امام محمدباقر علیه‌السلام - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: /* وابسته‌ها */

2026-04-05T19:19:41Z

وابسته‌ها

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۲۲:۴۹
خط ۱۳۱:		خط ۱۳۱:
	[[رده:زندگی‌نامه]]		[[رده:زندگی‌نامه]]
	[[رده:مقالات(تیر) باقی زاده]]		[[رده:مقالات(تیر) باقی زاده]]
	[[رده:مقالات بازبینی ~~نشده2~~]]		[[رده:مقالات بازبینی شده2 فروردین 1405]]
	[[رده:چهارده معصوم علیهم‌السلام]]		[[رده:چهارده معصوم علیهم‌السلام]]
	[[رده:امامان شیعه]]		[[رده:امامان شیعه]]
	[[رده:امام باقر(ع)]]		[[رده:امام باقر(ع)]]
	[[رده:شهیدان]]		[[رده:شهیدان]]

Hbaghizadeh در ‏۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۴

2026-04-05T19:14:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۲۲:۴۴
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه اطلاعات امام		{{جعبه اطلاعات امام
	\| عنوان =امام ~~محمد باقر~~ علیه‌السلام		\| عنوان =امام محمدباقر علیه‌السلام
	\| تصویر =NURامام باقر(ع).jpg		\| تصویر =NURامام باقر(ع).jpg
	\| اندازه تصویر =		\| اندازه تصویر =

Hbaghizadeh: Hbaghizadeh صفحهٔ امام محمد باقر علیه‌السلام را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به امام محمدباقر علیه‌السلام که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2026-04-05T19:08:30Z

Hbaghizadeh صفحهٔ امام محمد باقر علیه‌السلام را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به امام محمدباقر علیه‌السلام که تغییرمسیر بود منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر

نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۲۲:۳۸

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' ' به ''

2025-08-30T07:35:40Z

جایگزینی متن - ' ' به ''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	\| محل شهادت =		\| محل شهادت =
	\| کنیه‌ها =ابوجعفر		\| کنیه‌ها =ابوجعفر
	\| القاب ={{فهرست جعبه عمودی \| باقرالعلم \| عبد صالح \| امین}}		\| القاب ={{فهرست جعبه عمودی \| باقرالعلم \| عبد صالح \| امین}}
	\| مدت امامت = 19 سال		\| مدت امامت = 19 سال
	\| همسر =ام فروه، ام حکیم		\| همسر =ام فروه، ام حکیم
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	[[ابن عماد، عبدالحی بن احمد\|ابن عماد]] و دیگران آن حضرت را از فقهای مدینه برشمرده که به سبب دانش فراوان و شناختن ریشه و درون آن، او را باقر خوانده‌اند.		[[ابن عماد، عبدالحی بن احمد\|ابن عماد]] و دیگران آن حضرت را از فقهای مدینه برشمرده که به سبب دانش فراوان و شناختن ریشه و درون آن، او را باقر خوانده‌اند.

	زمان امام باقر(ع)، یعنی دهه‌های آخر قرن اوّل و دهه‌های اوّل و دوم قرن دوم هجری، زمان ظهور فقهای بزرگ مخصوصاً در مدینه بود. در این دوران، مسلمانان که از فتوحات خارجی و جنگهای داخلی تا حدودی فراغت یافته بودند از اطراف و اکناف سرزمینهای اسلامی برای فراگرفتن احکام الهی و فقه اسلامی به مدینه، که شهر حضرت رسول(ص) و اصحاب و تابعان ایشان بود، روی می‌نهادند. فقها و محدّثان بزرگی از جمله سعید بن مسیّب (متوفّی ۹۴)، عروة بن زبیر (متوفّی ۹۴)، خارجة بن زیدبن ثابت (متوفّی ۹۹)، ربیعة الرأی (متوفّی ۱۳۶)، سفیان بن عُیَیْنه و محمّدبن شهاب زُهْری (متوفّی ۱۲۴) در این شهر جمع بودند. بخصوص که منع کتابت حدیث در زمان عمر بن عبدالعزیز لغو شده بود. در این دورانِ شکوفایی فقه و حدیث بود که دانش و معرفت امام باقر(ع) و نیز فرزند او [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]، بر همگان آشکار شد و اصول و مبانی کلام و فقه و سایر معارف دینی شیعه، که این دو امام بیش از همه مبیّن آن بودند، تدوین و توسّط راویان و شاگردان ایشان به عالم پراکنده شد. بسیاری از مجتهدان و مؤسّسان مذاهب فقهیِ دیگر از این دو امام فیض برده‌اند و به همین جهت، رایج شدن لقب «باقر» برای امام پنجم، که لقبی کاملاً علمی است، بسیار پر معنی است.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص627</ref>		زمان امام باقر(ع)، یعنی دهه‌های آخر قرن اوّل و دهه‌های اوّل و دوم قرن دوم هجری، زمان ظهور فقهای بزرگ مخصوصاً در مدینه بود. در این دوران، مسلمانان که از فتوحات خارجی و جنگهای داخلی تا حدودی فراغت یافته بودند از اطراف و اکناف سرزمینهای اسلامی برای فراگرفتن احکام الهی و فقه اسلامی به مدینه، که شهر حضرت رسول(ص) و اصحاب و تابعان ایشان بود، روی می‌نهادند. فقها و محدّثان بزرگی از جمله سعید بن مسیّب (متوفّی ۹۴)، عروة بن زبیر (متوفّی ۹۴)، خارجة بن زیدبن ثابت (متوفّی ۹۹)، ربیعة الرأی (متوفّی ۱۳۶)، سفیان بن عُیَیْنه و محمّدبن شهاب زُهْری (متوفّی ۱۲۴) در این شهر جمع بودند. بخصوص که منع کتابت حدیث در زمان عمر بن عبدالعزیز لغو شده بود. در این دورانِ شکوفایی فقه و حدیث بود که دانش و معرفت امام باقر(ع) و نیز فرزند او [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]، بر همگان آشکار شد و اصول و مبانی کلام و فقه و سایر معارف دینی شیعه، که این دو امام بیش از همه مبیّن آن بودند، تدوین و توسّط راویان و شاگردان ایشان به عالم پراکنده شد. بسیاری از مجتهدان و مؤسّسان مذاهب فقهیِ دیگر از این دو امام فیض برده‌اند و به همین جهت، رایج شدن لقب «باقر» برای امام پنجم، که لقبی کاملاً علمی است، بسیار پر معنی است.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص627</ref>

	==فضایل اخلاقی==		==فضایل اخلاقی==
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	در بررسی زندگی علمی این دو امام نام بسیاری از شاگردان و شخصیت‌های ممتاز علمی جهان اسلام دیده می‌شود. در محفل علمی امام باقر(ع) فردی چون محمد بن مسلم می‌تواند سی هزار حدیث و جابر جعفی هفتاد هزار حدیث از ایشان نقل کنند. بررسی فعالیت‌های علمی عالمان امامیه، فقیه‌ترین فقیهان صدر اسلام شش نفر هستند که همه آنان از اصحاب امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(علیهاالسلام)]] بوده‌اند. شاگردان آن بزرگوار عبارتند از: زرارة بن اعین، ابوبصیر الاسدی، فضیل بن یسار، محمد بن مسلم الطائفی و برید بن معاویة العجلی، [[هشام بن حکم]]، [[بجلی کوفی، محمد بن علی بن نعمان\|مؤمن الطاق]]، [[مفضل بن عمر\|مفضل بن عمر جعفی]]، ابوبصیر لیث بن البختری، جمیل بن درّاج، معلی بن خنیس، [[ابوحمزه ثمالی، ثابت بن دینار\|ابوحمزه ثمالی]]، فیض بن مختارکوفی و... البته در کتب رجالی، اصحاب و شاگردان امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] تا چهار هزار نفر نقل شده است.<ref> ر.ک: معصومی، سید ابراهیم، ص47-48</ref>		در بررسی زندگی علمی این دو امام نام بسیاری از شاگردان و شخصیت‌های ممتاز علمی جهان اسلام دیده می‌شود. در محفل علمی امام باقر(ع) فردی چون محمد بن مسلم می‌تواند سی هزار حدیث و جابر جعفی هفتاد هزار حدیث از ایشان نقل کنند. بررسی فعالیت‌های علمی عالمان امامیه، فقیه‌ترین فقیهان صدر اسلام شش نفر هستند که همه آنان از اصحاب امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(علیهاالسلام)]] بوده‌اند. شاگردان آن بزرگوار عبارتند از: زرارة بن اعین، ابوبصیر الاسدی، فضیل بن یسار، محمد بن مسلم الطائفی و برید بن معاویة العجلی، [[هشام بن حکم]]، [[بجلی کوفی، محمد بن علی بن نعمان\|مؤمن الطاق]]، [[مفضل بن عمر\|مفضل بن عمر جعفی]]، ابوبصیر لیث بن البختری، جمیل بن درّاج، معلی بن خنیس، [[ابوحمزه ثمالی، ثابت بن دینار\|ابوحمزه ثمالی]]، فیض بن مختارکوفی و... البته در کتب رجالی، اصحاب و شاگردان امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] تا چهار هزار نفر نقل شده است.<ref> ر.ک: معصومی، سید ابراهیم، ص47-48</ref>

	==دستاوردهای دوران امام باقر(ع)==		==دستاوردهای دوران امام باقر(ع)==
	برخی دستاوردهای دوران امام باقر عبارتند از:		برخی دستاوردهای دوران امام باقر عبارتند از:
	#تحکیم مبانی عقیدتی و باورهای دینی جامعه اسلامی.		#تحکیم مبانی عقیدتی و باورهای دینی جامعه اسلامی.
خط ۹۴:		خط ۹۴:
	#حفظ تشکیلات شیعی از خطر انهدام و نابود شدن در زیر چرخهای حاکمیت استبدادی امویان		#حفظ تشکیلات شیعی از خطر انهدام و نابود شدن در زیر چرخهای حاکمیت استبدادی امویان
	#ترویج اندیشه‌های اعتقادی - سیاسی شیعه با وجود در پیش گرفتن خط مشی تقیه.		#ترویج اندیشه‌های اعتقادی - سیاسی شیعه با وجود در پیش گرفتن خط مشی تقیه.
	#ارائۀ الگوهای عملی به جامعه اسلامی در زمینه عبادت، زهد، کار و تلاش، علم، اخلاق و حضور مفید و سازنده در اجتماع. و....<ref> ر.ک: ترابی، احمد، ص23</ref> <br />		#ارائۀ الگوهای عملی به جامعه اسلامی در زمینه عبادت، زهد، کار و تلاش، علم، اخلاق و حضور مفید و سازنده در اجتماع. و....<ref> ر.ک: ترابی، احمد، ص23</ref><br />
	== شهادت ==		== شهادت ==
	امام باقر(ع) پس از عمری تلاش در میدان بندگی خدا و احیای دین و ترویج علم و خدمات اجتماعی به جامعه اسلامی، در روز هفتم ماه ذوالحجه سال 114ق به شهادت رسید.		امام باقر(ع) پس از عمری تلاش در میدان بندگی خدا و احیای دین و ترویج علم و خدمات اجتماعی به جامعه اسلامی، در روز هفتم ماه ذوالحجه سال 114ق به شهادت رسید.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' .' به '.'

2024-07-28T12:23:57Z

جایگزینی متن - ' .' به '.'

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' )' به ')'

2024-07-28T12:04:43Z

جایگزینی متن - ' )' به ')'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۳۴
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	بر اساس اکثر منابع تاریخی، امام پنجم دارای سه همسر و هفت فرزند بودند که از بین فرزندان ایشان، [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] پس از پدرش به امامت شیعیان برگزیده شد.		بر اساس اکثر منابع تاریخی، امام پنجم دارای سه همسر و هفت فرزند بودند که از بین فرزندان ایشان، [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] پس از پدرش به امامت شیعیان برگزیده شد.

	[[مفید، محمد بن محمد\|مفید]] و [[طبرسی، فضل بن حسن\|طبرسی]] پنج پسر و دو دختر به این شرح نوشته‌اند: ابوعبداللّه جعفر([[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]) و عبداللّه که مادر این دو اُمّ‌فَروه دختر قاسم بن محمّد بن ابی‌بکر بود؛ ابراهیم و عبیداللّه که در کودکی درگذشتند و مادرشان امّ‌حکیم دختر اُسید (اسد و سیّد هم ثبت شده است ) ابن مغیرة الثّقفی بود؛ علی و زینب و امّ‌سلَمه که مادرهایشان کنیز بوده‌اند. اِرْبلی ضمن نقل کامل سخن مفید، از ابن طلحة شافعی روایت کرده است که او فرزندان امام را سه پسر و یک دختر دانسته است. علوی عمری فرزندان امام را سه دختر و شش پسر ذکر کرده، اما سوّمین دختر را نام نبرده و نام پسر ششم را، که با ابراهیم و عبیداللّه از یک مادر بوده، زید نوشته است . نسل ایشان، همچنانکه علوی عمری نیز یادآوری کرده، فقط از فرزند برومندش [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] باقی ماند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626</ref>		[[مفید، محمد بن محمد\|مفید]] و [[طبرسی، فضل بن حسن\|طبرسی]] پنج پسر و دو دختر به این شرح نوشته‌اند: ابوعبداللّه جعفر([[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]) و عبداللّه که مادر این دو اُمّ‌فَروه دختر قاسم بن محمّد بن ابی‌بکر بود؛ ابراهیم و عبیداللّه که در کودکی درگذشتند و مادرشان امّ‌حکیم دختر اُسید (اسد و سیّد هم ثبت شده است) ابن مغیرة الثّقفی بود؛ علی و زینب و امّ‌سلَمه که مادرهایشان کنیز بوده‌اند. اِرْبلی ضمن نقل کامل سخن مفید، از ابن طلحة شافعی روایت کرده است که او فرزندان امام را سه پسر و یک دختر دانسته است. علوی عمری فرزندان امام را سه دختر و شش پسر ذکر کرده، اما سوّمین دختر را نام نبرده و نام پسر ششم را، که با ابراهیم و عبیداللّه از یک مادر بوده، زید نوشته است . نسل ایشان، همچنانکه علوی عمری نیز یادآوری کرده، فقط از فرزند برومندش [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] باقی ماند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626</ref>


خط ۵۶:		خط ۵۶:
	==عصر امام باقر علیه‌السلام==		==عصر امام باقر علیه‌السلام==
	{{خلفای معاصر با امام باقر(ع)}}		{{خلفای معاصر با امام باقر(ع)}}
	امام باقر(ع) چهارسال از حیات جدّ خود [[امام حسین علیه‌السلام\|امام حسین(ع)]] و ۳۷ سال از زندگی پدر خود [[امام سجاد علیه‌السلام\|حضرت علی بن حسین(ع)]] را درک کرد و دوران زندگیش با حکومت ده تن از خلفای اموی (از معاویة بن ابی سفیان تا هشام بن عبدالملک ) و ایام امامتش با حکومت پنج تن از ایشان ـ ولیدبن عبدالملک (متوفی ۹۶) و سلیمان بن عبدالملک (متوفی ۹۹) و عمربن عبدالعزیز (متوفی ۱۰۱) و یزیدبن عبدالملک (متوفی ۱۰۵) و هشام بن عبدالملک (متوفی ۱۲۵) مقارن بود.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص625</ref>		امام باقر(ع) چهارسال از حیات جدّ خود [[امام حسین علیه‌السلام\|امام حسین(ع)]] و ۳۷ سال از زندگی پدر خود [[امام سجاد علیه‌السلام\|حضرت علی بن حسین(ع)]] را درک کرد و دوران زندگیش با حکومت ده تن از خلفای اموی (از معاویة بن ابی سفیان تا هشام بن عبدالملک) و ایام امامتش با حکومت پنج تن از ایشان ـ ولیدبن عبدالملک (متوفی ۹۶) و سلیمان بن عبدالملک (متوفی ۹۹) و عمربن عبدالعزیز (متوفی ۱۰۱) و یزیدبن عبدالملک (متوفی ۱۰۵) و هشام بن عبدالملک (متوفی ۱۲۵) مقارن بود.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص625</ref>

	دوران زندگی امام پنجم بیشتر در شهر مدینه به نشر معارف دینی و ارشاد شیعیان و تربیت شاگردان گذشت.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص625</ref>		دوران زندگی امام پنجم بیشتر در شهر مدینه به نشر معارف دینی و ارشاد شیعیان و تربیت شاگردان گذشت.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص625</ref>

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' می ک' به ' می‌ک'

2024-07-24T06:16:33Z

جایگزینی متن - ' می ک' به ' می‌ک'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۶
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	امام باقر علیه السّلام را از زاهدان بزرگ عالم اسلام خوانده‌اند. ابونعیم با عبارت «الحاضرُالذّاکر، الخاشعُ الصّابر» از ایشان یاد کرده است. عطّار کتاب تذکرة الاولیاء خود را با یاد این امام خاتمه داده و، به پیروی از [[هجویری، علی بن عثمان\|هُجویری]]، از آن حضرت به «برهان ارباب مشاهدت» و «امام اولاد نبی» و «گزیدة نسل علی» تعبیر کرده است . علاوه بر زهد عملی، بیانات آن حضرت در تفسیر الفاظی چون عبادت، محبّت، غنا، تقوا، توکّل و دنیا راهگشای کسانی بوده که دین را از وجهۀ معنوی و عرفانی می نگریسته‌اند. به گفتة ابن حجر هیتمی امام باقر(ع) در ترسیم مقامات عارفان و بیان حقایق عرفانی سخنانی دارد که زبان از وصف آن عاجز است. [[کلینی، محمد بن یعقوب\|کلینی]] از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] نقل کرده است که فرمود پدرم همواره ذکر خدا می‌گفت و افراد خانوادۀ خود را هم به این کار سفارش می‌کرد. در سفر حجّ او را دیدند که غسل کرد و با پای برهنه وارد منطقۀ حرم شد، چون به مسجدالحرام رسید، به کعبه نگریست و با صدای بلند گریه کرد. آنگاه طواف کرد و بعد از نماز سر به سجده نهاد، هنگامی که سر از زمین برداشت محلّ سجده از بسیاریِ اشک مرطوب شده بود. در برابر مصائب تسلیم بود و همواره می‌ترسید که مبادا نعمتهای خدا را ناسپاسی کرده باشد. زمانی یکی از افراد خانوادة او بیمار شد و سپس درگذشت . امام که از بیماری او ناراحت بود، بعد از مرگ وی هرگز اظهار جزع نکرد و فرمود: آنچه را دوست می‌داریم از خدا می‌خواهیم، امّا وقتی آنچه برای ما ناگوار است روی دهد، نسبت به آنچه خدا برای ما پسندیده است، مخالفت نمی‌کنیم.		امام باقر علیه السّلام را از زاهدان بزرگ عالم اسلام خوانده‌اند. ابونعیم با عبارت «الحاضرُالذّاکر، الخاشعُ الصّابر» از ایشان یاد کرده است. عطّار کتاب تذکرة الاولیاء خود را با یاد این امام خاتمه داده و، به پیروی از [[هجویری، علی بن عثمان\|هُجویری]]، از آن حضرت به «برهان ارباب مشاهدت» و «امام اولاد نبی» و «گزیدة نسل علی» تعبیر کرده است . علاوه بر زهد عملی، بیانات آن حضرت در تفسیر الفاظی چون عبادت، محبّت، غنا، تقوا، توکّل و دنیا راهگشای کسانی بوده که دین را از وجهۀ معنوی و عرفانی می نگریسته‌اند. به گفتة ابن حجر هیتمی امام باقر(ع) در ترسیم مقامات عارفان و بیان حقایق عرفانی سخنانی دارد که زبان از وصف آن عاجز است. [[کلینی، محمد بن یعقوب\|کلینی]] از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] نقل کرده است که فرمود پدرم همواره ذکر خدا می‌گفت و افراد خانوادۀ خود را هم به این کار سفارش می‌کرد. در سفر حجّ او را دیدند که غسل کرد و با پای برهنه وارد منطقۀ حرم شد، چون به مسجدالحرام رسید، به کعبه نگریست و با صدای بلند گریه کرد. آنگاه طواف کرد و بعد از نماز سر به سجده نهاد، هنگامی که سر از زمین برداشت محلّ سجده از بسیاریِ اشک مرطوب شده بود. در برابر مصائب تسلیم بود و همواره می‌ترسید که مبادا نعمتهای خدا را ناسپاسی کرده باشد. زمانی یکی از افراد خانوادة او بیمار شد و سپس درگذشت . امام که از بیماری او ناراحت بود، بعد از مرگ وی هرگز اظهار جزع نکرد و فرمود: آنچه را دوست می‌داریم از خدا می‌خواهیم، امّا وقتی آنچه برای ما ناگوار است روی دهد، نسبت به آنچه خدا برای ما پسندیده است، مخالفت نمی‌کنیم.

	آن حضرت در برابر دوستان فروتنی ~~می کرد~~ و بدزبانی افراد را نادیده می‌انگاشت . ذهبی نقل کرده است که امام باقر(ع) در شبانه روز صد و پنجاه رکعت نماز می‌گزارد، و از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که پدرش را بنا بر وصیّتِ خود او، در جامه‌ای که هنگام نماز بر تن ~~می کرد~~ به خاک سپردند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626-627</ref>		آن حضرت در برابر دوستان فروتنی می‌کرد و بدزبانی افراد را نادیده می‌انگاشت . ذهبی نقل کرده است که امام باقر(ع) در شبانه روز صد و پنجاه رکعت نماز می‌گزارد، و از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که پدرش را بنا بر وصیّتِ خود او، در جامه‌ای که هنگام نماز بر تن می‌کرد به خاک سپردند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626-627</ref>

	=شاگردان=		=شاگردان=

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'ه اند ' به 'ه‌اند '

2024-07-17T20:51:45Z

جایگزینی متن - 'ه اند ' به 'ه‌اند '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۲۱
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	[[ابن عماد، عبدالحی بن احمد\|ابن عماد]] و دیگران آن حضرت را از فقهای مدینه برشمرده که به سبب دانش فراوان و شناختن ریشه و درون آن، او را باقر خوانده‌اند.		[[ابن عماد، عبدالحی بن احمد\|ابن عماد]] و دیگران آن حضرت را از فقهای مدینه برشمرده که به سبب دانش فراوان و شناختن ریشه و درون آن، او را باقر خوانده‌اند.

	زمان امام باقر(ع)، یعنی دهه‌های آخر قرن اوّل و دهه‌های اوّل و دوم قرن دوم هجری، زمان ظهور فقهای بزرگ مخصوصاً در مدینه بود. در این دوران، مسلمانان که از فتوحات خارجی و جنگهای داخلی تا حدودی فراغت یافته بودند از اطراف و اکناف سرزمینهای اسلامی برای فراگرفتن احکام الهی و فقه اسلامی به مدینه، که شهر حضرت رسول(ص) و اصحاب و تابعان ایشان بود، روی می‌نهادند. فقها و محدّثان بزرگی از جمله سعید بن مسیّب (متوفّی ۹۴)، عروة بن زبیر (متوفّی ۹۴)، خارجة بن زیدبن ثابت (متوفّی ۹۹)، ربیعة الرأی (متوفّی ۱۳۶)، سفیان بن عُیَیْنه و محمّدبن شهاب زُهْری (متوفّی ۱۲۴) در این شهر جمع بودند. بخصوص که منع کتابت حدیث در زمان عمر بن عبدالعزیز لغو شده بود. در این دورانِ شکوفایی فقه و حدیث بود که دانش و معرفت امام باقر(ع) و نیز فرزند او [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]، بر همگان آشکار شد و اصول و مبانی کلام و فقه و سایر معارف دینی شیعه، که این دو امام بیش از همه مبیّن آن بودند، تدوین و توسّط راویان و شاگردان ایشان به عالم پراکنده شد. بسیاری از مجتهدان و مؤسّسان مذاهب فقهیِ دیگر از این دو امام فیض ~~برده اند~~ و به همین جهت، رایج شدن لقب «باقر» برای امام پنجم، که لقبی کاملاً علمی است، بسیار پر معنی است.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص627</ref>		زمان امام باقر(ع)، یعنی دهه‌های آخر قرن اوّل و دهه‌های اوّل و دوم قرن دوم هجری، زمان ظهور فقهای بزرگ مخصوصاً در مدینه بود. در این دوران، مسلمانان که از فتوحات خارجی و جنگهای داخلی تا حدودی فراغت یافته بودند از اطراف و اکناف سرزمینهای اسلامی برای فراگرفتن احکام الهی و فقه اسلامی به مدینه، که شهر حضرت رسول(ص) و اصحاب و تابعان ایشان بود، روی می‌نهادند. فقها و محدّثان بزرگی از جمله سعید بن مسیّب (متوفّی ۹۴)، عروة بن زبیر (متوفّی ۹۴)، خارجة بن زیدبن ثابت (متوفّی ۹۹)، ربیعة الرأی (متوفّی ۱۳۶)، سفیان بن عُیَیْنه و محمّدبن شهاب زُهْری (متوفّی ۱۲۴) در این شهر جمع بودند. بخصوص که منع کتابت حدیث در زمان عمر بن عبدالعزیز لغو شده بود. در این دورانِ شکوفایی فقه و حدیث بود که دانش و معرفت امام باقر(ع) و نیز فرزند او [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]، بر همگان آشکار شد و اصول و مبانی کلام و فقه و سایر معارف دینی شیعه، که این دو امام بیش از همه مبیّن آن بودند، تدوین و توسّط راویان و شاگردان ایشان به عالم پراکنده شد. بسیاری از مجتهدان و مؤسّسان مذاهب فقهیِ دیگر از این دو امام فیض برده‌اند و به همین جهت، رایج شدن لقب «باقر» برای امام پنجم، که لقبی کاملاً علمی است، بسیار پر معنی است.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص627</ref>

	==فضایل اخلاقی==		==فضایل اخلاقی==

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' ، ' به '، '

2024-07-17T20:46:29Z

جایگزینی متن - ' ، ' به '، '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۱۶
خط ۷۴:		خط ۷۴:
	در منابع شیعی روایاتی نقل شده است که بر طبق آنها امام باقر(ع) از پوشیدن لباس خوب و پاکیزه و تهیّة غذاهای خوب در خانه دریغ نداشت و خصوصاً برای رعایت حال برخی از افراد خانه این کار را لازم می‌دید. این نکته از آن جهت حائز اهمیت است که در روزگار ایشان برخی گرایشهای ترک دنیا پیدا شده بود. و شاید به همین دلیل است که این موضوع در منابع نقل شده است .		در منابع شیعی روایاتی نقل شده است که بر طبق آنها امام باقر(ع) از پوشیدن لباس خوب و پاکیزه و تهیّة غذاهای خوب در خانه دریغ نداشت و خصوصاً برای رعایت حال برخی از افراد خانه این کار را لازم می‌دید. این نکته از آن جهت حائز اهمیت است که در روزگار ایشان برخی گرایشهای ترک دنیا پیدا شده بود. و شاید به همین دلیل است که این موضوع در منابع نقل شده است .

	امام با آنکه از مرتبت بلند اجتماعی برخوردار بود و به گفتة ذهَبی سروَری و دانش و رفتار صحیح را یکجا جمع کرده بود، شخصاً در گرمای حجاز در مزرعه کار می‌کرد و انگیزۀ این کار را اطاعت خدا و بی نیاز شدن خود و خانواده‌اش از مردم می‌دانست. از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که فرمود پدرم از سایر افراد خاندان خود درآمد کمتری ~~داشت ،~~ ولی هزینۀ زندگی او از همه بیشتر بود. آمد و شد خویشانش او را دلگیر نمی‌کرد و از آنان با خوراکهای خوب پذیرایی می‌کرد و جامه‌های نیکو و مال نقد می‌بخشید. این روش را با دیگران نیز به کار می‌گرفت و هرگز از بخشش به برادران و متقاضیان و کسانی که به امیدی نزد وی آمده بودند، دریغ نمی‌کرد. همچنین خدمتکاران خود را در کارهای دشوار، یاری می‌کرد. هرگاه می‌خواست به سائلی کمک مالی کند او را «یا سائل» نمی‌خواند، بلکه «یا عبداللّه» (ای بندۀ خدا) می‌گفت.		امام با آنکه از مرتبت بلند اجتماعی برخوردار بود و به گفتة ذهَبی سروَری و دانش و رفتار صحیح را یکجا جمع کرده بود، شخصاً در گرمای حجاز در مزرعه کار می‌کرد و انگیزۀ این کار را اطاعت خدا و بی نیاز شدن خود و خانواده‌اش از مردم می‌دانست. از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که فرمود پدرم از سایر افراد خاندان خود درآمد کمتری داشت، ولی هزینۀ زندگی او از همه بیشتر بود. آمد و شد خویشانش او را دلگیر نمی‌کرد و از آنان با خوراکهای خوب پذیرایی می‌کرد و جامه‌های نیکو و مال نقد می‌بخشید. این روش را با دیگران نیز به کار می‌گرفت و هرگز از بخشش به برادران و متقاضیان و کسانی که به امیدی نزد وی آمده بودند، دریغ نمی‌کرد. همچنین خدمتکاران خود را در کارهای دشوار، یاری می‌کرد. هرگاه می‌خواست به سائلی کمک مالی کند او را «یا سائل» نمی‌خواند، بلکه «یا عبداللّه» (ای بندۀ خدا) می‌گفت.

	امام باقر علیه السّلام را از زاهدان بزرگ عالم اسلام خوانده‌اند. ابونعیم با عبارت «الحاضرُالذّاکر، الخاشعُ الصّابر» از ایشان یاد کرده است. عطّار کتاب تذکرة الاولیاء خود را با یاد این امام خاتمه داده و، به پیروی از [[هجویری، علی بن عثمان\|هُجویری]]، از آن حضرت به «برهان ارباب مشاهدت» و «امام اولاد نبی» و «گزیدة نسل علی» تعبیر کرده است . علاوه بر زهد عملی، بیانات آن حضرت در تفسیر الفاظی چون عبادت، ~~محبّت ،~~ غنا، تقوا، توکّل و دنیا راهگشای کسانی بوده که دین را از وجهۀ معنوی و عرفانی می نگریسته‌اند. به گفتة ابن حجر هیتمی امام باقر(ع) در ترسیم مقامات عارفان و بیان حقایق عرفانی سخنانی دارد که زبان از وصف آن عاجز است. [[کلینی، محمد بن یعقوب\|کلینی]] از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] نقل کرده است که فرمود پدرم همواره ذکر خدا می‌گفت و افراد خانوادۀ خود را هم به این کار سفارش می‌کرد. در سفر حجّ او را دیدند که غسل کرد و با پای برهنه وارد منطقۀ حرم شد، چون به مسجدالحرام رسید، به کعبه نگریست و با صدای بلند گریه کرد. آنگاه طواف کرد و بعد از نماز سر به سجده نهاد، هنگامی که سر از زمین برداشت محلّ سجده از بسیاریِ اشک مرطوب شده بود. در برابر مصائب تسلیم بود و همواره می‌ترسید که مبادا نعمتهای خدا را ناسپاسی کرده باشد. زمانی یکی از افراد خانوادة او بیمار شد و سپس درگذشت . امام که از بیماری او ناراحت بود، بعد از مرگ وی هرگز اظهار جزع نکرد و فرمود: آنچه را دوست می‌داریم از خدا ~~می‌خواهیم ،~~ امّا وقتی آنچه برای ما ناگوار است روی دهد، نسبت به آنچه خدا برای ما پسندیده ~~است ،~~ مخالفت نمی‌کنیم.		امام باقر علیه السّلام را از زاهدان بزرگ عالم اسلام خوانده‌اند. ابونعیم با عبارت «الحاضرُالذّاکر، الخاشعُ الصّابر» از ایشان یاد کرده است. عطّار کتاب تذکرة الاولیاء خود را با یاد این امام خاتمه داده و، به پیروی از [[هجویری، علی بن عثمان\|هُجویری]]، از آن حضرت به «برهان ارباب مشاهدت» و «امام اولاد نبی» و «گزیدة نسل علی» تعبیر کرده است . علاوه بر زهد عملی، بیانات آن حضرت در تفسیر الفاظی چون عبادت، محبّت، غنا، تقوا، توکّل و دنیا راهگشای کسانی بوده که دین را از وجهۀ معنوی و عرفانی می نگریسته‌اند. به گفتة ابن حجر هیتمی امام باقر(ع) در ترسیم مقامات عارفان و بیان حقایق عرفانی سخنانی دارد که زبان از وصف آن عاجز است. [[کلینی، محمد بن یعقوب\|کلینی]] از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] نقل کرده است که فرمود پدرم همواره ذکر خدا می‌گفت و افراد خانوادۀ خود را هم به این کار سفارش می‌کرد. در سفر حجّ او را دیدند که غسل کرد و با پای برهنه وارد منطقۀ حرم شد، چون به مسجدالحرام رسید، به کعبه نگریست و با صدای بلند گریه کرد. آنگاه طواف کرد و بعد از نماز سر به سجده نهاد، هنگامی که سر از زمین برداشت محلّ سجده از بسیاریِ اشک مرطوب شده بود. در برابر مصائب تسلیم بود و همواره می‌ترسید که مبادا نعمتهای خدا را ناسپاسی کرده باشد. زمانی یکی از افراد خانوادة او بیمار شد و سپس درگذشت . امام که از بیماری او ناراحت بود، بعد از مرگ وی هرگز اظهار جزع نکرد و فرمود: آنچه را دوست می‌داریم از خدا می‌خواهیم، امّا وقتی آنچه برای ما ناگوار است روی دهد، نسبت به آنچه خدا برای ما پسندیده است، مخالفت نمی‌کنیم.

	آن حضرت در برابر دوستان فروتنی می کرد و بدزبانی افراد را نادیده می‌انگاشت . ذهبی نقل کرده است که امام باقر(ع) در شبانه روز صد و پنجاه رکعت نماز می‌گزارد، و از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که پدرش را بنا بر وصیّتِ خود او، در جامه‌ای که هنگام نماز بر تن می کرد به خاک سپردند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626-627</ref>		آن حضرت در برابر دوستان فروتنی می کرد و بدزبانی افراد را نادیده می‌انگاشت . ذهبی نقل کرده است که امام باقر(ع) در شبانه روز صد و پنجاه رکعت نماز می‌گزارد، و از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که پدرش را بنا بر وصیّتِ خود او، در جامه‌ای که هنگام نماز بر تن می کرد به خاک سپردند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626-627</ref>

Hbaghizadeh در ‏۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۴

2024-07-16T06:14:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۴
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه اطلاعات ~~زندگی‌نامه~~		{{جعبه اطلاعات امام
	\| عنوان =		\| عنوان =امام محمد باقر علیه‌السلام
	\| تصویر = NURامام باقر(ع).jpg		\| تصویر =NURامام باقر(ع).jpg
	\| اندازه تصویر=		\| اندازه تصویر =
	\| توضیح تصویر=		\| توضیح تصویر =
	\|~~سرشناسی~~ =		\| نام‌های دیگر =
	\|نام ~~کامل~~ = امام ~~محمد باقر علیه‌السلام~~		\| نام پدر =امام سجاد(ع)
	~~\|نام‌های دیگر=~~		\| نام مادر =ام عبدالله، فاطمه دختر امام حسن(ع)
	~~\|لقب = {{فهرست جعبه عمودی \| باقرالعلم \| عبد صالح \| امین}}~~		\| تاریخ ولادت =۱ رجب، ۵۷ق.
	~~\|نسب =~~		\| محل ولادت =مدینه
	~~\|تخلص =~~		\| تاریخ شهادت =۷ ذی‌الحجه، ۱۱۴ق.
	\|نام ~~پدر~~=امام ~~سجاد~~(ع)		\| محل شهادت =
	\|ولادت =۱ رجب، ۵۷ق.		\| کنیه‌ها =ابوجعفر
	\|محل ~~تولد~~ =مدینه		\| القاب ={{فهرست جعبه عمودی \| باقرالعلم \| عبد صالح \| امین}}
	\|~~کشور تولد~~ =		\| مدت امامت = 19 سال
	\|محل ~~زندگی~~=		\| همسر =ام فروه، ام حکیم
	\|~~رحلت~~ =		\| فرزندان =جعفر، عبدالله، ابراهیم، عبیدالله، علی، زینب، ام سلمه
	\|~~شهادت~~ =~~۷ ذی‌الحجه، ۱۱۴ق.~~		\| مدفن =قبرستان بقیع، مدینه
	\|~~مدفن =قبرستان بقیع، مدینه~~		\| آثار =
	\|~~طول عمر~~= ~~57سال~~		\| کد مؤلف = AUTHORCODE00000AUTHORCODE
	\|~~نام~~ همسر=ام فروه، ام حکیم		}}
	\|فرزندان= جعفر، عبدالله، ابراهیم، عبیدالله، علی، زینب، ام سلمه
	\|~~خویشاوند سرشناس =~~
	~~\|دین =~~
	~~\|مذهب =~~
	~~\|پیشه =~~
	~~\|درجه علمی=~~
	~~\|دانشگاه =~~
	~~\|علایق پژوهشی =~~
	~~\|کد پدیدآور=~~
	~~\|منصب =~~
	~~\|پس از=~~
	~~\|پیش از=~~
	~~\|اساتید =~~
	~~\|مشایخ =~~
	~~\|معاصرین=~~
	~~\|شاگردان =~~
	~~\|اجازه اجتهاد از~~ =
	\|آثار=
	~~\|سبک نوشتاری =~~
	~~\|وبگاه رسمی =~~
	~~\|امضا~~ =
	\|کد مؤلف =~~AUTHORCODE.....AUTHORCODE~~}}

	'''ابوجعفر محمد بن علی علیه‌السلام''' (۵۷-۱۱۴ق)؛ ملقب به «باقرالعلوم»، امام پنجم از ائمّه اثناعشر و یکی از چهارده معصوم علیهم‌السلام است که حدود نوزده سال امامت شیعیان را برعهده داشت.		'''ابوجعفر محمد بن علی علیه‌السلام''' (۵۷-۱۱۴ق)؛ ملقب به «باقرالعلوم»، امام پنجم از ائمّه اثناعشر و یکی از چهارده معصوم علیهم‌السلام است که حدود نوزده سال امامت شیعیان را برعهده داشت.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۳
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	بر اساس اکثر منابع تاریخی، امام پنجم دارای سه همسر و هفت فرزند بودند که از بین فرزندان ایشان، [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] پس از پدرش به امامت شیعیان برگزیده شد.		بر اساس اکثر منابع تاریخی، امام پنجم دارای سه همسر و هفت فرزند بودند که از بین فرزندان ایشان، [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] پس از پدرش به امامت شیعیان برگزیده شد.

	[[مفید، محمد بن محمد\|مفید]] و [[طبرسی، فضل بن حسن\|طبرسی]] پنج پسر و دو دختر به این شرح نوشته‌اند: ابوعبداللّه جعفر([[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]) و عبداللّه که مادر این دو اُمّ‌فَروه دختر قاسم بن محمّد بن ابی‌بکر بود؛ ابراهیم و عبیداللّه که در کودکی درگذشتند و مادرشان امّ‌حکیم دختر اُسید (اسد و سیّد هم ثبت شده است) ابن مغیرة الثّقفی بود؛ علی و زینب و امّ‌سلَمه که مادرهایشان کنیز بوده‌اند. اِرْبلی ضمن نقل کامل سخن مفید، از ابن طلحة شافعی روایت کرده است که او فرزندان امام را سه پسر و یک دختر دانسته است. علوی عمری فرزندان امام را سه دختر و شش پسر ذکر کرده، اما سوّمین دختر را نام نبرده و نام پسر ششم را، که با ابراهیم و عبیداللّه از یک مادر بوده، زید نوشته است . نسل ایشان، همچنانکه علوی عمری نیز یادآوری کرده، فقط از فرزند برومندش [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] باقی ماند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626</ref>		[[مفید، محمد بن محمد\|مفید]] و [[طبرسی، فضل بن حسن\|طبرسی]] پنج پسر و دو دختر به این شرح نوشته‌اند: ابوعبداللّه جعفر([[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]]) و عبداللّه که مادر این دو اُمّ‌فَروه دختر قاسم بن محمّد بن ابی‌بکر بود؛ ابراهیم و عبیداللّه که در کودکی درگذشتند و مادرشان امّ‌حکیم دختر اُسید (اسد و سیّد هم ثبت شده است) ابن مغیرة الثّقفی بود؛ علی و زینب و امّ‌سلَمه که مادرهایشان کنیز بوده‌اند. اِرْبلی ضمن نقل کامل سخن مفید، از ابن طلحة شافعی روایت کرده است که او فرزندان امام را سه پسر و یک دختر دانسته است. علوی عمری فرزندان امام را سه دختر و شش پسر ذکر کرده، اما سوّمین دختر را نام نبرده و نام پسر ششم را، که با ابراهیم و عبیداللّه از یک مادر بوده، زید نوشته است. نسل ایشان، همچنانکه علوی عمری نیز یادآوری کرده، فقط از فرزند برومندش [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] باقی ماند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626</ref>


خط ۶۴:		خط ۶۴:

	==علم==		==علم==
	همۀ مؤلّفان شیعه و سنّی سبب ملقب شدن آن حضرت را به «باقر» را دانش فراوان او دانسته‌اند؛ و غالباً این نامگذاری را از پیامبر اکرم(ص) می‌دانند که [[انصاری، جابر بن عبدالله\|جابر بن عبداللّه انصاری]] از آن حضرت نقل کرده است .		همۀ مؤلّفان شیعه و سنّی سبب ملقب شدن آن حضرت را به «باقر» را دانش فراوان او دانسته‌اند؛ و غالباً این نامگذاری را از پیامبر اکرم(ص) می‌دانند که [[انصاری، جابر بن عبدالله\|جابر بن عبداللّه انصاری]] از آن حضرت نقل کرده است.

	[[ابن عماد، عبدالحی بن احمد\|ابن عماد]] و دیگران آن حضرت را از فقهای مدینه برشمرده که به سبب دانش فراوان و شناختن ریشه و درون آن، او را باقر خوانده‌اند.		[[ابن عماد، عبدالحی بن احمد\|ابن عماد]] و دیگران آن حضرت را از فقهای مدینه برشمرده که به سبب دانش فراوان و شناختن ریشه و درون آن، او را باقر خوانده‌اند.
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	==فضایل اخلاقی==		==فضایل اخلاقی==
	[[پرونده: عصر امام باقر(ع).jpg\|بندانگشتی\|300px\| عصر امام باقر(ع)]]		[[پرونده: عصر امام باقر(ع).jpg\|بندانگشتی\|300px\| عصر امام باقر(ع)]]
	در منابع شیعی روایاتی نقل شده است که بر طبق آنها امام باقر(ع) از پوشیدن لباس خوب و پاکیزه و تهیّة غذاهای خوب در خانه دریغ نداشت و خصوصاً برای رعایت حال برخی از افراد خانه این کار را لازم می‌دید. این نکته از آن جهت حائز اهمیت است که در روزگار ایشان برخی گرایشهای ترک دنیا پیدا شده بود. و شاید به همین دلیل است که این موضوع در منابع نقل شده است .		در منابع شیعی روایاتی نقل شده است که بر طبق آنها امام باقر(ع) از پوشیدن لباس خوب و پاکیزه و تهیّة غذاهای خوب در خانه دریغ نداشت و خصوصاً برای رعایت حال برخی از افراد خانه این کار را لازم می‌دید. این نکته از آن جهت حائز اهمیت است که در روزگار ایشان برخی گرایشهای ترک دنیا پیدا شده بود. و شاید به همین دلیل است که این موضوع در منابع نقل شده است.

	امام با آنکه از مرتبت بلند اجتماعی برخوردار بود و به گفتة ذهَبی سروَری و دانش و رفتار صحیح را یکجا جمع کرده بود، شخصاً در گرمای حجاز در مزرعه کار می‌کرد و انگیزۀ این کار را اطاعت خدا و بی نیاز شدن خود و خانواده‌اش از مردم می‌دانست. از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که فرمود پدرم از سایر افراد خاندان خود درآمد کمتری داشت، ولی هزینۀ زندگی او از همه بیشتر بود. آمد و شد خویشانش او را دلگیر نمی‌کرد و از آنان با خوراکهای خوب پذیرایی می‌کرد و جامه‌های نیکو و مال نقد می‌بخشید. این روش را با دیگران نیز به کار می‌گرفت و هرگز از بخشش به برادران و متقاضیان و کسانی که به امیدی نزد وی آمده بودند، دریغ نمی‌کرد. همچنین خدمتکاران خود را در کارهای دشوار، یاری می‌کرد. هرگاه می‌خواست به سائلی کمک مالی کند او را «یا سائل» نمی‌خواند، بلکه «یا عبداللّه» (ای بندۀ خدا) می‌گفت.		امام با آنکه از مرتبت بلند اجتماعی برخوردار بود و به گفتة ذهَبی سروَری و دانش و رفتار صحیح را یکجا جمع کرده بود، شخصاً در گرمای حجاز در مزرعه کار می‌کرد و انگیزۀ این کار را اطاعت خدا و بی نیاز شدن خود و خانواده‌اش از مردم می‌دانست. از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که فرمود پدرم از سایر افراد خاندان خود درآمد کمتری داشت، ولی هزینۀ زندگی او از همه بیشتر بود. آمد و شد خویشانش او را دلگیر نمی‌کرد و از آنان با خوراکهای خوب پذیرایی می‌کرد و جامه‌های نیکو و مال نقد می‌بخشید. این روش را با دیگران نیز به کار می‌گرفت و هرگز از بخشش به برادران و متقاضیان و کسانی که به امیدی نزد وی آمده بودند، دریغ نمی‌کرد. همچنین خدمتکاران خود را در کارهای دشوار، یاری می‌کرد. هرگاه می‌خواست به سائلی کمک مالی کند او را «یا سائل» نمی‌خواند، بلکه «یا عبداللّه» (ای بندۀ خدا) می‌گفت.

	امام باقر علیه السّلام را از زاهدان بزرگ عالم اسلام خوانده‌اند. ابونعیم با عبارت «الحاضرُالذّاکر، الخاشعُ الصّابر» از ایشان یاد کرده است. عطّار کتاب تذکرة الاولیاء خود را با یاد این امام خاتمه داده و، به پیروی از [[هجویری، علی بن عثمان\|هُجویری]]، از آن حضرت به «برهان ارباب مشاهدت» و «امام اولاد نبی» و «گزیدة نسل علی» تعبیر کرده است . علاوه بر زهد عملی، بیانات آن حضرت در تفسیر الفاظی چون عبادت، محبّت، غنا، تقوا، توکّل و دنیا راهگشای کسانی بوده که دین را از وجهۀ معنوی و عرفانی می نگریسته‌اند. به گفتة ابن حجر هیتمی امام باقر(ع) در ترسیم مقامات عارفان و بیان حقایق عرفانی سخنانی دارد که زبان از وصف آن عاجز است. [[کلینی، محمد بن یعقوب\|کلینی]] از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] نقل کرده است که فرمود پدرم همواره ذکر خدا می‌گفت و افراد خانوادۀ خود را هم به این کار سفارش می‌کرد. در سفر حجّ او را دیدند که غسل کرد و با پای برهنه وارد منطقۀ حرم شد، چون به مسجدالحرام رسید، به کعبه نگریست و با صدای بلند گریه کرد. آنگاه طواف کرد و بعد از نماز سر به سجده نهاد، هنگامی که سر از زمین برداشت محلّ سجده از بسیاریِ اشک مرطوب شده بود. در برابر مصائب تسلیم بود و همواره می‌ترسید که مبادا نعمتهای خدا را ناسپاسی کرده باشد. زمانی یکی از افراد خانوادة او بیمار شد و سپس درگذشت . امام که از بیماری او ناراحت بود، بعد از مرگ وی هرگز اظهار جزع نکرد و فرمود: آنچه را دوست می‌داریم از خدا می‌خواهیم، امّا وقتی آنچه برای ما ناگوار است روی دهد، نسبت به آنچه خدا برای ما پسندیده است، مخالفت نمی‌کنیم.		امام باقر علیه السّلام را از زاهدان بزرگ عالم اسلام خوانده‌اند. ابونعیم با عبارت «الحاضرُالذّاکر، الخاشعُ الصّابر» از ایشان یاد کرده است. عطّار کتاب تذکرة الاولیاء خود را با یاد این امام خاتمه داده و، به پیروی از [[هجویری، علی بن عثمان\|هُجویری]]، از آن حضرت به «برهان ارباب مشاهدت» و «امام اولاد نبی» و «گزیدة نسل علی» تعبیر کرده است. علاوه بر زهد عملی، بیانات آن حضرت در تفسیر الفاظی چون عبادت، محبّت، غنا، تقوا، توکّل و دنیا راهگشای کسانی بوده که دین را از وجهۀ معنوی و عرفانی می نگریسته‌اند. به گفتة ابن حجر هیتمی امام باقر(ع) در ترسیم مقامات عارفان و بیان حقایق عرفانی سخنانی دارد که زبان از وصف آن عاجز است. [[کلینی، محمد بن یعقوب\|کلینی]] از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] نقل کرده است که فرمود پدرم همواره ذکر خدا می‌گفت و افراد خانوادۀ خود را هم به این کار سفارش می‌کرد. در سفر حجّ او را دیدند که غسل کرد و با پای برهنه وارد منطقۀ حرم شد، چون به مسجدالحرام رسید، به کعبه نگریست و با صدای بلند گریه کرد. آنگاه طواف کرد و بعد از نماز سر به سجده نهاد، هنگامی که سر از زمین برداشت محلّ سجده از بسیاریِ اشک مرطوب شده بود. در برابر مصائب تسلیم بود و همواره می‌ترسید که مبادا نعمتهای خدا را ناسپاسی کرده باشد. زمانی یکی از افراد خانوادة او بیمار شد و سپس درگذشت. امام که از بیماری او ناراحت بود، بعد از مرگ وی هرگز اظهار جزع نکرد و فرمود: آنچه را دوست می‌داریم از خدا می‌خواهیم، امّا وقتی آنچه برای ما ناگوار است روی دهد، نسبت به آنچه خدا برای ما پسندیده است، مخالفت نمی‌کنیم.

	آن حضرت در برابر دوستان فروتنی می‌کرد و بدزبانی افراد را نادیده می‌انگاشت . ذهبی نقل کرده است که امام باقر(ع) در شبانه روز صد و پنجاه رکعت نماز می‌گزارد، و از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که پدرش را بنا بر وصیّتِ خود او، در جامه‌ای که هنگام نماز بر تن می‌کرد به خاک سپردند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626-627</ref>		آن حضرت در برابر دوستان فروتنی می‌کرد و بدزبانی افراد را نادیده می‌انگاشت. ذهبی نقل کرده است که امام باقر(ع) در شبانه روز صد و پنجاه رکعت نماز می‌گزارد، و از [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] روایت شده است که پدرش را بنا بر وصیّتِ خود او، در جامه‌ای که هنگام نماز بر تن می‌کرد به خاک سپردند.<ref> ر.ک: طارمی، حسن، ص626-627</ref>

	=شاگردان=		=شاگردان=
	در عصر امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] شرایط سیاسی جامعه به دلایل مختلف از جمله: اختلاف داخلی در بین امویان، شورش و قیام متعدد در اطراف حکومت اسلامی و ... به گونه‌ای تغییر یافت که آن حضرات توانستند، کرسی تدریس برپا کرده و به تعلیم و تربیت مردانی دانشمند و متعهد به ارزشهای شریعت اصیل اسلامی بپردازند.		در عصر امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] شرایط سیاسی جامعه به دلایل مختلف از جمله: اختلاف داخلی در بین امویان، شورش و قیام متعدد در اطراف حکومت اسلامی و... به گونه‌ای تغییر یافت که آن حضرات توانستند، کرسی تدریس برپا کرده و به تعلیم و تربیت مردانی دانشمند و متعهد به ارزشهای شریعت اصیل اسلامی بپردازند.
	در بررسی زندگی علمی این دو امام نام بسیاری از شاگردان و شخصیت‌های ممتاز علمی جهان اسلام دیده می‌شود. در محفل علمی امام باقر(ع) فردی چون محمد بن مسلم می‌تواند سی هزار حدیث و جابر جعفی هفتاد هزار حدیث از ایشان نقل کنند. بررسی فعالیت‌های علمی عالمان امامیه، فقیه‌ترین فقیهان صدر اسلام شش نفر هستند که همه آنان از اصحاب امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(علیهاالسلام)]] بوده‌اند. شاگردان آن بزرگوار عبارتند از: زرارة بن اعین، ابوبصیر الاسدی، فضیل بن یسار، محمد بن مسلم الطائفی و برید بن معاویة العجلی، [[هشام بن حکم]]، [[بجلی کوفی، محمد بن علی بن نعمان\|مؤمن الطاق]]، [[مفضل بن عمر\|مفضل بن عمر جعفی]]، ابوبصیر لیث بن البختری، جمیل بن درّاج، معلی بن خنیس، [[ابوحمزه ثمالی، ثابت بن دینار\|ابوحمزه ثمالی]]، فیض بن مختارکوفی و... البته در کتب رجالی، اصحاب و شاگردان امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] تا چهار هزار نفر نقل شده است.<ref> ر.ک: معصومی، سید ابراهیم، ص47-48</ref>		در بررسی زندگی علمی این دو امام نام بسیاری از شاگردان و شخصیت‌های ممتاز علمی جهان اسلام دیده می‌شود. در محفل علمی امام باقر(ع) فردی چون محمد بن مسلم می‌تواند سی هزار حدیث و جابر جعفی هفتاد هزار حدیث از ایشان نقل کنند. بررسی فعالیت‌های علمی عالمان امامیه، فقیه‌ترین فقیهان صدر اسلام شش نفر هستند که همه آنان از اصحاب امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(علیهاالسلام)]] بوده‌اند. شاگردان آن بزرگوار عبارتند از: زرارة بن اعین، ابوبصیر الاسدی، فضیل بن یسار، محمد بن مسلم الطائفی و برید بن معاویة العجلی، [[هشام بن حکم]]، [[بجلی کوفی، محمد بن علی بن نعمان\|مؤمن الطاق]]، [[مفضل بن عمر\|مفضل بن عمر جعفی]]، ابوبصیر لیث بن البختری، جمیل بن درّاج، معلی بن خنیس، [[ابوحمزه ثمالی، ثابت بن دینار\|ابوحمزه ثمالی]]، فیض بن مختارکوفی و... البته در کتب رجالی، اصحاب و شاگردان امام باقر و [[امام جعفر صادق علیه‌السلام\|امام صادق(ع)]] تا چهار هزار نفر نقل شده است.<ref> ر.ک: معصومی، سید ابراهیم، ص47-48</ref>