الشفاعة في الكتاب و السنة - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'الشفاعة (ابهام زدایی)' به 'الشفاعة (ابهام‌زدایی)'

2024-08-28T08:50:30Z

جایگزینی متن - 'الشفاعة (ابهام زدایی)' به 'الشفاعة (ابهام‌زدایی)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۰
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}
	{{کاربردهای دیگر\| الشفاعة (~~ابهام زدایی~~)}}		{{کاربردهای دیگر\| الشفاعة (ابهام‌زدایی)}}
	'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.		'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - ' ؟' به '؟'

2024-01-19T07:01:47Z

جایگزینی متن - ' ؟' به '؟'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۱
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	==گزارش محتوا==		==گزارش محتوا==

	اسلام دين دنيا و آخرت است و بر مسلمان واجب است اينكه اهتمام هم بر امور دنيوى و هم بر امور اخروى داشته باشد و همانطور كه به امور دنياوى خود مى‌پردازد براى حيات اخروى خود توشه و زاد تهيّه نمايد و براى همين امر است كه مسلمان بايد به فرائض دينى خود عمل و از محرمات الهى اجتناب كند و بطور خلاصه يگانه غرض دين، همان شوق بندگان بسوى بندگى و اطاعت است ولى از آنجا كه انسان ضعيف خلق شده و با غرايز عجين و به وسيله شهوات محاصره شده است لذا گناهانى از او صادر مى‌شود كه گاهى از روى اراده مخالفت مى‌كند و گاهى عصيان مى‌كند بدون اينكه اراده آنرا داشته باشد سپس وجدان و ضمير انسان او را تحت فشار قرار ميدهند آيا در اين حالت بايد انسان نااميد و مايوس شود؟لا ييأس من روح الله الاّ القوم الكافرين (يوسف87/) انسان در اين حالت بايد اميد به رحمت و آرزوى عفو و لطف او را داشته باشد.در اين هنگام اسلام در مقابل انسان عاصر و گنهكار پشيمان درهاى آرزو را باز مى‌كند تا به سوى خدا خود برگردد و مسير سعادت با اطمينان طى كند.و اين درهاى رحمت توبه و انابه و استغفار و شفاعت است.و شفاعت مختص به خداى متعال مى‌باشد و دليل آن آياتى كه در قرآن آمده است يا شفاعت مخصوص كسانى است كه خدا به آنها اذن داده باشد و به شفاعت آنها راضى باشد اما با شرايط خاص كه يكى از شفعاء نبى اكرم اسلام(ص) مى‌باشد و اين مسئله مورد اتفاق همه علماء اسلام مى‌باشد با اينكه در فروع آن باهم اختلافى دارند.اين مسئله از زمان پيامبر اكرم(ص) تا زمانهاى بعد روش مسلمانان درخواست شفاعت از شافعان راستين بوده و پيوسته از آنان در حال حيات و سمات درخواست شفاعت می‌كردند تا اينكه در قرن‌هفتم ابن تميّه با اين روش مستمر ميان مسلمانان مخالفت كرد و گفت: «پروردگارا:پيامبر و ديگر بندگان صالح خود را شفيعان ما در روز قيامت قرار ده ولى ما حق نداريم بگوئيم اى پيامبر خدا، يا اى ولى خدا، در حقّ من شفاعت نما زيرا شفاعت چيزى است كه جز خدا كسى بر آن قادر نيست هرگاه چنين چيزى را از پيامبر كه در برزخ به سر مى‌برد بخواهى شرك ورزيده‌اى.» و سه قرن بعد عبدالوهاب مجدّدا شفاعت از شافعان راستين را تحريم كرده و درخواست‌كننده را مشرك و عمل او را شرك ناميد.[[سبحانی تبریزی، جعفر\|آیت‌الله سبحانى]] با نوشتن اين كتاب درصدد هستند كه اين نظريه را كه ابن تميّه ابراز كرده مورد بررسى و تحليل قرار دهد و اوّل آراء انديشمندان اسلام از همه مذاهب اسلام را مى‌آورد و سپس شفاعت را از منظر قرآن كريم كه به دو قسم شفاعت مقبوله و شفاعت مردوده است مورد كنكاش قرار ميدهد و سپس حقيقت شفاعت را ذكر مى‌كند و علّت اينكه چرا شفاعت جعل شد را مى‌آورد و بعد آثار شفاعت و ماذونين به شفاعت را نوشته و سپس اشكالات و سؤالاتى (5 مورد) كه در مورد شفاعت است را مطرح مى‌كند و آخر روايات و احاديث شفاعت كه 50 روايت از اهل سنّت و 62 روايت كه از شيعه مى‌باشد مى‌آورد آنچه كه بايد به آن توجه داشت اينكه استاد در تمامى كتاب در مقام ردّ يا اثبات مطالب از ادله‌اى كه مورد اعتماد و پذيرش است قرآن ~~كريم ؟؟؟~~ و روايات صحيح است استفاده مى‌كند.		اسلام دين دنيا و آخرت است و بر مسلمان واجب است اينكه اهتمام هم بر امور دنيوى و هم بر امور اخروى داشته باشد و همانطور كه به امور دنياوى خود مى‌پردازد براى حيات اخروى خود توشه و زاد تهيّه نمايد و براى همين امر است كه مسلمان بايد به فرائض دينى خود عمل و از محرمات الهى اجتناب كند و بطور خلاصه يگانه غرض دين، همان شوق بندگان بسوى بندگى و اطاعت است ولى از آنجا كه انسان ضعيف خلق شده و با غرايز عجين و به وسيله شهوات محاصره شده است لذا گناهانى از او صادر مى‌شود كه گاهى از روى اراده مخالفت مى‌كند و گاهى عصيان مى‌كند بدون اينكه اراده آنرا داشته باشد سپس وجدان و ضمير انسان او را تحت فشار قرار ميدهند آيا در اين حالت بايد انسان نااميد و مايوس شود؟لا ييأس من روح الله الاّ القوم الكافرين (يوسف87/) انسان در اين حالت بايد اميد به رحمت و آرزوى عفو و لطف او را داشته باشد.در اين هنگام اسلام در مقابل انسان عاصر و گنهكار پشيمان درهاى آرزو را باز مى‌كند تا به سوى خدا خود برگردد و مسير سعادت با اطمينان طى كند.و اين درهاى رحمت توبه و انابه و استغفار و شفاعت است.و شفاعت مختص به خداى متعال مى‌باشد و دليل آن آياتى كه در قرآن آمده است يا شفاعت مخصوص كسانى است كه خدا به آنها اذن داده باشد و به شفاعت آنها راضى باشد اما با شرايط خاص كه يكى از شفعاء نبى اكرم اسلام(ص) مى‌باشد و اين مسئله مورد اتفاق همه علماء اسلام مى‌باشد با اينكه در فروع آن باهم اختلافى دارند.اين مسئله از زمان پيامبر اكرم(ص) تا زمانهاى بعد روش مسلمانان درخواست شفاعت از شافعان راستين بوده و پيوسته از آنان در حال حيات و سمات درخواست شفاعت می‌كردند تا اينكه در قرن‌هفتم ابن تميّه با اين روش مستمر ميان مسلمانان مخالفت كرد و گفت: «پروردگارا:پيامبر و ديگر بندگان صالح خود را شفيعان ما در روز قيامت قرار ده ولى ما حق نداريم بگوئيم اى پيامبر خدا، يا اى ولى خدا، در حقّ من شفاعت نما زيرا شفاعت چيزى است كه جز خدا كسى بر آن قادر نيست هرگاه چنين چيزى را از پيامبر كه در برزخ به سر مى‌برد بخواهى شرك ورزيده‌اى.» و سه قرن بعد عبدالوهاب مجدّدا شفاعت از شافعان راستين را تحريم كرده و درخواست‌كننده را مشرك و عمل او را شرك ناميد.[[سبحانی تبریزی، جعفر\|آیت‌الله سبحانى]] با نوشتن اين كتاب درصدد هستند كه اين نظريه را كه ابن تميّه ابراز كرده مورد بررسى و تحليل قرار دهد و اوّل آراء انديشمندان اسلام از همه مذاهب اسلام را مى‌آورد و سپس شفاعت را از منظر قرآن كريم كه به دو قسم شفاعت مقبوله و شفاعت مردوده است مورد كنكاش قرار ميدهد و سپس حقيقت شفاعت را ذكر مى‌كند و علّت اينكه چرا شفاعت جعل شد را مى‌آورد و بعد آثار شفاعت و ماذونين به شفاعت را نوشته و سپس اشكالات و سؤالاتى (5 مورد) كه در مورد شفاعت است را مطرح مى‌كند و آخر روايات و احاديث شفاعت كه 50 روايت از اهل سنّت و 62 روايت كه از شيعه مى‌باشد مى‌آورد آنچه كه بايد به آن توجه داشت اينكه استاد در تمامى كتاب در مقام ردّ يا اثبات مطالب از ادله‌اى كه مورد اعتماد و پذيرش است قرآن كريم؟؟؟ و روايات صحيح است استفاده مى‌كند.

	و در آخر كتاب فهرست موضوعات بطور كامل ذكر شده است.		و در آخر كتاب فهرست موضوعات بطور كامل ذكر شده است.

Mkheradmand110: added Category:معادشناسی using HotCat

2023-08-31T13:04:13Z

added Category:معادشناسی using HotCat

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۴
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	[[رده:کلام و عقاید]]		[[رده:کلام و عقاید]]
	[[رده: مباحث خاص کلامی]]		[[رده: مباحث خاص کلامی]]
			[[رده:معادشناسی]]

Wikinoor.ir: جایگزینی متن - '↵↵↵\{\{کاربردهای\sدیگر\|(.*)\s$ابهام\sزدایی$\}\}↵↵↵' به ' {{کاربردهای دیگر|$1 (ابهام زدایی)}} '

2022-11-30T19:49:43Z

جایگزینی متن - '↵↵↵\{\{کاربردهای\sدیگر\|(.*)\s$ابهام\sزدایی$\}\}↵↵↵' به ' {{کاربردهای دیگر|$1 (ابهام زدایی)}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۹
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}


	{{کاربردهای دیگر\| الشفاعة (ابهام زدایی)}}		{{کاربردهای دیگر\| الشفاعة (ابهام زدایی)}}


	'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.		'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۴

2022-10-06T12:24:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۵۴
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}


			{{کاربردهای دیگر\| الشفاعة (ابهام زدایی)}}

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '}} '''' به '}} ''''

2021-08-31T19:05:19Z

جایگزینی متن - '}} '''' به '}} ''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۵
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\| چاپ =1		\| چاپ =1
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =~~4995~~		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =03395
	\| کتابخوان همراه نور =03395		\| کتابخوان همراه نور =03395
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\| پیش از =		\| پیش از =
	}}		}}


	'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.		'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.

Hbaghizadeh@noornet.net در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۰۲

2021-02-19T09:02:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۳۲
خط ۳۶:		خط ۳۶:

	[[الشفاعة]]		[[الشفاعة]]

			[[عالم الآخرة]]

			[[التذكرة في أحوال الموتی و أمور الآخرة]]

			[[الشفاعة العظمى في يوم القيامة]]

			[[معرفة المعاد]]

			[[الروح]]

			[[تسلية الفؤاد في بيان الموت و المعاد]]

			[[بقاء النفس بعد فناء الجسد]]

			[[المعاد الجسماني]]

			[[منهج الرشاد في معرفة المعاد]]

			[[انسان از آغاز تا انجام]]

			[[بازگشت به دنیا در پایان تاریخ (تحلیل و بررسی مسئله رجعت)]]

			[[منازل الآخره: سرنوشت انسان هنگام مرگ و بعد از آن]]

			[[موسوعة علامات الساعة]]

	[[الشفاعة (بهبهانی)]]		[[الشفاعة (بهبهانی)]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

2020-12-08T21:55:04Z

جایگزینی متن - '==وابسته‌ها== ' به '==وابسته‌ها== {{وابسته‌ها}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۱:۲۵
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
			{{وابسته‌ها}}

	[[الشفاعة]]		[[الشفاعة]]

Mhosseini@noornet.net در ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۵۲

2020-09-01T11:52:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.		'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.

			==گزارش محتوا==

	اسلام دين دنيا و آخرت است و بر مسلمان واجب است اينكه اهتمام هم بر امور دنيوى و هم بر امور اخروى داشته باشد و همانطور كه به امور دنياوى خود مى‌پردازد براى حيات اخروى خود توشه و زاد تهيّه نمايد و براى همين امر است كه مسلمان بايد به فرائض دينى خود عمل و از محرمات الهى اجتناب كند و بطور خلاصه يگانه غرض دين، همان شوق بندگان بسوى بندگى و اطاعت است ولى از آنجا كه انسان ضعيف خلق شده و با غرايز عجين و به وسيله شهوات محاصره شده است لذا گناهانى از او صادر مى‌شود كه گاهى از روى اراده مخالفت مى‌كند و گاهى عصيان مى‌كند بدون اينكه اراده آنرا داشته باشد سپس وجدان و ضمير انسان او را تحت فشار قرار ميدهند آيا در اين حالت بايد انسان نااميد و مايوس شود؟لا ييأس من روح الله الاّ القوم الكافرين (يوسف87/) انسان در اين حالت بايد اميد به رحمت و آرزوى عفو و لطف او را داشته باشد.در اين هنگام اسلام در مقابل انسان عاصر و گنهكار پشيمان درهاى آرزو را باز مى‌كند تا به سوى خدا خود برگردد و مسير سعادت با اطمينان طى كند.و اين درهاى رحمت توبه و انابه و استغفار و شفاعت است.و شفاعت مختص به خداى متعال مى‌باشد و دليل آن آياتى كه در قرآن آمده است يا شفاعت مخصوص كسانى است كه خدا به آنها اذن داده باشد و به شفاعت آنها راضى باشد اما با شرايط خاص كه يكى از شفعاء نبى اكرم اسلام(ص) مى‌باشد و اين مسئله مورد اتفاق همه علماء اسلام مى‌باشد با اينكه در فروع آن باهم اختلافى دارند.اين مسئله از زمان پيامبر اكرم(ص) تا زمانهاى بعد روش مسلمانان درخواست شفاعت از شافعان راستين بوده و پيوسته از آنان در حال حيات و سمات درخواست شفاعت می‌كردند تا اينكه در قرن‌هفتم ابن تميّه با اين روش مستمر ميان مسلمانان مخالفت كرد و گفت: «پروردگارا:پيامبر و ديگر بندگان صالح خود را شفيعان ما در روز قيامت قرار ده ولى ما حق نداريم بگوئيم اى پيامبر خدا، يا اى ولى خدا، در حقّ من شفاعت نما زيرا شفاعت چيزى است كه جز خدا كسى بر آن قادر نيست هرگاه چنين چيزى را از پيامبر كه در برزخ به سر مى‌برد بخواهى شرك ورزيده‌اى.» و سه قرن بعد عبدالوهاب مجدّدا شفاعت از شافعان راستين را تحريم كرده و درخواست‌كننده را مشرك و عمل او را شرك ناميد.[[سبحانی تبریزی، جعفر\|آیت‌الله سبحانى]] با نوشتن اين كتاب درصدد هستند كه اين نظريه را كه ابن تميّه ابراز كرده مورد بررسى و تحليل قرار دهد و اوّل آراء انديشمندان اسلام از همه مذاهب اسلام را مى‌آورد و سپس شفاعت را از منظر قرآن كريم كه به دو قسم شفاعت مقبوله و شفاعت مردوده است مورد كنكاش قرار ميدهد و سپس حقيقت شفاعت را ذكر مى‌كند و علّت اينكه چرا شفاعت جعل شد را مى‌آورد و بعد آثار شفاعت و ماذونين به شفاعت را نوشته و سپس اشكالات و سؤالاتى (5 مورد) كه در مورد شفاعت است را مطرح مى‌كند و آخر روايات و احاديث شفاعت كه 50 روايت از اهل سنّت و 62 روايت كه از شيعه مى‌باشد مى‌آورد آنچه كه بايد به آن توجه داشت اينكه استاد در تمامى كتاب در مقام ردّ يا اثبات مطالب از ادله‌اى كه مورد اعتماد و پذيرش است قرآن كريم ؟؟؟ و روايات صحيح است استفاده مى‌كند.		اسلام دين دنيا و آخرت است و بر مسلمان واجب است اينكه اهتمام هم بر امور دنيوى و هم بر امور اخروى داشته باشد و همانطور كه به امور دنياوى خود مى‌پردازد براى حيات اخروى خود توشه و زاد تهيّه نمايد و براى همين امر است كه مسلمان بايد به فرائض دينى خود عمل و از محرمات الهى اجتناب كند و بطور خلاصه يگانه غرض دين، همان شوق بندگان بسوى بندگى و اطاعت است ولى از آنجا كه انسان ضعيف خلق شده و با غرايز عجين و به وسيله شهوات محاصره شده است لذا گناهانى از او صادر مى‌شود كه گاهى از روى اراده مخالفت مى‌كند و گاهى عصيان مى‌كند بدون اينكه اراده آنرا داشته باشد سپس وجدان و ضمير انسان او را تحت فشار قرار ميدهند آيا در اين حالت بايد انسان نااميد و مايوس شود؟لا ييأس من روح الله الاّ القوم الكافرين (يوسف87/) انسان در اين حالت بايد اميد به رحمت و آرزوى عفو و لطف او را داشته باشد.در اين هنگام اسلام در مقابل انسان عاصر و گنهكار پشيمان درهاى آرزو را باز مى‌كند تا به سوى خدا خود برگردد و مسير سعادت با اطمينان طى كند.و اين درهاى رحمت توبه و انابه و استغفار و شفاعت است.و شفاعت مختص به خداى متعال مى‌باشد و دليل آن آياتى كه در قرآن آمده است يا شفاعت مخصوص كسانى است كه خدا به آنها اذن داده باشد و به شفاعت آنها راضى باشد اما با شرايط خاص كه يكى از شفعاء نبى اكرم اسلام(ص) مى‌باشد و اين مسئله مورد اتفاق همه علماء اسلام مى‌باشد با اينكه در فروع آن باهم اختلافى دارند.اين مسئله از زمان پيامبر اكرم(ص) تا زمانهاى بعد روش مسلمانان درخواست شفاعت از شافعان راستين بوده و پيوسته از آنان در حال حيات و سمات درخواست شفاعت می‌كردند تا اينكه در قرن‌هفتم ابن تميّه با اين روش مستمر ميان مسلمانان مخالفت كرد و گفت: «پروردگارا:پيامبر و ديگر بندگان صالح خود را شفيعان ما در روز قيامت قرار ده ولى ما حق نداريم بگوئيم اى پيامبر خدا، يا اى ولى خدا، در حقّ من شفاعت نما زيرا شفاعت چيزى است كه جز خدا كسى بر آن قادر نيست هرگاه چنين چيزى را از پيامبر كه در برزخ به سر مى‌برد بخواهى شرك ورزيده‌اى.» و سه قرن بعد عبدالوهاب مجدّدا شفاعت از شافعان راستين را تحريم كرده و درخواست‌كننده را مشرك و عمل او را شرك ناميد.[[سبحانی تبریزی، جعفر\|آیت‌الله سبحانى]] با نوشتن اين كتاب درصدد هستند كه اين نظريه را كه ابن تميّه ابراز كرده مورد بررسى و تحليل قرار دهد و اوّل آراء انديشمندان اسلام از همه مذاهب اسلام را مى‌آورد و سپس شفاعت را از منظر قرآن كريم كه به دو قسم شفاعت مقبوله و شفاعت مردوده است مورد كنكاش قرار ميدهد و سپس حقيقت شفاعت را ذكر مى‌كند و علّت اينكه چرا شفاعت جعل شد را مى‌آورد و بعد آثار شفاعت و ماذونين به شفاعت را نوشته و سپس اشكالات و سؤالاتى (5 مورد) كه در مورد شفاعت است را مطرح مى‌كند و آخر روايات و احاديث شفاعت كه 50 روايت از اهل سنّت و 62 روايت كه از شيعه مى‌باشد مى‌آورد آنچه كه بايد به آن توجه داشت اينكه استاد در تمامى كتاب در مقام ردّ يا اثبات مطالب از ادله‌اى كه مورد اعتماد و پذيرش است قرآن كريم ؟؟؟ و روايات صحيح است استفاده مى‌كند.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'سوال' به 'سؤال'

2019-08-07T20:01:43Z

جایگزینی متن - 'سوال' به 'سؤال'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۲۳:۳۱
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\| تعداد جلد =1		\| تعداد جلد =1
	\| کتابخانۀ دیجیتال نور =4995		\| کتابخانۀ دیجیتال نور =4995
			\| کتابخوان همراه نور =03395
	\| کد پدیدآور =		\| کد پدیدآور =
	\| پس از =		\| پس از =
خط ۲۵:		خط ۲۶:
	'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.		'''الشفاعة في الكتاب و السنّة''' اثر آیت‌الله [[سبحانی تبریزی، جعفر\|جعفر سبحانى]] مى‌باشد.

	اسلام دين دنيا و آخرت است و بر مسلمان واجب است اينكه اهتمام هم بر امور دنيوى و هم بر امور اخروى داشته باشد و همانطور كه به امور دنياوى خود مى‌پردازد براى حيات اخروى خود توشه و زاد تهيّه نمايد و براى همين امر است كه مسلمان بايد به فرائض دينى خود عمل و از محرمات الهى اجتناب كند و بطور خلاصه يگانه غرض دين، همان شوق بندگان بسوى بندگى و اطاعت است ولى از آنجا كه انسان ضعيف خلق شده و با غرايز عجين و به وسيله شهوات محاصره شده است لذا گناهانى از او صادر مى‌شود كه گاهى از روى اراده مخالفت مى‌كند و گاهى عصيان مى‌كند بدون اينكه اراده آنرا داشته باشد سپس وجدان و ضمير انسان او را تحت فشار قرار ميدهند آيا در اين حالت بايد انسان نااميد و مايوس شود؟لا ييأس من روح الله الاّ القوم الكافرين (يوسف87/) انسان در اين حالت بايد اميد به رحمت و آرزوى عفو و لطف او را داشته باشد.در اين هنگام اسلام در مقابل انسان عاصر و گنهكار پشيمان درهاى آرزو را باز مى‌كند تا به سوى خدا خود برگردد و مسير سعادت با اطمينان طى كند.و اين درهاى رحمت توبه و انابه و استغفار و شفاعت است.و شفاعت مختص به خداى متعال مى‌باشد و دليل آن آياتى كه در قرآن آمده است يا شفاعت مخصوص كسانى است كه خدا به آنها اذن داده باشد و به شفاعت آنها راضى باشد اما با شرايط خاص كه يكى از شفعاء نبى اكرم اسلام(ص) مى‌باشد و اين مسئله مورد اتفاق همه علماء اسلام مى‌باشد با اينكه در فروع آن باهم اختلافى دارند.اين مسئله از زمان پيامبر اكرم(ص) تا زمانهاى بعد روش مسلمانان درخواست شفاعت از شافعان راستين بوده و پيوسته از آنان در حال حيات و سمات درخواست شفاعت می‌كردند تا اينكه در قرن‌هفتم ابن تميّه با اين روش مستمر ميان مسلمانان مخالفت كرد و گفت: «پروردگارا:پيامبر و ديگر بندگان صالح خود را شفيعان ما در روز قيامت قرار ده ولى ما حق نداريم بگوئيم اى پيامبر خدا، يا اى ولى خدا، در حقّ من شفاعت نما زيرا شفاعت چيزى است كه جز خدا كسى بر آن قادر نيست هرگاه چنين چيزى را از پيامبر كه در برزخ به سر مى‌برد بخواهى شرك ورزيده‌اى.» و سه قرن بعد عبدالوهاب مجدّدا شفاعت از شافعان راستين را تحريم كرده و درخواست‌كننده را مشرك و عمل او را شرك ناميد.[[سبحانی تبریزی، جعفر\|آیت‌الله سبحانى]] با نوشتن اين كتاب درصدد هستند كه اين نظريه را كه ابن تميّه ابراز كرده مورد بررسى و تحليل قرار دهد و اوّل آراء انديشمندان اسلام از همه مذاهب اسلام را مى‌آورد و سپس شفاعت را از منظر قرآن كريم كه به دو قسم شفاعت مقبوله و شفاعت مردوده است مورد كنكاش قرار ميدهد و سپس حقيقت شفاعت را ذكر مى‌كند و علّت اينكه چرا شفاعت جعل شد را مى‌آورد و بعد آثار شفاعت و ماذونين به شفاعت را نوشته و سپس اشكالات و ~~سوالاتى~~ (5 مورد) كه در مورد شفاعت است را مطرح مى‌كند و آخر روايات و احاديث شفاعت كه 50 روايت از اهل سنّت و 62 روايت كه از شيعه مى‌باشد مى‌آورد آنچه كه بايد به آن توجه داشت اينكه استاد در تمامى كتاب در مقام ردّ يا اثبات مطالب از ادله‌اى كه مورد اعتماد و پذيرش است قرآن كريم ؟؟؟ و روايات صحيح است استفاده مى‌كند.		اسلام دين دنيا و آخرت است و بر مسلمان واجب است اينكه اهتمام هم بر امور دنيوى و هم بر امور اخروى داشته باشد و همانطور كه به امور دنياوى خود مى‌پردازد براى حيات اخروى خود توشه و زاد تهيّه نمايد و براى همين امر است كه مسلمان بايد به فرائض دينى خود عمل و از محرمات الهى اجتناب كند و بطور خلاصه يگانه غرض دين، همان شوق بندگان بسوى بندگى و اطاعت است ولى از آنجا كه انسان ضعيف خلق شده و با غرايز عجين و به وسيله شهوات محاصره شده است لذا گناهانى از او صادر مى‌شود كه گاهى از روى اراده مخالفت مى‌كند و گاهى عصيان مى‌كند بدون اينكه اراده آنرا داشته باشد سپس وجدان و ضمير انسان او را تحت فشار قرار ميدهند آيا در اين حالت بايد انسان نااميد و مايوس شود؟لا ييأس من روح الله الاّ القوم الكافرين (يوسف87/) انسان در اين حالت بايد اميد به رحمت و آرزوى عفو و لطف او را داشته باشد.در اين هنگام اسلام در مقابل انسان عاصر و گنهكار پشيمان درهاى آرزو را باز مى‌كند تا به سوى خدا خود برگردد و مسير سعادت با اطمينان طى كند.و اين درهاى رحمت توبه و انابه و استغفار و شفاعت است.و شفاعت مختص به خداى متعال مى‌باشد و دليل آن آياتى كه در قرآن آمده است يا شفاعت مخصوص كسانى است كه خدا به آنها اذن داده باشد و به شفاعت آنها راضى باشد اما با شرايط خاص كه يكى از شفعاء نبى اكرم اسلام(ص) مى‌باشد و اين مسئله مورد اتفاق همه علماء اسلام مى‌باشد با اينكه در فروع آن باهم اختلافى دارند.اين مسئله از زمان پيامبر اكرم(ص) تا زمانهاى بعد روش مسلمانان درخواست شفاعت از شافعان راستين بوده و پيوسته از آنان در حال حيات و سمات درخواست شفاعت می‌كردند تا اينكه در قرن‌هفتم ابن تميّه با اين روش مستمر ميان مسلمانان مخالفت كرد و گفت: «پروردگارا:پيامبر و ديگر بندگان صالح خود را شفيعان ما در روز قيامت قرار ده ولى ما حق نداريم بگوئيم اى پيامبر خدا، يا اى ولى خدا، در حقّ من شفاعت نما زيرا شفاعت چيزى است كه جز خدا كسى بر آن قادر نيست هرگاه چنين چيزى را از پيامبر كه در برزخ به سر مى‌برد بخواهى شرك ورزيده‌اى.» و سه قرن بعد عبدالوهاب مجدّدا شفاعت از شافعان راستين را تحريم كرده و درخواست‌كننده را مشرك و عمل او را شرك ناميد.[[سبحانی تبریزی، جعفر\|آیت‌الله سبحانى]] با نوشتن اين كتاب درصدد هستند كه اين نظريه را كه ابن تميّه ابراز كرده مورد بررسى و تحليل قرار دهد و اوّل آراء انديشمندان اسلام از همه مذاهب اسلام را مى‌آورد و سپس شفاعت را از منظر قرآن كريم كه به دو قسم شفاعت مقبوله و شفاعت مردوده است مورد كنكاش قرار ميدهد و سپس حقيقت شفاعت را ذكر مى‌كند و علّت اينكه چرا شفاعت جعل شد را مى‌آورد و بعد آثار شفاعت و ماذونين به شفاعت را نوشته و سپس اشكالات و سؤالاتى (5 مورد) كه در مورد شفاعت است را مطرح مى‌كند و آخر روايات و احاديث شفاعت كه 50 روايت از اهل سنّت و 62 روايت كه از شيعه مى‌باشد مى‌آورد آنچه كه بايد به آن توجه داشت اينكه استاد در تمامى كتاب در مقام ردّ يا اثبات مطالب از ادله‌اى كه مورد اعتماد و پذيرش است قرآن كريم ؟؟؟ و روايات صحيح است استفاده مى‌كند.

	و در آخر كتاب فهرست موضوعات بطور كامل ذكر شده است.		و در آخر كتاب فهرست موضوعات بطور كامل ذكر شده است.