تحفة الأبرار بنكت الأذكار - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۲۸

2024-02-18T14:28:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۵۸
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	\|زبان		\|زبان
	\| زبان = عربی		\| زبان = عربی
	\| کد کنگره =		\| کد کنگره =BP۲۶۶/۴۵ ‭،/س۹ت۳‬
	\| موضوع =		\| موضوع =دعاها
	\|ناشر		\|ناشر
	\| ناشر = دار التراث		\| ناشر = دار التراث
خط ۴۷:		خط ۴۷:

	[[رده:کتاب‌شناسی]]		[[رده:کتاب‌شناسی]]
			[[رده:اسلام، عرفان، غیره]]
			[[رده:آداب و رسوم]]
			[[رده: مباحث خاص آداب و رسوم]]
			[[رده:ادعیه، اذکار، اوراد، اعمال]]

	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده2~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 اسفند 1402]]
	[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]		[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]
	[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]		[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]

Hbaghizadeh در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۲۳

2024-02-18T14:23:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۵۳
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	'''تحفة الأبرار بنكت الأذكار'''، نوشته جلال‌الدین عبدالرحمن بن ابی‌بکر سیوطی شافعی (849-911ق) است. او دیدگاه‌های ابن حجر عسقلانی را بر کتاب اذکار نووی می‌آورد و آن‌ها را نقد و بررسی می‌کند. محیی‌الدین ~~مستو،~~ پژوهش این کتاب را انجام داده است.		'''تحفة الأبرار بنكت الأذكار'''، نوشته [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر\|جلال‌الدین عبدالرحمن بن ابی‌بکر سیوطی شافعی]] (849-911ق) است. او دیدگاه‌های [[ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی\|ابن حجر عسقلانی]] را بر کتاب اذکار [[نووی، یحیی بن شرف\|نووی]] می‌آورد و آن‌ها را نقد و بررسی می‌کند. [[مستو، محی الدین\|محیی‌الدین مستو]]، پژوهش این کتاب را انجام داده است.

	مستو می‌گوید: تحفة الأبرار، در شمار آثاری است که به انگیزه اهتمام و اعتنا به کتاب ~~«الأذكار»~~ یحیى بن شرف نووى (631-676ق) فقیه، محدث، لغوی و از سرآمدان فقه شافعی تصنیف شده ‌است. سیوطی در این کتاب، هشتادودو «فایده» را عرضه می‌کند که در واقع، چکیده‌ای از امالی ابن حجر عسقلانی است که در آن‌ها اذکار نووی را بررسی کرده است. سیوطی با تصحیحات لغوی و مناقشه‌های حدیثی که از مجرای جرح و تعدیل می‌گذرد و با بیان درجه حدیث‌ها به اثرش غنا بخشیده است. او سخنان و دیدگاه‌های عالمان و نویسندگانی را در تحفة الأبرار می‌آورد که آثارشان به دست ما نرسیده است و در این کتاب، خود را همچون محدثی زبردست می‌نمایاند. این برجستگی علمی را می‌توان در باب‌های «الصلاة علی رسول‌الله(ص)»، «أذكار صلاة الاستخارة» و «أذكار صلاة التسبيح» دید<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص6-5</ref>‏.		[[مستو، محی الدین\|مستو]] می‌گوید: تحفة الأبرار، در شمار آثاری است که به انگیزه اهتمام و اعتنا به کتاب «[[أذكار الأذكار\|الأذكار]]» [[نووی، یحیی بن شرف\|یحیى بن شرف نووى]] (631-676ق) فقیه، محدث، لغوی و از سرآمدان فقه شافعی تصنیف شده ‌است. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر\|سیوطی]] در این کتاب، هشتادودو «فایده» را عرضه می‌کند که در واقع، چکیده‌ای از [[الأمالي المطلقة\|امالی]] [[ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی\|ابن حجر عسقلانی]] است که در آن‌ها اذکار [[نووی، یحیی بن شرف\|نووی]] را بررسی کرده است. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر\|سیوطی]] با تصحیحات لغوی و مناقشه‌های حدیثی که از مجرای جرح و تعدیل می‌گذرد و با بیان درجه حدیث‌ها به اثرش غنا بخشیده است. او سخنان و دیدگاه‌های عالمان و نویسندگانی را در تحفة الأبرار می‌آورد که آثارشان به دست ما نرسیده است و در این کتاب، خود را همچون محدثی زبردست می‌نمایاند. این برجستگی علمی را می‌توان در باب‌های «الصلاة علی رسول‌الله(ص)»، «أذكار صلاة الاستخارة» و «أذكار صلاة التسبيح» دید<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص6-5</ref>‏.

	سیوطی در آغاز هر فایده‌ای، سخن نووی را می‌آورد، سپس گفتار ابن حجر را نقل می‌کند و پس از نقل آرای عالمان دیگر، دیدگاه خود را عرضه می‌نماید<ref>ر.ک: متن کتاب، ص27-26</ref>. او در این اثر، کارهای عبادی یک بنده مسلمان را در شبانه‌روز با استناد به روایات برمی‌شمرد که عبارتند از: یاد خداوند، اذکاری که بنده هنگام برخاستن از خواب می‌گوید، استحباب انجام کارها با دست راست، اذکار بنده هنگام ورود به خانه و بیرون‌ شدن از آن، هنگام تخلی، هنگام وضو، هنگام رفتن و ورود به مسجد، هنگام اذان، هنگام نافله صبح و هنگام ایستادن برای نماز<ref>ر.ک: همان، ص51-26</ref>. ‏سیوطی مورد اخیر را با رساله‌ای از ابن حجر عسقلانی که درباره حدیث «ام‌رافع» است، همراه می‌کند. این رساله، خود، از سه فصل (مقدمه، نتیجه و خاتمه) شکل یافته است<ref>ر.ک: همان، ص63-52</ref>‏. او پس از نقل کلام ابن ~~حجر،~~ گفتارش را با این عنوان‌ها پی‌ می‌گیرد: دعاهای بنده هنگام اقامه نماز، پس از استعاذه به خداوند و هنگام رکوع و سجود و تسلیم نماز<ref>ر.ک: همان، ص71-64</ref>‏.		[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر\|سیوطی]] در آغاز هر فایده‌ای، سخن [[نووی، یحیی بن شرف\|نووی]] را می‌آورد، سپس گفتار [[ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی\|ابن حجر]] را نقل می‌کند و پس از نقل آرای عالمان دیگر، دیدگاه خود را عرضه می‌نماید<ref>ر.ک: متن کتاب، ص27-26</ref>. او در این اثر، کارهای عبادی یک بنده مسلمان را در شبانه‌روز با استناد به روایات برمی‌شمرد که عبارتند از: یاد خداوند، اذکاری که بنده هنگام برخاستن از خواب می‌گوید، استحباب انجام کارها با دست راست، اذکار بنده هنگام ورود به خانه و بیرون‌ شدن از آن، هنگام تخلی، هنگام وضو، هنگام رفتن و ورود به مسجد، هنگام اذان، هنگام نافله صبح و هنگام ایستادن برای نماز<ref>ر.ک: همان، ص51-26</ref>. [[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر\|‏سیوطی]] مورد اخیر را با رساله‌ای از [[ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی\|ابن حجر عسقلانی]] که درباره حدیث «ام‌رافع» است، همراه می‌کند. این رساله، خود، از سه فصل (مقدمه، نتیجه و خاتمه) شکل یافته است<ref>ر.ک: همان، ص63-52</ref>‏. او پس از نقل کلام [[ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی\|ابن حجر]]، گفتارش را با این عنوان‌ها پی‌ می‌گیرد: دعاهای بنده هنگام اقامه نماز، پس از استعاذه به خداوند و هنگام رکوع و سجود و تسلیم نماز<ref>ر.ک: همان، ص71-64</ref>‏.

	سیوطی بحث اذکار را در امور دیگر نیز، ادامه می‌دهد که عبارتند از: اذکار بنده به هنگام صبح و شام، هنگام خواندن قرآن، هنگام نام‌ بردن از پیامبر(ص)، هنگام استخاره ‌گرفتن، هنگام بیماری، هنگام نماز بر میت، هنگام خواندن نماز تسبیح، هنگام روزه‌ گرفتن، هنگام حج و جهاد و هنگام سفر<ref>ر.ک: همان، ص104-64</ref>‏.		[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر\|سیوطی]] بحث اذکار را در امور دیگر نیز، ادامه می‌دهد که عبارتند از: اذکار بنده به هنگام صبح و شام، هنگام خواندن قرآن، هنگام نام‌ بردن از پیامبر(ص)، هنگام استخاره ‌گرفتن، هنگام بیماری، هنگام نماز بر میت، هنگام خواندن نماز تسبیح، هنگام روزه‌ گرفتن، هنگام حج و جهاد و هنگام سفر<ref>ر.ک: همان، ص104-64</ref>‏.

	مستو (محقق) برای پژوهش خود از دو نسخه خطی «کتابخانه ظاهریه عامره» دمشق بهره برده است. او برای آسانی کار خوانندگان، هر فایده‌ای را عنوان داده است. او همچنین، به تخریج حدیث‌ها، معنا نمودن واژه‌ها و شرح حال برخی از عالمانی که نامشان در متن آمده، پرداخته است<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص7</ref>‏.		[[مستو، محی الدین\|مستو]] (محقق) برای پژوهش خود از دو نسخه خطی «کتابخانه ظاهریه عامره» دمشق بهره برده است. او برای آسانی کار خوانندگان، هر فایده‌ای را عنوان داده است. او همچنین، به تخریج حدیث‌ها، معنا نمودن واژه‌ها و شرح حال برخی از عالمانی که نامشان در متن آمده، پرداخته است<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص7</ref>‏.

	==پانویس ==		==پانویس ==

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - '= ' به '='

2024-02-10T12:29:55Z

جایگزینی متن - '= ' به '='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۹
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	\|زبان		\|زبان
	\| زبان = عربی		\| زبان = عربی
	\| کد کنگره =		\| کد کنگره =
	\| موضوع =		\| موضوع =
	\|ناشر		\|ناشر

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - '( ' به '('

2024-01-18T06:02:32Z

جایگزینی متن - '( ' به '('

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۷:		خط ۷:
	[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر]] (نويسنده)		[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر]] (نويسنده)
	[[مستو، محی الدین]] (محقق)		[[مستو، محی الدین]] (محقق)
	[[نووی، یحیی بن شرف]] ( نويسنده)		[[نووی، یحیی بن شرف]] (نويسنده)
	\|زبان		\|زبان
	\| زبان = عربی		\| زبان = عربی

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' ]]' به ']]'

2023-12-29T11:30:30Z

جایگزینی متن - ' ]]' به ']]'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۰
خط ۶:		خط ۶:
	\| پدیدآوران =		\| پدیدآوران =
	[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر]] (نويسنده)		[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر]] (نويسنده)
	[[مستو، محی الدین ]] (محقق)		[[مستو، محی الدین]] (محقق)
	[[نووی، یحیی بن شرف]] ( نويسنده)		[[نووی، یحیی بن شرف]] ( نويسنده)
	\|زبان		\|زبان

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' »' به '»'

2023-12-29T11:20:06Z

جایگزینی متن - ' »' به '»'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۵۰
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	مستو می‌گوید: تحفة الأبرار، در شمار آثاری است که به انگیزه اهتمام و اعتنا به کتاب «الأذكار» یحیى بن شرف نووى (631-676ق) فقیه، محدث، لغوی و از سرآمدان فقه شافعی تصنیف شده ‌است. سیوطی در این کتاب، هشتادودو «فایده» را عرضه می‌کند که در واقع، چکیده‌ای از امالی ابن حجر عسقلانی است که در آن‌ها اذکار نووی را بررسی کرده است. سیوطی با تصحیحات لغوی و مناقشه‌های حدیثی که از مجرای جرح و تعدیل می‌گذرد و با بیان درجه حدیث‌ها به اثرش غنا بخشیده است. او سخنان و دیدگاه‌های عالمان و نویسندگانی را در تحفة الأبرار می‌آورد که آثارشان به دست ما نرسیده است و در این کتاب، خود را همچون محدثی زبردست می‌نمایاند. این برجستگی علمی را می‌توان در باب‌های «الصلاة علی رسول‌الله(ص)»، «أذكار صلاة الاستخارة» و «أذكار صلاة التسبيح» دید<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص6-5</ref>‏.		مستو می‌گوید: تحفة الأبرار، در شمار آثاری است که به انگیزه اهتمام و اعتنا به کتاب «الأذكار» یحیى بن شرف نووى (631-676ق) فقیه، محدث، لغوی و از سرآمدان فقه شافعی تصنیف شده ‌است. سیوطی در این کتاب، هشتادودو «فایده» را عرضه می‌کند که در واقع، چکیده‌ای از امالی ابن حجر عسقلانی است که در آن‌ها اذکار نووی را بررسی کرده است. سیوطی با تصحیحات لغوی و مناقشه‌های حدیثی که از مجرای جرح و تعدیل می‌گذرد و با بیان درجه حدیث‌ها به اثرش غنا بخشیده است. او سخنان و دیدگاه‌های عالمان و نویسندگانی را در تحفة الأبرار می‌آورد که آثارشان به دست ما نرسیده است و در این کتاب، خود را همچون محدثی زبردست می‌نمایاند. این برجستگی علمی را می‌توان در باب‌های «الصلاة علی رسول‌الله(ص)»، «أذكار صلاة الاستخارة» و «أذكار صلاة التسبيح» دید<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص6-5</ref>‏.

	سیوطی در آغاز هر فایده‌ای، سخن نووی را می‌آورد، سپس گفتار ابن حجر را نقل می‌کند و پس از نقل آرای عالمان دیگر، دیدگاه خود را عرضه می‌نماید<ref>ر.ک: متن کتاب، ص27-26</ref>. او در این اثر، کارهای عبادی یک بنده مسلمان را در شبانه‌روز با استناد به روایات برمی‌شمرد که عبارتند از: یاد خداوند، اذکاری که بنده هنگام برخاستن از خواب می‌گوید، استحباب انجام کارها با دست راست، اذکار بنده هنگام ورود به خانه و بیرون‌ شدن از آن، هنگام تخلی، هنگام وضو، هنگام رفتن و ورود به مسجد، هنگام اذان، هنگام نافله صبح و هنگام ایستادن برای نماز<ref>ر.ک: همان، ص51-26</ref>. ‏سیوطی مورد اخیر را با رساله‌ای از ابن حجر عسقلانی که درباره حدیث ~~«ام‌رافع »~~ است، همراه می‌کند. این رساله، خود، از سه فصل (مقدمه، نتیجه و خاتمه) شکل یافته است<ref>ر.ک: همان، ص63-52</ref>‏. او پس از نقل کلام ابن حجر، گفتارش را با این عنوان‌ها پی‌ می‌گیرد: دعاهای بنده هنگام اقامه نماز، پس از استعاذه به خداوند و هنگام رکوع و سجود و تسلیم نماز<ref>ر.ک: همان، ص71-64</ref>‏.		سیوطی در آغاز هر فایده‌ای، سخن نووی را می‌آورد، سپس گفتار ابن حجر را نقل می‌کند و پس از نقل آرای عالمان دیگر، دیدگاه خود را عرضه می‌نماید<ref>ر.ک: متن کتاب، ص27-26</ref>. او در این اثر، کارهای عبادی یک بنده مسلمان را در شبانه‌روز با استناد به روایات برمی‌شمرد که عبارتند از: یاد خداوند، اذکاری که بنده هنگام برخاستن از خواب می‌گوید، استحباب انجام کارها با دست راست، اذکار بنده هنگام ورود به خانه و بیرون‌ شدن از آن، هنگام تخلی، هنگام وضو، هنگام رفتن و ورود به مسجد، هنگام اذان، هنگام نافله صبح و هنگام ایستادن برای نماز<ref>ر.ک: همان، ص51-26</ref>. ‏سیوطی مورد اخیر را با رساله‌ای از ابن حجر عسقلانی که درباره حدیث «ام‌رافع» است، همراه می‌کند. این رساله، خود، از سه فصل (مقدمه، نتیجه و خاتمه) شکل یافته است<ref>ر.ک: همان، ص63-52</ref>‏. او پس از نقل کلام ابن حجر، گفتارش را با این عنوان‌ها پی‌ می‌گیرد: دعاهای بنده هنگام اقامه نماز، پس از استعاذه به خداوند و هنگام رکوع و سجود و تسلیم نماز<ref>ر.ک: همان، ص71-64</ref>‏.

	سیوطی بحث اذکار را در امور دیگر نیز، ادامه می‌دهد که عبارتند از: اذکار بنده به هنگام صبح و شام، هنگام خواندن قرآن، هنگام نام‌ بردن از پیامبر(ص)، هنگام استخاره ‌گرفتن، هنگام بیماری، هنگام نماز بر میت، هنگام خواندن نماز تسبیح، هنگام روزه‌ گرفتن، هنگام حج و جهاد و هنگام سفر<ref>ر.ک: همان، ص104-64</ref>‏.		سیوطی بحث اذکار را در امور دیگر نیز، ادامه می‌دهد که عبارتند از: اذکار بنده به هنگام صبح و شام، هنگام خواندن قرآن، هنگام نام‌ بردن از پیامبر(ص)، هنگام استخاره ‌گرفتن، هنگام بیماری، هنگام نماز بر میت، هنگام خواندن نماز تسبیح، هنگام روزه‌ گرفتن، هنگام حج و جهاد و هنگام سفر<ref>ر.ک: همان، ص104-64</ref>‏.

A-esmaeili: صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR98497J1.jpg | عنوان = تحفة الأبرار بنكت الأذكار | عنوان‌های دیگر = الأذكار. برگزیده | پدیدآورندگان | پدیدآوران = سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر (نويسنده) مستو، محی الدین (محقق) نووی، یحیی بن شرف ( نويسنده) |زبان |...» ایجاد کرد

2023-11-28T08:14:29Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات کتاب | تصویر =NUR98497J1.jpg | عنوان = تحفة الأبرار بنكت الأذكار | عنوان‌های دیگر = الأذكار. برگزیده | پدیدآورندگان | پدیدآوران = سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر (نويسنده) مستو، محی الدین (محقق) نووی، یحیی بن شرف ( نويسنده) |زبان |...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{جعبه اطلاعات کتاب
| تصویر =NUR98497J1.jpg
| عنوان = تحفة الأبرار بنكت الأذكار
| عنوان‌های دیگر = الأذكار. برگزیده
| پدیدآورندگان
| پدیدآوران =
[[سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر]] (نويسنده)
[[مستو، محی الدین ]] (محقق)
[[نووی، یحیی بن شرف]] ( نويسنده)
|زبان
| زبان = عربی
| کد کنگره =
| موضوع =
|ناشر
| ناشر = دار التراث
| مکان نشر = عربستان - مدینه منوره
| سال نشر = 1407ق - 1987م
| کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE98497AUTOMATIONCODE
| چاپ = 1
| شابک =
| تعداد جلد = 1
| کتابخانۀ دیجیتال نور = 98497
| کتابخوان همراه نور = 98497
| کد پدیدآور = 615
| پس از =
| پیش از =
}}
'''تحفة الأبرار بنكت الأذكار'''، نوشته جلال‌الدین عبدالرحمن بن ابی‌بکر سیوطی شافعی (849-911ق) است. او دیدگاه‌های ابن حجر عسقلانی را بر کتاب اذکار نووی می‌آورد و آن‌ها را نقد و بررسی می‌کند. محیی‌الدین مستو، پژوهش این کتاب را انجام داده است.

مستو می‌گوید: تحفة الأبرار، در شمار آثاری است که به انگیزه اهتمام و اعتنا به کتاب «الأذكار» یحیى بن شرف نووى (631-676ق) فقیه، محدث، لغوی و از سرآمدان فقه شافعی تصنیف شده ‌است. سیوطی در این کتاب، هشتادودو «فایده» را عرضه می‌کند که در واقع، چکیده‌ای از امالی ابن حجر عسقلانی است که در آن‌ها اذکار نووی را بررسی کرده است. سیوطی با تصحیحات لغوی و مناقشه‌های حدیثی که از مجرای جرح و تعدیل می‌گذرد و با بیان درجه حدیث‌ها به اثرش غنا بخشیده است. او سخنان و دیدگاه‌های عالمان و نویسندگانی را در تحفة الأبرار می‌آورد که آثارشان به دست ما نرسیده است و در این کتاب، خود را همچون محدثی زبردست می‌نمایاند. این برجستگی علمی را می‌توان در باب‌های «الصلاة علی رسول‌الله(ص)»، «أذكار صلاة الاستخارة» و «أذكار صلاة التسبيح» دید<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص6-5</ref>‏.

سیوطی در آغاز هر فایده‌ای، سخن نووی را می‌آورد، سپس گفتار ابن حجر را نقل می‌کند و پس از نقل آرای عالمان دیگر، دیدگاه خود را عرضه می‌نماید<ref>ر.ک: متن کتاب، ص27-26</ref>. او در این اثر، کارهای عبادی یک بنده مسلمان را در شبانه‌روز با استناد به روایات برمی‌شمرد که عبارتند از: یاد خداوند، اذکاری که بنده هنگام برخاستن از خواب می‌گوید، استحباب انجام کارها با دست راست، اذکار بنده هنگام ورود به خانه و بیرون‌ شدن از آن، هنگام تخلی، هنگام وضو، هنگام رفتن و ورود به مسجد، هنگام اذان، هنگام نافله صبح و هنگام ایستادن برای نماز<ref>ر.ک: همان، ص51-26</ref>. ‏سیوطی مورد اخیر را با رساله‌ای از ابن حجر عسقلانی که درباره حدیث «ام‌رافع » است، همراه می‌کند. این رساله، خود، از سه فصل (مقدمه، نتیجه و خاتمه) شکل یافته است<ref>ر.ک: همان، ص63-52</ref>‏. او پس از نقل کلام ابن حجر، گفتارش را با این عنوان‌ها پی‌ می‌گیرد: دعاهای بنده هنگام اقامه نماز، پس از استعاذه به خداوند و هنگام رکوع و سجود و تسلیم نماز<ref>ر.ک: همان، ص71-64</ref>‏.

سیوطی بحث اذکار را در امور دیگر نیز، ادامه می‌دهد که عبارتند از: اذکار بنده به هنگام صبح و شام، هنگام خواندن قرآن، هنگام نام‌ بردن از پیامبر(ص)، هنگام استخاره ‌گرفتن، هنگام بیماری، هنگام نماز بر میت، هنگام خواندن نماز تسبیح، هنگام روزه‌ گرفتن، هنگام حج و جهاد و هنگام سفر<ref>ر.ک: همان، ص104-64</ref>‏.

مستو (محقق) برای پژوهش خود از دو نسخه خطی «کتابخانه ظاهریه عامره» دمشق بهره برده است. او برای آسانی کار خوانندگان، هر فایده‌ای را عنوان داده است. او همچنین، به تخریج حدیث‌ها، معنا نمودن واژه‌ها و شرح حال برخی از عالمانی که نامشان در متن آمده، پرداخته است<ref>ر.ک: مقدمه محقق، ص7</ref>‏.

==پانویس ==
<references/>

==منابع مقاله==
مقدمه محقق و متن کتاب.

==وابسته‌ها==
{{وابسته‌ها}}

[[رده:کتاب‌شناسی]]

[[رده:مقالات بازبینی نشده2]]
[[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]
[[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]