تفسیر المراغی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' '''' به '''''

2023-07-31T08:41:10Z

جایگزینی متن - ' '''' به '''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۱
خط ۹۲:		خط ۹۲:
	در نهايت، عنوان «الايضاح»، تفسير مفصل و تحليلى آيات مطرح شده را دربر مى‌گيرد، در اين بخش نيز براى توضيح آيات از آيات ديگر، مأثورات و اقوال مفسرين بهره برده، تناسب بين آيات را بيشتر تشريح مى‌كند و خلاصه‌اى از هر مقطع مطرح شده در اين بخش را ارائه مى‌دهد.		در نهايت، عنوان «الايضاح»، تفسير مفصل و تحليلى آيات مطرح شده را دربر مى‌گيرد، در اين بخش نيز براى توضيح آيات از آيات ديگر، مأثورات و اقوال مفسرين بهره برده، تناسب بين آيات را بيشتر تشريح مى‌كند و خلاصه‌اى از هر مقطع مطرح شده در اين بخش را ارائه مى‌دهد.

	نویسنده سعى دارد رواياتى كه مورد قبول نبوده و يا با قضاياى دينى تنافى داشته باشند را نقل ننمايد و از بحث‌هايى كه مفسرين پيشين به تناسب عصر خود مطرح كرده بودند، دورى گزيند. وى معتقد به تغيير نوع مباحث و اسلوب مطرح كردن آنها به تناسب عصر خود مى‌باشد. مسائل عقيدتى و كلامى را به تناسب آيات مطرح كرده و بيشتر به ديدگاه اشعرى تمايل دارد؛ مانند: بحث رؤيت خداوند در آيه 103 انعام جزء 7، ص207 و آيه 22 سوره قيامت ''' «الى ربها ناظرة» ''' در جزء 29، صفحه 152 مى‌نويسد: «يعنى بدون حجاب به خداوند نظر مى‌افكنند همان گونه كه در شب چهاردهم ماه، به ماه مى‌نگرند».		نویسنده سعى دارد رواياتى كه مورد قبول نبوده و يا با قضاياى دينى تنافى داشته باشند را نقل ننمايد و از بحث‌هايى كه مفسرين پيشين به تناسب عصر خود مطرح كرده بودند، دورى گزيند. وى معتقد به تغيير نوع مباحث و اسلوب مطرح كردن آنها به تناسب عصر خود مى‌باشد. مسائل عقيدتى و كلامى را به تناسب آيات مطرح كرده و بيشتر به ديدگاه اشعرى تمايل دارد؛ مانند: بحث رؤيت خداوند در آيه 103 انعام جزء 7، ص207 و آيه 22 سوره قيامت''' «الى ربها ناظرة»''' در جزء 29، صفحه 152 مى‌نويسد: «يعنى بدون حجاب به خداوند نظر مى‌افكنند همان گونه كه در شب چهاردهم ماه، به ماه مى‌نگرند».

	در مسائل فقهى نيز احكام فقهى متعلق به آيه را در حدّ نقل روايات و فتاواى مذاهب چهارگانه و استدلال جزئى بدون بيان تفصيلى احكام و ادله آن، با قصد توضيح و تفسير آيه، مطرح مى‌نمايد. سعى دارد اسرار و حكمت‌هاى احتمالى احكام را نيز از جهت اجتماعى و علمى، متعرض گردد.		در مسائل فقهى نيز احكام فقهى متعلق به آيه را در حدّ نقل روايات و فتاواى مذاهب چهارگانه و استدلال جزئى بدون بيان تفصيلى احكام و ادله آن، با قصد توضيح و تفسير آيه، مطرح مى‌نمايد. سعى دارد اسرار و حكمت‌هاى احتمالى احكام را نيز از جهت اجتماعى و علمى، متعرض گردد.
خط ۹۸:		خط ۹۸:
	همانطور كه اشاره شد، از روايات اسرائيلى شديداً پرهيز داشته به كرّات مسلمين را از پرداختن به آنها برحذر داشته است.		همانطور كه اشاره شد، از روايات اسرائيلى شديداً پرهيز داشته به كرّات مسلمين را از پرداختن به آنها برحذر داشته است.

	نسبت به تفسير علمى، از جهتى از تفصيل در آن پرهيز مى‌نمايد و معتقد است، پرداختن به آن انسان را از مقاصد عالى قرآنى دور مى‌نمايد. امّا از جهتى ديگر تفكر در آياتى كه متضمن اسرار خلقت و ظواهر طبيعت مى‌باشد را به سبب تقويت و ازدياد ايمان مؤمنين و اينكه بيان وجوهى از اعجاز قرآن است، ترغيب مى‌نمايد و حقايق علمى را كه معتقد است سيزده قرن بعد انسه‌گانها بدان دست يافته‌اند، مطرح كرده است. مانند آيات 7-5 سوره طارق ''' «فلينظر الانسان ممّ خلق...» ''' جزء 30، صفحه 112.		نسبت به تفسير علمى، از جهتى از تفصيل در آن پرهيز مى‌نمايد و معتقد است، پرداختن به آن انسان را از مقاصد عالى قرآنى دور مى‌نمايد. امّا از جهتى ديگر تفكر در آياتى كه متضمن اسرار خلقت و ظواهر طبيعت مى‌باشد را به سبب تقويت و ازدياد ايمان مؤمنين و اينكه بيان وجوهى از اعجاز قرآن است، ترغيب مى‌نمايد و حقايق علمى را كه معتقد است سيزده قرن بعد انسه‌گانها بدان دست يافته‌اند، مطرح كرده است. مانند آيات 7-5 سوره طارق''' «فلينظر الانسان ممّ خلق...»''' جزء 30، صفحه 112.

	== نقد مراغى ==		== نقد مراغى ==

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - '.↵↵رده:کتاب‌شناسی' به '. ==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} رده:کتاب‌شناسی'

2023-01-23T17:10:23Z

جایگزینی متن - '.↵↵رده:کتاب‌شناسی' به '. ==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} رده:کتاب‌شناسی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۲۰:۴۰
خط ۱۱۸:		خط ۱۱۸:
	#المفسرون حياتهم و منهجهم، [[ایازی، سید محمدعلی\|سيد محمد على ايازى]]، ص357.		#المفسرون حياتهم و منهجهم، [[ایازی، سید محمدعلی\|سيد محمد على ايازى]]، ص357.
	#تفسير و تفاسير جديد، [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، صفحه 208.		#تفسير و تفاسير جديد، [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، صفحه 208.
			==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ایازی، محمدعلی' به 'ایازی، سید محمدعلی'

2022-07-02T19:26:00Z

جایگزینی متن - 'ایازی، محمدعلی' به 'ایازی، سید محمدعلی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۵۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\| چاپ =1		\| چاپ =1
	\| تعداد جلد =30		\| تعداد جلد =30
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =~~11048~~		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =01393
	\| کتابخوان همراه نور =01393		\| کتابخوان همراه نور =01393
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	#تفسير و مفسرون، آیت‌الله معرفت، ج 2، ص311 و 481.		#تفسير و مفسرون، آیت‌الله معرفت، ج 2، ص311 و 481.
	#دانشنامه قرآن و قرآن پژوهى، به كوشش [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، ج 1، ص755 و ج 2 ص2025.		#دانشنامه قرآن و قرآن پژوهى، به كوشش [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، ج 1، ص755 و ج 2 ص2025.
	#المفسرون حياتهم و منهجهم، [[ایازی، محمدعلی\|سيد محمد على ايازى]]، ص357.		#المفسرون حياتهم و منهجهم، [[ایازی، سید محمدعلی\|سيد محمد على ايازى]]، ص357.
	#تفسير و تفاسير جديد، [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، صفحه 208.		#تفسير و تفاسير جديد، [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، صفحه 208.

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۰۶

2021-06-13T16:06:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۳۶
خط ۷۹:		خط ۷۹:


	نخستين پيشواى اين مكتب (در عصر حاضر)، استاد محمد عبده است كه اساس اين بنيان عظيم را پى افكند و باب اجتهاد در تفسير را پس از چند قرن گشود. وى روش تقليد از گذشتگان را به كنارى نهاد و به عقل، آزادى نقد و تحقيق بخشيد. بعد از او هم شاگردان بزرگش، مانند رشيد رضا، شيخ محمد قاسمى، شيخ احمد مصطفى مراغى و پس از آنان علماى ديگرى مانند: [[سید قطب]]، شيخ [[مغنیه، محمدجواد\|محمد جواد مغنيه]]، شيخ محمد صادقى، سيد محمدحسین ~~فضل‌الله،~~ [[حسینی شیرازی، محمد\|سيد محمد شيرازى]]، شيخ سعيد حوى، محمد طاهر ابن عاشور، سيد [[مدرسی، محمدتقی\|محمدتقى مدرسى]]، [[مکارم شیرازی، ناصر\|ناصر مكارم شيرازى]] و ديگران بر همين منوال حركت كردند، اما كسى كه بر همه آنان برترى دارد و در اين راه گوى سبقت را از همگان ربوده است، علامه و فيلسوف بزرگوار مرحوم [[طباطبایی، سید محمدحسین\|سيد محمدحسین طباطبائى]] است.		نخستين پيشواى اين مكتب (در عصر حاضر)، استاد محمد عبده است كه اساس اين بنيان عظيم را پى افكند و باب اجتهاد در تفسير را پس از چند قرن گشود. وى روش تقليد از گذشتگان را به كنارى نهاد و به عقل، آزادى نقد و تحقيق بخشيد. بعد از او هم شاگردان بزرگش، مانند رشيد رضا، شيخ محمد قاسمى، شيخ احمد مصطفى مراغى و پس از آنان علماى ديگرى مانند: [[سید قطب]]، شيخ [[مغنیه، محمدجواد\|محمد جواد مغنيه]]، شيخ محمد صادقى، [[فضل‌الله، سید محمدحسین\|سيد محمدحسین فضل‌الله]]، [[حسینی شیرازی، محمد\|سيد محمد شيرازى]]، شيخ سعيد حوى، محمد طاهر ابن عاشور، سيد [[مدرسی، محمدتقی\|محمدتقى مدرسى]]، [[مکارم شیرازی، ناصر\|ناصر مكارم شيرازى]] و ديگران بر همين منوال حركت كردند، اما كسى كه بر همه آنان برترى دارد و در اين راه گوى سبقت را از همگان ربوده است، علامه و فيلسوف بزرگوار مرحوم [[طباطبایی، سید محمدحسین\|سيد محمدحسین طباطبائى]] است.

	== روش تفسير ==		== روش تفسير ==
خط ۱۱۸:		خط ۱۱۸:
	#المفسرون حياتهم و منهجهم، [[ایازی، محمدعلی\|سيد محمد على ايازى]]، ص357.		#المفسرون حياتهم و منهجهم، [[ایازی، محمدعلی\|سيد محمد على ايازى]]، ص357.
	#تفسير و تفاسير جديد، [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، صفحه 208.		#تفسير و تفاسير جديد، [[خرمشاهی، بهاءالدین\|بهاء‌الدين خرمشاهى]]، صفحه 208.


	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'کىا' به 'کی ا'

2021-01-24T22:55:34Z

جایگزینی متن - 'کىا' به 'کی ا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۲:۲۵
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	اين مكتب تفسيرى، تفسير را از اصطلاحات علوم و فنون و فلسفه و كلام -كه به تدريج وارد محدوده تفسير شده بود- دور ساخت، چنان‌كه اين مفسران تنها به‌قدر نياز و هنگام ضرورت از اين اصطلاحات استفاده كرده‌اند.		اين مكتب تفسيرى، تفسير را از اصطلاحات علوم و فنون و فلسفه و كلام -كه به تدريج وارد محدوده تفسير شده بود- دور ساخت، چنان‌كه اين مفسران تنها به‌قدر نياز و هنگام ضرورت از اين اصطلاحات استفاده كرده‌اند.

	از جنبه ايجابى نيز اين مكتب، ~~سبکىادبى~~- اجتماعى در تفسير به‌وجود آورد و گوشه‌هايى از بلاغت قرآنى و اعجاز بيانى آن را ظاهر ساخت و معانى و جوانب مختلف مفاهيم آنها را مشخص كرد و سنت‌هاى حاكم بر جهان هستى و جامعه را كه در قرآن بدان اشاره شده، آشكار گردانيد و به‌ويژه به مشكلات جامعه اسلامى و جامعه بشرى و طرح ارشادات و راهنمايى‌هاى قرآن -كه در بردارنده سعادت دنيا و آخرت بشر است- پرداخت.		از جنبه ايجابى نيز اين مكتب، سبکی ادبى- اجتماعى در تفسير به‌وجود آورد و گوشه‌هايى از بلاغت قرآنى و اعجاز بيانى آن را ظاهر ساخت و معانى و جوانب مختلف مفاهيم آنها را مشخص كرد و سنت‌هاى حاكم بر جهان هستى و جامعه را كه در قرآن بدان اشاره شده، آشكار گردانيد و به‌ويژه به مشكلات جامعه اسلامى و جامعه بشرى و طرح ارشادات و راهنمايى‌هاى قرآن -كه در بردارنده سعادت دنيا و آخرت بشر است- پرداخت.

	علاوه بر آن، بين قرآن و نظريات صحيح و ثابت علمى مطابقت و هماهنگى برقرار نمود و براى مردم روشن ساخت كه قرآن كتاب جاويد الهى است و مى‌تواند همگام با تحولات زمان پيش رود تا اين‌كه خداوند زمين را به بندگان صالح خود واگذارد.		علاوه بر آن، بين قرآن و نظريات صحيح و ثابت علمى مطابقت و هماهنگى برقرار نمود و براى مردم روشن ساخت كه قرآن كتاب جاويد الهى است و مى‌تواند همگام با تحولات زمان پيش رود تا اين‌كه خداوند زمين را به بندگان صالح خود واگذارد.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'طباطبایی، محمدحسین' به 'طباطبایی، سید محمدحسین'

2021-01-02T07:21:00Z

جایگزینی متن - 'طباطبایی، محمدحسین' به 'طباطبایی، سید محمدحسین'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۷۹:		خط ۷۹:


	نخستين پيشواى اين مكتب (در عصر حاضر)، استاد محمد عبده است كه اساس اين بنيان عظيم را پى افكند و باب اجتهاد در تفسير را پس از چند قرن گشود. وى روش تقليد از گذشتگان را به كنارى نهاد و به عقل، آزادى نقد و تحقيق بخشيد. بعد از او هم شاگردان بزرگش، مانند رشيد رضا، شيخ محمد قاسمى، شيخ احمد مصطفى مراغى و پس از آنان علماى ديگرى مانند: [[سید قطب]]، شيخ [[مغنیه، محمدجواد\|محمد جواد مغنيه]]، شيخ محمد صادقى، سيد محمدحسین فضل‌الله، [[حسینی شیرازی، محمد\|سيد محمد شيرازى]]، شيخ سعيد حوى، محمد طاهر ابن عاشور، سيد [[مدرسی، محمدتقی\|محمدتقى مدرسى]]، [[مکارم شیرازی، ناصر\|ناصر مكارم شيرازى]] و ديگران بر همين منوال حركت كردند، اما كسى كه بر همه آنان برترى دارد و در اين راه گوى سبقت را از همگان ربوده است، علامه و فيلسوف بزرگوار مرحوم [[طباطبایی، محمدحسین\|سيد محمدحسین طباطبائى]] است.		نخستين پيشواى اين مكتب (در عصر حاضر)، استاد محمد عبده است كه اساس اين بنيان عظيم را پى افكند و باب اجتهاد در تفسير را پس از چند قرن گشود. وى روش تقليد از گذشتگان را به كنارى نهاد و به عقل، آزادى نقد و تحقيق بخشيد. بعد از او هم شاگردان بزرگش، مانند رشيد رضا، شيخ محمد قاسمى، شيخ احمد مصطفى مراغى و پس از آنان علماى ديگرى مانند: [[سید قطب]]، شيخ [[مغنیه، محمدجواد\|محمد جواد مغنيه]]، شيخ محمد صادقى، سيد محمدحسین فضل‌الله، [[حسینی شیرازی، محمد\|سيد محمد شيرازى]]، شيخ سعيد حوى، محمد طاهر ابن عاشور، سيد [[مدرسی، محمدتقی\|محمدتقى مدرسى]]، [[مکارم شیرازی، ناصر\|ناصر مكارم شيرازى]] و ديگران بر همين منوال حركت كردند، اما كسى كه بر همه آنان برترى دارد و در اين راه گوى سبقت را از همگان ربوده است، علامه و فيلسوف بزرگوار مرحوم [[طباطبایی، سید محمدحسین\|سيد محمدحسین طباطبائى]] است.

	== روش تفسير ==		== روش تفسير ==

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'ه‌و' به 'ه‌و'

2020-02-09T08:00:32Z

جایگزینی متن - 'ه‌و' به 'ه‌و'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر

نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۰

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'سانه' به 'سه‌گانه'

2019-09-22T15:57:53Z

جایگزینی متن - 'سانه' به 'سه‌گانه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۹:۲۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\| تعداد جلد =30		\| تعداد جلد =30
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =11048		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =11048
			\| کتابخوان همراه نور =01393
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۹۷:		خط ۹۸:
	همانطور كه اشاره شد، از روايات اسرائيلى شديداً پرهيز داشته به كرّات مسلمين را از پرداختن به آنها برحذر داشته است.		همانطور كه اشاره شد، از روايات اسرائيلى شديداً پرهيز داشته به كرّات مسلمين را از پرداختن به آنها برحذر داشته است.

	نسبت به تفسير علمى، از جهتى از تفصيل در آن پرهيز مى‌نمايد و معتقد است، پرداختن به آن انسان را از مقاصد عالى قرآنى دور مى‌نمايد. امّا از جهتى ديگر تفكر در آياتى كه متضمن اسرار خلقت و ظواهر طبيعت مى‌باشد را به سبب تقويت و ازدياد ايمان مؤمنين و اينكه بيان وجوهى از اعجاز قرآن است، ترغيب مى‌نمايد و حقايق علمى را كه معتقد است سيزده قرن بعد ~~انسانها~~ بدان دست يافته‌اند، مطرح كرده است. مانند آيات 7-5 سوره طارق ''' «فلينظر الانسان ممّ خلق...» ''' جزء 30، صفحه 112.		نسبت به تفسير علمى، از جهتى از تفصيل در آن پرهيز مى‌نمايد و معتقد است، پرداختن به آن انسان را از مقاصد عالى قرآنى دور مى‌نمايد. امّا از جهتى ديگر تفكر در آياتى كه متضمن اسرار خلقت و ظواهر طبيعت مى‌باشد را به سبب تقويت و ازدياد ايمان مؤمنين و اينكه بيان وجوهى از اعجاز قرآن است، ترغيب مى‌نمايد و حقايق علمى را كه معتقد است سيزده قرن بعد انسه‌گانها بدان دست يافته‌اند، مطرح كرده است. مانند آيات 7-5 سوره طارق ''' «فلينظر الانسان ممّ خلق...» ''' جزء 30، صفحه 112.

	== نقد مراغى ==		== نقد مراغى ==

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'غالبا' به 'غالباً '

2019-08-08T11:58:58Z

جایگزینی متن - 'غالبا' به 'غالباً '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۲۸
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	در شيوه عقلى افراطى كه از روى خودباختگى و گرايش‌هاى الحادى پديد آمده است، عده‌اى به منظور جلب رضايت بيگانگان و نزدیک ساختن خود به آنان، تا توانسته‌اند از دين مايه گذاشته و مسائل اسلامى را واژگون جلوه دهند، مانند: تفسير سيد احمد خان هندى.		در شيوه عقلى افراطى كه از روى خودباختگى و گرايش‌هاى الحادى پديد آمده است، عده‌اى به منظور جلب رضايت بيگانگان و نزدیک ساختن خود به آنان، تا توانسته‌اند از دين مايه گذاشته و مسائل اسلامى را واژگون جلوه دهند، مانند: تفسير سيد احمد خان هندى.

	از آنجايى كه شيوه ادبى-اجتماعى آميخته با تحليل اجتهادى و عقلى و غالباً با رويكرد تربيتى، رايج‌ترين شيوه تفسيرى عصر حاضر بوده و تفسير مورد بحث از آن جمله است، توضيح مختصرى درباره آن مى‌دهيم.		از آنجايى كه شيوه ادبى-اجتماعى آميخته با تحليل اجتهادى و عقلى و غالباً ً با رويكرد تربيتى، رايج‌ترين شيوه تفسيرى عصر حاضر بوده و تفسير مورد بحث از آن جمله است، توضيح مختصرى درباره آن مى‌دهيم.

	امتياز اين شيوه تفسيرى در دوران معاصر، در آن است كه رنگى نو به خود گرفته، با چهره فرهنگ و ادب معاصر و با پرداختن به مسائل جامعه درخشيده است و هرگز تقليدگونه، به مسائل ظاهرى و خسته‌كننده كه موجب دورى مردم از قرآن مى‌شود نپرداخته است. اين نوع تفسير، پديده‌اى نوظهور است كه نخست به اظهار دقايق تعابير قرآنى و سپس بيان آنها با اسلوبى زيبا و ادبى و تطبيق آنها با هستى و حيات و سنن اجتماعى موجود در جامعه پرداخته است. اين نهضت ادبى-اجتماعى با تلاش و كوشش فراوانى در راه تفسير قرآن و تقريب آن بر فهم همگان و انطباق آن با واقعيات موجود آغاز شد.		امتياز اين شيوه تفسيرى در دوران معاصر، در آن است كه رنگى نو به خود گرفته، با چهره فرهنگ و ادب معاصر و با پرداختن به مسائل جامعه درخشيده است و هرگز تقليدگونه، به مسائل ظاهرى و خسته‌كننده كه موجب دورى مردم از قرآن مى‌شود نپرداخته است. اين نوع تفسير، پديده‌اى نوظهور است كه نخست به اظهار دقايق تعابير قرآنى و سپس بيان آنها با اسلوبى زيبا و ادبى و تطبيق آنها با هستى و حيات و سنن اجتماعى موجود در جامعه پرداخته است. اين نهضت ادبى-اجتماعى با تلاش و كوشش فراوانى در راه تفسير قرآن و تقريب آن بر فهم همگان و انطباق آن با واقعيات موجود آغاز شد.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'مى نمود' به 'می‌نمود'

2018-12-11T13:55:55Z

جایگزینی متن - 'مى نمود' به 'می‌نمود'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۷:۲۵
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	\| سال نشر =		\| سال نشر =

	\| کد اتوماسیون =~~AUTOMATIONCODE1393AUTOMATIONCODE~~		\| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE01393AUTOMATIONCODE
	\| چاپ =1		\| چاپ =1
	\| تعداد جلد =30		\| تعداد جلد =30
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:


	نقد اساسى بر مراغى، نقدى مبنايى است كه اغلب در مباحث اعتقادى جلوه مى‌كند، از آنجايى كه ايشان شافعى اشعرى است، ديدگاه اعتقادى وى تفاوت اساسى با متفكران معتزلى و على‌الخصوص شيعه امامى دارد؛ بنابراین در مباحث كلامى و فقهى قرآن مبانى ايشان از ديدگاه شيعه قابل قبول نمى‌باشد و در تفاسير علماى شيعه و كتب مفصل كلامى و فقهى، مورد بحث واقع شده است. از جمله مسئله اعتقاد شيعه به وجود امام عصر «عج»، ظهور ايشان و احياى دوباره اسلام است كه مراغى با اعلام كلى ضعف روايات مربوطه و نقل كلام [[ابن خلدون]]، آن را حمل بر عصبيت ~~قومى نموده~~ به تمسخر مى‌كشاند. اينگونه برخوردهاى تعصبى از ايشان كه ادعاى اصلاح فكرى و آزادگى در عقيده را دارد، به‌دور است؛ ذيل آيه 187 سوره اعراف جزء 9، صفحه 133 در بحث اشراط الساعة.		نقد اساسى بر مراغى، نقدى مبنايى است كه اغلب در مباحث اعتقادى جلوه مى‌كند، از آنجايى كه ايشان شافعى اشعرى است، ديدگاه اعتقادى وى تفاوت اساسى با متفكران معتزلى و على‌الخصوص شيعه امامى دارد؛ بنابراین در مباحث كلامى و فقهى قرآن مبانى ايشان از ديدگاه شيعه قابل قبول نمى‌باشد و در تفاسير علماى شيعه و كتب مفصل كلامى و فقهى، مورد بحث واقع شده است. از جمله مسئله اعتقاد شيعه به وجود امام عصر «عج»، ظهور ايشان و احياى دوباره اسلام است كه مراغى با اعلام كلى ضعف روايات مربوطه و نقل كلام [[ابن خلدون]]، آن را حمل بر عصبيت قومی‌نموده به تمسخر مى‌كشاند. اينگونه برخوردهاى تعصبى از ايشان كه ادعاى اصلاح فكرى و آزادگى در عقيده را دارد، به‌دور است؛ ذيل آيه 187 سوره اعراف جزء 9، صفحه 133 در بحث اشراط الساعة.

	== نسخه شناسى ==		== نسخه شناسى ==