم در تکامل»، بحثی را درباره‌ی رابطه علم و ایمان و عمل مطرح می‌کند و می‌نویسد: ایمان اگر به معناى تصدیق ذهنى گرفته شود، همان علم است و قوام آن به اختیار نیست؛ زیرا پاره‌اى از علوم را عقل بالبدیهه درک مى‌کند و انسان هیچ‎گونه اختیارى در تحصیل و تصدیق آن‌ها ندارد. پاره‌اى از علوم نیز، گرچه معمولاً با مقدمات اختیارى تحصیل می‌شود، ولى اختیار، مقوّم آن‌ها نیست؛ یعنى ممکن است آن مقدمات، بدون اختیار، با شنیدن صدایى یا دیدن خطى در ذهن حاصل شود و انسان، بی‌اختیار، آن‌ها را درک و تصدیق کند. بلى در جایى که مقدمات علم، با اراده و اختیار فراهم شود، ناچار انگیزه‌اى براى تحصیل و ترتیب آن‌ها وجود خواهد داشت<ref>ر.ک: همان، ص93</ref>.

	در پایان کتاب، به نتیجه‌گیری از مباحثی که مطرح نموده، می‌پردازد و با استناد به آیات و روایات، به بحث خود خاتمه می‌دهد.		در پایان کتاب، به نتیجه‌گیری از مباحثی که مطرح نموده، می‌پردازد و با استناد به آیات و روایات، به بحث خود خاتمه می‌دهد.