تفسير القرآن الكريم (شبر) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' '''' به '''''

2023-07-31T08:40:53Z

جایگزینی متن - ' '''' به '''''

A-esmaili@noornet.net: جایگزینی متن - ' ' به ''

2021-04-26T03:59:52Z

جایگزینی متن - ' <ref>' به '<ref>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۲۹
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\| چاپ =3		\| چاپ =3
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =~~12482~~		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =02000
	\| کتابخوان همراه نور =02000		\| کتابخوان همراه نور =02000
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	== گزارش محتوا ==		== گزارش محتوا ==
	در مقدمه محقق، ضمن ارائه زندگى‌نامه مرحوم شبر، به مطالب زير پرداخته شده است: اعجاز قرآن از جهات مختلف، جمع قرآن در مصحف واحد، قرائات مختلف، تفسير قرآن <ref>مقدمه، ص3</ref>		در مقدمه محقق، ضمن ارائه زندگى‌نامه مرحوم شبر، به مطالب زير پرداخته شده است: اعجاز قرآن از جهات مختلف، جمع قرآن در مصحف واحد، قرائات مختلف، تفسير قرآن<ref>مقدمه، ص3</ref>

	از جمله ويژگى‌هاى بارز اين تفسير، بحث‌هاى ادبى آن مى‌باشد. نكات ادبى قابل اشاره در اين تفسير گران‌بها، عبارتند از:		از جمله ويژگى‌هاى بارز اين تفسير، بحث‌هاى ادبى آن مى‌باشد. نكات ادبى قابل اشاره در اين تفسير گران‌بها، عبارتند از:
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	#:الف) '''«أ لم تر إلى الملأ...»'''(بقره / 246)؛ نویسنده، كلمه «الملأ» را به «جماعة الأشراف (اشرافيان)» معنى كرده است.		#:الف) '''«أ لم تر إلى الملأ...»'''(بقره / 246)؛ نویسنده، كلمه «الملأ» را به «جماعة الأشراف (اشرافيان)» معنى كرده است.
	#:ب) '''«إن شرّ الدواب...»'''(انفال / 55)؛ وى در ذيل كلمه «الدواب» چنين نگاشته است: «ما دبّ على الأرض»؛ يعنى آنچه (هر جاندارى) كه بر روى زمين بجنبد و حركت كند.		#:ب) '''«إن شرّ الدواب...»'''(انفال / 55)؛ وى در ذيل كلمه «الدواب» چنين نگاشته است: «ما دبّ على الأرض»؛ يعنى آنچه (هر جاندارى) كه بر روى زمين بجنبد و حركت كند.
	#:ج) '''«و ما ذلك على الله بعزيز»'''(ابراهیم / 20، فاطر / 17)؛ نيز كلمه «عزيز» را در اين آيه، به معناى «صعب» (سخت و دشوار) گرفته است <ref>عليزاده، ميرزا، آشنايى با تفسير شبر (1)، ص171</ref>		#:ج) '''«و ما ذلك على الله بعزيز»'''(ابراهیم / 20، فاطر / 17)؛ نيز كلمه «عزيز» را در اين آيه، به معناى «صعب» (سخت و دشوار) گرفته است<ref>عليزاده، ميرزا، آشنايى با تفسير شبر (1)، ص171</ref>
	#صرف:		#صرف:
	#:الف) '''«و المطلقات يتربصن بأنفسهنّ ثلاثة قروء»'''(بقره / 228)؛ كلمه «قروء» بر اساس مفاد آيه كه بيانگر طهر و پاکى (از عادات ماهانه) است، مى‌بايست «أقراء» باشد؛ زيرا آيه مبيّن جمع قله مى‌باشد كه در زبان عربى، بر سه تا ده اطلاق شده است. وزن‌هاى اين جمع، چهار وزن است كه هيچ‌كدام بر وزن «فعول» نيست. مرحوم شبر در توجيه صرفى اين كلمه گفته است: «آوردن كلمه «قروء» كه بيانگر كثرت است و حال‌آنكه جمع در آيه، جمع قلت مى‌باشد و صيغه‌اش مى‌بايست «أقراء» (بر وزن أفعال) مى‌بود، بدين سبب است كه هريك از دو جمع قلت و كثرت به‌جاى همديگر به كار مى‌روند و در اين آيه آوردن «قروء» بر «أقراء» ترجيح داده شده است»<ref>همان، ص172</ref>		#:الف) '''«و المطلقات يتربصن بأنفسهنّ ثلاثة قروء»'''(بقره / 228)؛ كلمه «قروء» بر اساس مفاد آيه كه بيانگر طهر و پاکى (از عادات ماهانه) است، مى‌بايست «أقراء» باشد؛ زيرا آيه مبيّن جمع قله مى‌باشد كه در زبان عربى، بر سه تا ده اطلاق شده است. وزن‌هاى اين جمع، چهار وزن است كه هيچ‌كدام بر وزن «فعول» نيست. مرحوم شبر در توجيه صرفى اين كلمه گفته است: «آوردن كلمه «قروء» كه بيانگر كثرت است و حال‌آنكه جمع در آيه، جمع قلت مى‌باشد و صيغه‌اش مى‌بايست «أقراء» (بر وزن أفعال) مى‌بود، بدين سبب است كه هريك از دو جمع قلت و كثرت به‌جاى همديگر به كار مى‌روند و در اين آيه آوردن «قروء» بر «أقراء» ترجيح داده شده است»<ref>همان، ص172</ref>
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	#:ج) مى‌دانيم كه اگر كارى در زمان گذشته رخ دهد، بايد براى بيان آن كار از فعل گذشته استفاده كرد. اما در قرآن آيه‌اى داريم كه خداوند مى‌فرمايد ما در گذشته فرمانى داديم و همان زمان هم امتثال شد، ولى انجام دادن آن را با فعل مضارع بيان فرموده است، مانند آيه: '''«كن فيكون»'''(يس / 82). مرحوم شبر نوشته است كه: «اينكه به‌جاى فعل ماضى، از فعل مضارع استفاده شده است، به سبب آن است كه «فيكون» حكايت حال ماضى است»<ref>همان</ref>		#:ج) مى‌دانيم كه اگر كارى در زمان گذشته رخ دهد، بايد براى بيان آن كار از فعل گذشته استفاده كرد. اما در قرآن آيه‌اى داريم كه خداوند مى‌فرمايد ما در گذشته فرمانى داديم و همان زمان هم امتثال شد، ولى انجام دادن آن را با فعل مضارع بيان فرموده است، مانند آيه: '''«كن فيكون»'''(يس / 82). مرحوم شبر نوشته است كه: «اينكه به‌جاى فعل ماضى، از فعل مضارع استفاده شده است، به سبب آن است كه «فيكون» حكايت حال ماضى است»<ref>همان</ref>
	#نحو:		#نحو:
	#:برخى از آيات قرآن در نگاه نخست، برخلاف قواعد نحوى است؛ ازاين‌رو، مفسران توجيهاتى براى اين گونه آيات بيان نموده‌اند. مرحوم شبر نيز به‌عنوان مفسرى ژرف‌انديش، ديدگاه‌هاى ادبى خود را در ذيل اين گونه آيات، بيان كرده است <ref>همان، ص173</ref>		#:برخى از آيات قرآن در نگاه نخست، برخلاف قواعد نحوى است؛ ازاين‌رو، مفسران توجيهاتى براى اين گونه آيات بيان نموده‌اند. مرحوم شبر نيز به‌عنوان مفسرى ژرف‌انديش، ديدگاه‌هاى ادبى خود را در ذيل اين گونه آيات، بيان كرده است<ref>همان، ص173</ref>
	#معانى:		#معانى:
	#:الف) '''«إياك نعبدو إياك نستعين»'''(فاتحه / 5)؛ مرحوم شبر در ذيل اين آيه، چندين نكته ادبى بيان مى‌كند كه ذيلا از نظرتان مى‌گذرد:		#:الف) '''«إياك نعبدو إياك نستعين»'''(فاتحه / 5)؛ مرحوم شبر در ذيل اين آيه، چندين نكته ادبى بيان مى‌كند كه ذيلا از نظرتان مى‌گذرد:
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	#:- تقديم «نعبد» بر «نستعين»: 1. لتوافق الفواصل [براى هماهنگ شدن سجع آيات با يكديگر]؛ 2. لأن تقديم الوسيلة قبل طلب الحاجة أدعى إلى الإجابة [چون پيش‌كش كردن وسيله پيش از درخواست حاجت، اجابت را بيشتر فرامى‌خواند و نزدیک ‌تر مى‌سازد] و...<ref>همان، ص175</ref>		#:- تقديم «نعبد» بر «نستعين»: 1. لتوافق الفواصل [براى هماهنگ شدن سجع آيات با يكديگر]؛ 2. لأن تقديم الوسيلة قبل طلب الحاجة أدعى إلى الإجابة [چون پيش‌كش كردن وسيله پيش از درخواست حاجت، اجابت را بيشتر فرامى‌خواند و نزدیک ‌تر مى‌سازد] و...<ref>همان، ص175</ref>
	#بيان:		#بيان:
	#:الف) '''«و ضرب الله مثلاًقرية... فأذاقها الله لباس الجوع و الخوف...»'''(نحل / 112)؛ مرحوم شبر در ذيل بخش دوم اين آيه نكته بيانى آن را كه استعاره است چنين مى‌نگارد: «أستعير الذوق لإدراك أثر الشدة و اللباس لما غشيهم منها و أوقع الإذاقة عليه نظرا إلى المستعارله و هو الإدراك؛ أى عرفها الله على أثر لباس الجوع و الخوف» <ref>همان، ص177</ref>		#:الف) '''«و ضرب الله مثلاًقرية... فأذاقها الله لباس الجوع و الخوف...»'''(نحل / 112)؛ مرحوم شبر در ذيل بخش دوم اين آيه نكته بيانى آن را كه استعاره است چنين مى‌نگارد: «أستعير الذوق لإدراك أثر الشدة و اللباس لما غشيهم منها و أوقع الإذاقة عليه نظرا إلى المستعارله و هو الإدراك؛ أى عرفها الله على أثر لباس الجوع و الخوف»<ref>همان، ص177</ref>
	#:يكى ديگر از ويژگى‌هاى تفسير شبر، پرداختن به مسائل كلامى است. مفسر، ذيل آيات اعتقادى، به فراخور حجم تفسير، ديدگاه‌هاى كلامى خويش را بيان كرده است. برخى از اين بحث‌ها عبارتند از:		#:يكى ديگر از ويژگى‌هاى تفسير شبر، پرداختن به مسائل كلامى است. مفسر، ذيل آيات اعتقادى، به فراخور حجم تفسير، ديدگاه‌هاى كلامى خويش را بيان كرده است. برخى از اين بحث‌ها عبارتند از:
	#:الف) امامت و رهبرى: '''«يا أيها الذين آمنوا أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم»'''(نساء / 59)؛ مرحوم شبر بر اين باور است كه اين آيه، بر وجود اولى الامر در هر زمانى دلالت دارد و پيروى از اولى الامر، به سبب دانش و برترى و عصمتشان، واجب است. همچنين سبب و دليل تكرار فعل «أطيعوا» را بيان كرده است<ref>همان، آشنايى با تفسير شبر (2)، ص174</ref>		#:الف) امامت و رهبرى: '''«يا أيها الذين آمنوا أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم»'''(نساء / 59)؛ مرحوم شبر بر اين باور است كه اين آيه، بر وجود اولى الامر در هر زمانى دلالت دارد و پيروى از اولى الامر، به سبب دانش و برترى و عصمتشان، واجب است. همچنين سبب و دليل تكرار فعل «أطيعوا» را بيان كرده است<ref>همان، آشنايى با تفسير شبر (2)، ص174</ref>

A-esmaili@noornet.net: جایگزینی متن - '' به ''

2021-04-25T07:26:14Z

جایگزینی متن - '<references />' به '<references/>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۶
خط ۸۱:		خط ۸۱:

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references/>

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۵۳

2021-03-18T13:53:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۲۳
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	== گزارش محتوا ==		== گزارش محتوا ==
	در مقدمه محقق، ضمن ارائه زندگى‌نامه مرحوم شبر، به مطالب زير پرداخته شده است: اعجاز قرآن از جهات مختلف، جمع قرآن در مصحف واحد، قرائات مختلف، تفسير قرآن (مقدمه، ص3~~<nowiki>~~</ref~~></nowiki~~>		در مقدمه محقق، ضمن ارائه زندگى‌نامه مرحوم شبر، به مطالب زير پرداخته شده است: اعجاز قرآن از جهات مختلف، جمع قرآن در مصحف واحد، قرائات مختلف، تفسير قرآن <ref>مقدمه، ص3</ref>

	از جمله ويژگى‌هاى بارز اين تفسير، بحث‌هاى ادبى آن مى‌باشد. نكات ادبى قابل اشاره در اين تفسير گران‌بها، عبارتند از:		از جمله ويژگى‌هاى بارز اين تفسير، بحث‌هاى ادبى آن مى‌باشد. نكات ادبى قابل اشاره در اين تفسير گران‌بها، عبارتند از:

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۵۱

2021-03-18T13:51:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۲۱
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	}}		}}

	'''تفسير القرآن الكريم (شبّر)'''، اثر [[شبر، سید عبدالله\|سيد عبدالله شبّر]] (1242ق)، با تحقيق دكتر حامد حفى ~~داود،~~ يكى از تفسيرهاى ارزشمند معروف و مختصر قرآن، به زبان عربى مى‌باشد كه به نام مؤلف آن، معروف شده است.		'''تفسير القرآن الكريم (شبّر)'''، اثر [[شبر، سید عبدالله\|سيد عبدالله شبّر]] (1242ق)، با تحقيق دكتر [[داود، حامد حفنی\|حامد حفى داود]]، يكى از تفسيرهاى ارزشمند معروف و مختصر قرآن، به زبان عربى مى‌باشد كه به نام مؤلف آن، معروف شده است.

	== ساختار ==		== ساختار ==
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	== گزارش محتوا ==		== گزارش محتوا ==
	در مقدمه محقق، ضمن ارائه زندگى‌نامه مرحوم شبر، به مطالب زير پرداخته شده است: اعجاز قرآن از جهات مختلف، جمع قرآن در مصحف واحد، قرائات مختلف، تفسير قرآن (مقدمه، ص3</ref>		در مقدمه محقق، ضمن ارائه زندگى‌نامه مرحوم شبر، به مطالب زير پرداخته شده است: اعجاز قرآن از جهات مختلف، جمع قرآن در مصحف واحد، قرائات مختلف، تفسير قرآن (مقدمه، ص3<nowiki></ref></nowiki>

	از جمله ويژگى‌هاى بارز اين تفسير، بحث‌هاى ادبى آن مى‌باشد. نكات ادبى قابل اشاره در اين تفسير گران‌بها، عبارتند از:		از جمله ويژگى‌هاى بارز اين تفسير، بحث‌هاى ادبى آن مى‌باشد. نكات ادبى قابل اشاره در اين تفسير گران‌بها، عبارتند از:
خط ۸۱:		خط ۸۱:

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references/>		<references />

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'شبر، عبدالله' به 'شبر، سید عبدالله'

2021-01-06T10:39:22Z

جایگزینی متن - 'شبر، عبدالله' به 'شبر، سید عبدالله'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۶:		خط ۶:
	[[داود، حامد حفنی]] (مصحح)		[[داود، حامد حفنی]] (مصحح)

	[[شبر، عبدالله]] (نویسنده)		[[شبر، سید عبدالله]] (نویسنده)
	\| زبان =عربی		\| زبان =عربی
	\| کد کنگره =‏BP‎‏ ‎‏97‎‏/‎‏5‎‏ ‎‏/‎‏ش‎‏2‎‏ت‎‏7‎‏ ‎‏1300		\| کد کنگره =‏BP‎‏ ‎‏97‎‏/‎‏5‎‏ ‎‏/‎‏ش‎‏2‎‏ت‎‏7‎‏ ‎‏1300
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	}}		}}

	'''تفسير القرآن الكريم (شبّر)'''، اثر [[شبر، عبدالله\|سيد عبدالله شبّر]] (1242ق)، با تحقيق دكتر حامد حفى داود، يكى از تفسيرهاى ارزشمند معروف و مختصر قرآن، به زبان عربى مى‌باشد كه به نام مؤلف آن، معروف شده است.		'''تفسير القرآن الكريم (شبّر)'''، اثر [[شبر، سید عبدالله\|سيد عبدالله شبّر]] (1242ق)، با تحقيق دكتر حامد حفى داود، يكى از تفسيرهاى ارزشمند معروف و مختصر قرآن، به زبان عربى مى‌باشد كه به نام مؤلف آن، معروف شده است.

	== ساختار ==		== ساختار ==

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

2020-12-08T22:23:04Z

جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۵۳
خط ۹۲:		خط ۹۲:

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'رده: مهر(98)' به ''

2020-06-14T13:36:42Z

جایگزینی متن - 'رده: مهر(98)' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۷:۰۶
خط ۹۹:		خط ۹۹:
	[[رده: تفسیر]]		[[رده: تفسیر]]
	[[رده: متون تفاسیر]]		[[رده: متون تفاسیر]]
	~~[[رده: مهر(98)]]~~

A-esmaili@noornet.net: جایگزینی متن - '' به ''

2019-11-07T07:37:45Z

جایگزینی متن - '<references />' به '<references/>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۰۷
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =12482		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =12482
			\| کتابخوان همراه نور =02000
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۸۰:		خط ۸۱:

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references/>

Hbaghizadeh@noornet.net: /* وابسته‌ها */

2019-10-20T08:13:37Z

وابسته‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۴۳
خط ۹۸:		خط ۹۸:
	[[رده: تفسیر]]		[[رده: تفسیر]]
	[[رده: متون تفاسیر]]		[[رده: متون تفاسیر]]
			[[رده: مهر(98)]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۳۷:		خط ۳۷:

	#لغت:		#لغت:
	#:الف) '''«أ لم تر إلى الملأ...»'''(بقره / 246)؛ نویسنده، كلمه «الملأ» را به «جماعة الأشراف (اشرافيان)» معنى كرده است.		#:الف)'''«أ لم تر إلى الملأ...»'''(بقره / 246)؛ نویسنده، كلمه «الملأ» را به «جماعة الأشراف (اشرافيان)» معنى كرده است.
	#:ب) '''«إن شرّ الدواب...»'''(انفال / 55)؛ وى در ذيل كلمه «الدواب» چنين نگاشته است: «ما دبّ على الأرض»؛ يعنى آنچه (هر جاندارى) كه بر روى زمين بجنبد و حركت كند.		#:ب)'''«إن شرّ الدواب...»'''(انفال / 55)؛ وى در ذيل كلمه «الدواب» چنين نگاشته است: «ما دبّ على الأرض»؛ يعنى آنچه (هر جاندارى) كه بر روى زمين بجنبد و حركت كند.
	#:ج) '''«و ما ذلك على الله بعزيز»'''(ابراهیم / 20، فاطر / 17)؛ نيز كلمه «عزيز» را در اين آيه، به معناى «صعب» (سخت و دشوار) گرفته است<ref>عليزاده، ميرزا، آشنايى با تفسير شبر (1)، ص171</ref>		#:ج)'''«و ما ذلك على الله بعزيز»'''(ابراهیم / 20، فاطر / 17)؛ نيز كلمه «عزيز» را در اين آيه، به معناى «صعب» (سخت و دشوار) گرفته است<ref>عليزاده، ميرزا، آشنايى با تفسير شبر (1)، ص171</ref>
	#صرف:		#صرف:
	#:الف) '''«و المطلقات يتربصن بأنفسهنّ ثلاثة قروء»'''(بقره / 228)؛ كلمه «قروء» بر اساس مفاد آيه كه بيانگر طهر و پاکى (از عادات ماهانه) است، مى‌بايست «أقراء» باشد؛ زيرا آيه مبيّن جمع قله مى‌باشد كه در زبان عربى، بر سه تا ده اطلاق شده است. وزن‌هاى اين جمع، چهار وزن است كه هيچ‌كدام بر وزن «فعول» نيست. مرحوم شبر در توجيه صرفى اين كلمه گفته است: «آوردن كلمه «قروء» كه بيانگر كثرت است و حال‌آنكه جمع در آيه، جمع قلت مى‌باشد و صيغه‌اش مى‌بايست «أقراء» (بر وزن أفعال) مى‌بود، بدين سبب است كه هريك از دو جمع قلت و كثرت به‌جاى همديگر به كار مى‌روند و در اين آيه آوردن «قروء» بر «أقراء» ترجيح داده شده است»<ref>همان، ص172</ref>		#:الف)'''«و المطلقات يتربصن بأنفسهنّ ثلاثة قروء»'''(بقره / 228)؛ كلمه «قروء» بر اساس مفاد آيه كه بيانگر طهر و پاکى (از عادات ماهانه) است، مى‌بايست «أقراء» باشد؛ زيرا آيه مبيّن جمع قله مى‌باشد كه در زبان عربى، بر سه تا ده اطلاق شده است. وزن‌هاى اين جمع، چهار وزن است كه هيچ‌كدام بر وزن «فعول» نيست. مرحوم شبر در توجيه صرفى اين كلمه گفته است: «آوردن كلمه «قروء» كه بيانگر كثرت است و حال‌آنكه جمع در آيه، جمع قلت مى‌باشد و صيغه‌اش مى‌بايست «أقراء» (بر وزن أفعال) مى‌بود، بدين سبب است كه هريك از دو جمع قلت و كثرت به‌جاى همديگر به كار مى‌روند و در اين آيه آوردن «قروء» بر «أقراء» ترجيح داده شده است»<ref>همان، ص172</ref>
	#:ب) نكته صرفى ديگرى كه در اين آيه هست، اين است كه يك حكم الهى كه بايد صورت انشايى داشته باشد، به‌گونه خبرى بيان شده است؛ زيرا كلمه «يتربصن» خبر براى «المطلقات» است و مى‌بايد به صيغه امر بيان شود. مرحوم شبر در اين باره، نوشته است: «معناى جمله خبرى، امر و فرمان است و دليل آوردن خبر به‌جاى انشاء براى تأكيد (بر حكم الهى) است»<ref>همان</ref>		#:ب) نكته صرفى ديگرى كه در اين آيه هست، اين است كه يك حكم الهى كه بايد صورت انشايى داشته باشد، به‌گونه خبرى بيان شده است؛ زيرا كلمه «يتربصن» خبر براى «المطلقات» است و مى‌بايد به صيغه امر بيان شود. مرحوم شبر در اين باره، نوشته است: «معناى جمله خبرى، امر و فرمان است و دليل آوردن خبر به‌جاى انشاء براى تأكيد (بر حكم الهى) است»<ref>همان</ref>
	#:ج) مى‌دانيم كه اگر كارى در زمان گذشته رخ دهد، بايد براى بيان آن كار از فعل گذشته استفاده كرد. اما در قرآن آيه‌اى داريم كه خداوند مى‌فرمايد ما در گذشته فرمانى داديم و همان زمان هم امتثال شد، ولى انجام دادن آن را با فعل مضارع بيان فرموده است، مانند آيه: '''«كن فيكون»'''(يس / 82). مرحوم شبر نوشته است كه: «اينكه به‌جاى فعل ماضى، از فعل مضارع استفاده شده است، به سبب آن است كه «فيكون» حكايت حال ماضى است»<ref>همان</ref>		#:ج) مى‌دانيم كه اگر كارى در زمان گذشته رخ دهد، بايد براى بيان آن كار از فعل گذشته استفاده كرد. اما در قرآن آيه‌اى داريم كه خداوند مى‌فرمايد ما در گذشته فرمانى داديم و همان زمان هم امتثال شد، ولى انجام دادن آن را با فعل مضارع بيان فرموده است، مانند آيه:'''«كن فيكون»'''(يس / 82). مرحوم شبر نوشته است كه: «اينكه به‌جاى فعل ماضى، از فعل مضارع استفاده شده است، به سبب آن است كه «فيكون» حكايت حال ماضى است»<ref>همان</ref>
	#نحو:		#نحو:
	#:برخى از آيات قرآن در نگاه نخست، برخلاف قواعد نحوى است؛ ازاين‌رو، مفسران توجيهاتى براى اين گونه آيات بيان نموده‌اند. مرحوم شبر نيز به‌عنوان مفسرى ژرف‌انديش، ديدگاه‌هاى ادبى خود را در ذيل اين گونه آيات، بيان كرده است<ref>همان، ص173</ref>		#:برخى از آيات قرآن در نگاه نخست، برخلاف قواعد نحوى است؛ ازاين‌رو، مفسران توجيهاتى براى اين گونه آيات بيان نموده‌اند. مرحوم شبر نيز به‌عنوان مفسرى ژرف‌انديش، ديدگاه‌هاى ادبى خود را در ذيل اين گونه آيات، بيان كرده است<ref>همان، ص173</ref>
	#معانى:		#معانى:
	#:الف) '''«إياك نعبدو إياك نستعين»'''(فاتحه / 5)؛ مرحوم شبر در ذيل اين آيه، چندين نكته ادبى بيان مى‌كند كه ذيلا از نظرتان مى‌گذرد:		#:الف)'''«إياك نعبدو إياك نستعين»'''(فاتحه / 5)؛ مرحوم شبر در ذيل اين آيه، چندين نكته ادبى بيان مى‌كند كه ذيلا از نظرتان مى‌گذرد:
	#:- تقديم مفعول: 1. للحصر [براى حصر]؛ 2. لتقدمه تعالى في الوجود [به‌خاطر تقدم خداوند در وجود]؛ 3. للإشعار بأن العابد و المستعين ينبغي أن يكون نظرهما بالذات إلى الحق [به جهت اشاره به اين نكته كه عابد و مستعين، بايد نظرشان بالذات به حق باشد].		#:- تقديم مفعول: 1. للحصر [براى حصر]؛ 2. لتقدمه تعالى في الوجود [به‌خاطر تقدم خداوند در وجود]؛ 3. للإشعار بأن العابد و المستعين ينبغي أن يكون نظرهما بالذات إلى الحق [به جهت اشاره به اين نكته كه عابد و مستعين، بايد نظرشان بالذات به حق باشد].
	#:- تكرار ضمير: 1. للتنصيص على تخصيص كل منهما به تعالى [براى تصريح نمودن بر مخصوص نمودن هريك از عبادت و استعانت به خداوند]؛ 2. لبسط الكلام مع المحبوب [براى به‌درازا كشاندن سخن با دوست].		#:- تكرار ضمير: 1. للتنصيص على تخصيص كل منهما به تعالى [براى تصريح نمودن بر مخصوص نمودن هريك از عبادت و استعانت به خداوند]؛ 2. لبسط الكلام مع المحبوب [براى به‌درازا كشاندن سخن با دوست].
	#:- تقديم «نعبد» بر «نستعين»: 1. لتوافق الفواصل [براى هماهنگ شدن سجع آيات با يكديگر]؛ 2. لأن تقديم الوسيلة قبل طلب الحاجة أدعى إلى الإجابة [چون پيش‌كش كردن وسيله پيش از درخواست حاجت، اجابت را بيشتر فرامى‌خواند و نزدیک ‌تر مى‌سازد] و...<ref>همان، ص175</ref>		#:- تقديم «نعبد» بر «نستعين»: 1. لتوافق الفواصل [براى هماهنگ شدن سجع آيات با يكديگر]؛ 2. لأن تقديم الوسيلة قبل طلب الحاجة أدعى إلى الإجابة [چون پيش‌كش كردن وسيله پيش از درخواست حاجت، اجابت را بيشتر فرامى‌خواند و نزدیک ‌تر مى‌سازد] و...<ref>همان، ص175</ref>
	#بيان:		#بيان:
	#:الف) '''«و ضرب الله مثلاًقرية... فأذاقها الله لباس الجوع و الخوف...»'''(نحل / 112)؛ مرحوم شبر در ذيل بخش دوم اين آيه نكته بيانى آن را كه استعاره است چنين مى‌نگارد: «أستعير الذوق لإدراك أثر الشدة و اللباس لما غشيهم منها و أوقع الإذاقة عليه نظرا إلى المستعارله و هو الإدراك؛ أى عرفها الله على أثر لباس الجوع و الخوف»<ref>همان، ص177</ref>		#:الف)'''«و ضرب الله مثلاًقرية... فأذاقها الله لباس الجوع و الخوف...»'''(نحل / 112)؛ مرحوم شبر در ذيل بخش دوم اين آيه نكته بيانى آن را كه استعاره است چنين مى‌نگارد: «أستعير الذوق لإدراك أثر الشدة و اللباس لما غشيهم منها و أوقع الإذاقة عليه نظرا إلى المستعارله و هو الإدراك؛ أى عرفها الله على أثر لباس الجوع و الخوف»<ref>همان، ص177</ref>
	#:يكى ديگر از ويژگى‌هاى تفسير شبر، پرداختن به مسائل كلامى است. مفسر، ذيل آيات اعتقادى، به فراخور حجم تفسير، ديدگاه‌هاى كلامى خويش را بيان كرده است. برخى از اين بحث‌ها عبارتند از:		#:يكى ديگر از ويژگى‌هاى تفسير شبر، پرداختن به مسائل كلامى است. مفسر، ذيل آيات اعتقادى، به فراخور حجم تفسير، ديدگاه‌هاى كلامى خويش را بيان كرده است. برخى از اين بحث‌ها عبارتند از:
	#:الف) امامت و رهبرى: '''«يا أيها الذين آمنوا أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم»'''(نساء / 59)؛ مرحوم شبر بر اين باور است كه اين آيه، بر وجود اولى الامر در هر زمانى دلالت دارد و پيروى از اولى الامر، به سبب دانش و برترى و عصمتشان، واجب است. همچنين سبب و دليل تكرار فعل «أطيعوا» را بيان كرده است<ref>همان، آشنايى با تفسير شبر (2)، ص174</ref>		#:الف) امامت و رهبرى:'''«يا أيها الذين آمنوا أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم»'''(نساء / 59)؛ مرحوم شبر بر اين باور است كه اين آيه، بر وجود اولى الامر در هر زمانى دلالت دارد و پيروى از اولى الامر، به سبب دانش و برترى و عصمتشان، واجب است. همچنين سبب و دليل تكرار فعل «أطيعوا» را بيان كرده است<ref>همان، آشنايى با تفسير شبر (2)، ص174</ref>
	#:ب) رجعت: رجعت از عقايد معروف شيعه است كه آيات زيادى بر آن دلالت دارد، ولى درباره دلالت برخى از آن‌ها، ميان مفسران اختلاف است. مرحوم شبر در ذيل برخى از اين آيه‌ها، به مسئله رجعت اشاره نموده است، از جمله: '''«يوم نحشر من كل أمة فوجا ممن يكذب بآياتنا فهم يوزعون»'''(نمل / 83)؛ كه ايشان معتقد است بر رجعت دلالت دارد<ref>همان، ص175</ref>		#:ب) رجعت: رجعت از عقايد معروف شيعه است كه آيات زيادى بر آن دلالت دارد، ولى درباره دلالت برخى از آن‌ها، ميان مفسران اختلاف است. مرحوم شبر در ذيل برخى از اين آيه‌ها، به مسئله رجعت اشاره نموده است، از جمله:'''«يوم نحشر من كل أمة فوجا ممن يكذب بآياتنا فهم يوزعون»'''(نمل / 83)؛ كه ايشان معتقد است بر رجعت دلالت دارد<ref>همان، ص175</ref>
	#:ج) بداء: مرحوم شبر ذيل آيه '''«يمحو الله ما يشاء»'''(رعد / 39) مى‌نويسد: خداوند امورى را كه از پيش ثابت و استوار بوده است، مانند روزى، گاه جان سپردن، خوشبختى و بدبختى را مى‌زدايد و آنچه از اين امور را كه قرار نبوده ثابت و پابرجا باشد، استوار و پابرجا مى‌كند.<ref>همان، ص177</ref>		#:ج) بداء: مرحوم شبر ذيل آيه'''«يمحو الله ما يشاء»'''(رعد / 39) مى‌نويسد: خداوند امورى را كه از پيش ثابت و استوار بوده است، مانند روزى، گاه جان سپردن، خوشبختى و بدبختى را مى‌زدايد و آنچه از اين امور را كه قرار نبوده ثابت و پابرجا باشد، استوار و پابرجا مى‌كند.<ref>همان، ص177</ref>
	#:د) تقيه: مرحوم شبر در ذيل آيه: '''«لايتخذ المؤمنون الكافرين أولياء من دون المؤمنين و من يفعل ذلك فليس من الله في شيء إلا أن تتقوا منهم تقاة»'''(آل‌عمران / 28)، مى‌فرمايد: موالات و دوستى با كافران هنگامى است كه مسلمانان از كافران بترسند و درعين‌حال، كينه آنان را در دل خويش پنهان نمايند. اين همان تقيه‌اى است كه امامان بدان اعتقاد دارند.<ref>همان، ص178</ref>		#:د) تقيه: مرحوم شبر در ذيل آيه:'''«لايتخذ المؤمنون الكافرين أولياء من دون المؤمنين و من يفعل ذلك فليس من الله في شيء إلا أن تتقوا منهم تقاة»'''(آل‌عمران / 28)، مى‌فرمايد: موالات و دوستى با كافران هنگامى است كه مسلمانان از كافران بترسند و درعين‌حال، كينه آنان را در دل خويش پنهان نمايند. اين همان تقيه‌اى است كه امامان بدان اعتقاد دارند.<ref>همان، ص178</ref>

	ويژگى ديگر تفسير شبر، بحث‌هاى علوم قرآنى آن است. ازآنجاكه اين موضوع نيز گسترده و داراى عناوين گوناگونى است، به يادكرد برخى از مباحث، بسنده مى‌شود:		ويژگى ديگر تفسير شبر، بحث‌هاى علوم قرآنى آن است. ازآنجاكه اين موضوع نيز گسترده و داراى عناوين گوناگونى است، به يادكرد برخى از مباحث، بسنده مى‌شود: