آلوسی، محمود شکری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mkheradmand110: «آلوسی، محمود شکری» را محافظت کرد: حفظکم الله ([ویرایش=تنها مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=تنها مدیران] (بی‌پایان))

2025-05-18T03:08:20Z

«آلوسی، محمود شکری» را محافظت کرد: حفظکم الله ([ویرایش=تنها مدیران] (بی‌پایان) [انتقال=تنها مدیران] (بی‌پایان))

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۸
(بدون تفاوت)

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - 'آلوسی (ابهام زدایی)' به 'آلوسی (ابهام‌زدایی)'

2024-08-26T05:53:09Z

جایگزینی متن - 'آلوسی (ابهام زدایی)' به 'آلوسی (ابهام‌زدایی)'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	\|}		\|}
	</div>		</div>
	{{کاربردهای دیگر\|آلوسی (~~ابهام زدایی~~)}}		{{کاربردهای دیگر\|آلوسی (ابهام‌زدایی)}}
	'''محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی آلوسی''' (1857-1924م)، ادیب و تاریخ‌نگار اصلاح‌طلب و نوگرای عراقی، یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م، است که با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت که کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب» از جمله آنهاست.		'''محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی آلوسی''' (1857-1924م)، ادیب و تاریخ‌نگار اصلاح‌طلب و نوگرای عراقی، یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م، است که با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت که کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب» از جمله آنهاست.

Hbaghizadeh: جایگزینی متن - '= ' به '='

2024-02-10T12:30:29Z

جایگزینی متن - '= ' به '='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۰
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	«محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی»، فرزند عبدالله بهاءالدین، معروف به آلوسی‌زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی‌مذهب عراقی، در 19 رمضان سال 1273ق/ 1857م، دیده به جهان گشود<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		«محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی»، فرزند عبدالله بهاءالدین، معروف به آلوسی‌زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی‌مذهب عراقی، در 19 رمضان سال 1273ق/ 1857م، دیده به جهان گشود<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.

	== تفکرات تکفیری ==		==تفکرات تکفیری ==
	وی یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م و نواده مفسر معروف اهل سنت، «سید شهاب‌الدین آلوسی»، صاحب تفسیر «روح المعاني» و از سادات حسینی است. آلوسی به‌خاطر تفکر سلفی - ‎وهابی، با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت. او از هیچ دروغی علیه شیعه کوتاهی نکرده و غیر منصفانه، عقاید شیعه را مورد هجمه قرار می‌دهد. بسیاری از اوقات عقایدی را به شیعه می‎چسباند، که دروغ محض است. کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب»، یکی از آن کتاب‌هاست<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.		وی یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م و نواده مفسر معروف اهل سنت، «سید شهاب‌الدین آلوسی»، صاحب تفسیر «روح المعاني» و از سادات حسینی است. آلوسی به‌خاطر تفکر سلفی - ‎وهابی، با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت. او از هیچ دروغی علیه شیعه کوتاهی نکرده و غیر منصفانه، عقاید شیعه را مورد هجمه قرار می‌دهد. بسیاری از اوقات عقایدی را به شیعه می‎چسباند، که دروغ محض است. کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب»، یکی از آن کتاب‌هاست<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.

A-esmaili: جایگزینی متن - '.↵==' به '. =='

2023-01-28T08:42:04Z

جایگزینی متن - '.↵==' به '. =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۲
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	==ولادت==		==ولادت==
	«محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی»، فرزند عبدالله بهاءالدین، معروف به آلوسی‌زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی‌مذهب عراقی، در 19 رمضان سال 1273ق/ 1857م، دیده به جهان گشود<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		«محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی»، فرزند عبدالله بهاءالدین، معروف به آلوسی‌زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی‌مذهب عراقی، در 19 رمضان سال 1273ق/ 1857م، دیده به جهان گشود<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.

	== تفکرات تکفیری ==		== تفکرات تکفیری ==
	وی یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م و نواده مفسر معروف اهل سنت، «سید شهاب‌الدین آلوسی»، صاحب تفسیر «روح المعاني» و از سادات حسینی است. آلوسی به‌خاطر تفکر سلفی - ‎وهابی، با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت. او از هیچ دروغی علیه شیعه کوتاهی نکرده و غیر منصفانه، عقاید شیعه را مورد هجمه قرار می‌دهد. بسیاری از اوقات عقایدی را به شیعه می‎چسباند، که دروغ محض است. کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب»، یکی از آن کتاب‌هاست<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.		وی یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م و نواده مفسر معروف اهل سنت، «سید شهاب‌الدین آلوسی»، صاحب تفسیر «روح المعاني» و از سادات حسینی است. آلوسی به‌خاطر تفکر سلفی - ‎وهابی، با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت. او از هیچ دروغی علیه شیعه کوتاهی نکرده و غیر منصفانه، عقاید شیعه را مورد هجمه قرار می‌دهد. بسیاری از اوقات عقایدی را به شیعه می‎چسباند، که دروغ محض است. کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب»، یکی از آن کتاب‌هاست<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.

	==تحصیلات==		==تحصیلات==
	او ابتدا نزد پدر به آموختن قرآن و زبان و ادبیات عرب پرداخت. پس از مرگ پدر، نزد عمویش نعمان خیرالدین، تاریخ و سیر و ادبیات آموخت. سپس از شیخ اسماعیل موصلی، دانش‌های معقول و منقول و فروع و اصول را فراگرفت و به مرتبه استادی رسید و در منزل و مسجد به تدریس پرداخت<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		او ابتدا نزد پدر به آموختن قرآن و زبان و ادبیات عرب پرداخت. پس از مرگ پدر، نزد عمویش نعمان خیرالدین، تاریخ و سیر و ادبیات آموخت. سپس از شیخ اسماعیل موصلی، دانش‌های معقول و منقول و فروع و اصول را فراگرفت و به مرتبه استادی رسید و در منزل و مسجد به تدریس پرداخت<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.

	==فعالیت‎های علمی و سیاسی==		==فعالیت‎های علمی و سیاسی==
	در 1307ق/1889م، برای شرکت در کنگره شرق‎شناسی به استکهلم رفت و به سبب تألیف کتاب «بلوغ الأرب في معرفة أحوال العرب»، به دریافت جایزه نایل شد. چون محمود شکری عقایدی در رد و طعن غالیان در حق اهل قبور ابراز کرد، مخالفانش به والی عراق شکایت بردند و او سلطان عبدالحمید دوم را از این واقعه آگاه ساخت. سلطان در 1320ق/1902م، او را به دیار بکر تبعید کرد. در راه تبعیدگاه به موصل رسید. عالمان و بزرگان شهر از رفتن او جلوگیری کردند و نامه‌ها به دربار سلطان نوشتند. اندکی بعد او را با احترام تمام به بغداد فراخواندند. با آغاز جنگ جهانی اول، از سوی دولت عثمانی مأمور شد به نزد عبدالعزیز آل سعود (که بعداً با عنوان پادشاه عربستان سعودی بر تخت نشست) برود و او را به یاری دولت عثمانی و بر ضد انگلستان برانگیزد. او از راه سوریه و حجاز به نزد امیر رفت (1333ق/1915م)، اما امیر جواب مساعد نداد و پوزش طلبید. در ایامی که بغداد توسط ارتش انگلستان اشغال شده بود (1335ق/1917م)، منصب قضا را به محمود شکری پیشنهاد کردند، ولی او نپذیرفت و تا پایان عمر هیچ شغلی قبول نکرد. تنها در آغاز تشکیل دولت عراق و پادشاهی فیصل اول در 1921م، به عضویت «مجلس معارف» درآمد<ref>ر.ک: همان</ref>.		در 1307ق/1889م، برای شرکت در کنگره شرق‎شناسی به استکهلم رفت و به سبب تألیف کتاب «بلوغ الأرب في معرفة أحوال العرب»، به دریافت جایزه نایل شد. چون محمود شکری عقایدی در رد و طعن غالیان در حق اهل قبور ابراز کرد، مخالفانش به والی عراق شکایت بردند و او سلطان عبدالحمید دوم را از این واقعه آگاه ساخت. سلطان در 1320ق/1902م، او را به دیار بکر تبعید کرد. در راه تبعیدگاه به موصل رسید. عالمان و بزرگان شهر از رفتن او جلوگیری کردند و نامه‌ها به دربار سلطان نوشتند. اندکی بعد او را با احترام تمام به بغداد فراخواندند. با آغاز جنگ جهانی اول، از سوی دولت عثمانی مأمور شد به نزد عبدالعزیز آل سعود (که بعداً با عنوان پادشاه عربستان سعودی بر تخت نشست) برود و او را به یاری دولت عثمانی و بر ضد انگلستان برانگیزد. او از راه سوریه و حجاز به نزد امیر رفت (1333ق/1915م)، اما امیر جواب مساعد نداد و پوزش طلبید. در ایامی که بغداد توسط ارتش انگلستان اشغال شده بود (1335ق/1917م)، منصب قضا را به محمود شکری پیشنهاد کردند، ولی او نپذیرفت و تا پایان عمر هیچ شغلی قبول نکرد. تنها در آغاز تشکیل دولت عراق و پادشاهی فیصل اول در 1921م، به عضویت «مجلس معارف» درآمد<ref>ر.ک: همان</ref>.

	==وفات==		==وفات==
	وی سرانجام در 4 شوال سال 1342ق/ 1924م، در بغداد درگذشت و در کنار مقبره جنید بغدادی به خاک سپرده شد<ref>ر.ک: همان</ref>.		وی سرانجام در 4 شوال سال 1342ق/ 1924م، در بغداد درگذشت و در کنار مقبره جنید بغدادی به خاک سپرده شد<ref>ر.ک: همان</ref>.
خط ۵۰:		خط ۵۴:
	آلوسی، یک سلفی وهابی بود که به عقاید محمد بن عبدالوهاب عشق می‌ورزید؛ از همین ‎رو بر برخی از کتاب‌های محمد بن عبدالوهاب مثل «فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية» نیز شرح نوشت. او چنان در عقاید سلفیت و وهابیت فرو رفته بود که سخن هیچ‎یک از علمای سنی را علیه ابن تیمیه و عقاید او نمی‌پذیرفت؛ چنان‌که وقتی کتابی با نام «شواهد الحق في الاستغاثة بسيد الخلق»، نوشته یک فقیه سنی صوفی، به نام «یوسف النبهانی»، در مذمت ابن تیمیه و تجویز توسل به پیامبر اکرم(ص)، به ‎دستش رسید، برآشفت و با طعن و لعن فراوان به «نبهانی»، کتابی در رد او، با عنوان «غاية الأماني في الرد علی النبهاني» نوشت<ref>ر.ک: همان</ref>.		آلوسی، یک سلفی وهابی بود که به عقاید محمد بن عبدالوهاب عشق می‌ورزید؛ از همین ‎رو بر برخی از کتاب‌های محمد بن عبدالوهاب مثل «فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية» نیز شرح نوشت. او چنان در عقاید سلفیت و وهابیت فرو رفته بود که سخن هیچ‎یک از علمای سنی را علیه ابن تیمیه و عقاید او نمی‌پذیرفت؛ چنان‌که وقتی کتابی با نام «شواهد الحق في الاستغاثة بسيد الخلق»، نوشته یک فقیه سنی صوفی، به نام «یوسف النبهانی»، در مذمت ابن تیمیه و تجویز توسل به پیامبر اکرم(ص)، به ‎دستش رسید، برآشفت و با طعن و لعن فراوان به «نبهانی»، کتابی در رد او، با عنوان «غاية الأماني في الرد علی النبهاني» نوشت<ref>ر.ک: همان</ref>.
	کتاب‌های او در ضدیت شیعه و دروغ‎ها و اکاذیب او، باعث شده است که وی در نزد سلفیون و وهابیون، مقامی بالا پیدا کند، تا جایی که به او لقب «علامة العراق الآلوسي» داده‌اند<ref>ر.ک: همان</ref>.		کتاب‌های او در ضدیت شیعه و دروغ‎ها و اکاذیب او، باعث شده است که وی در نزد سلفیون و وهابیون، مقامی بالا پیدا کند، تا جایی که به او لقب «علامة العراق الآلوسي» داده‌اند<ref>ر.ک: همان</ref>.

	==آثار==		==آثار==
	آثار او در تاریخ و فقه و تراجم احوال و ادبیات به 50 تألیف برمی‌آید که بسیاری از آنها به کوشش محمد بهجت الاثری، به چاپ رسیده است. در میان افراد خاندان آلوسی، آثار او از همه فراوان‎تر است. از جمله آثار او عبارتند از:		آثار او در تاریخ و فقه و تراجم احوال و ادبیات به 50 تألیف برمی‌آید که بسیاری از آنها به کوشش محمد بهجت الاثری، به چاپ رسیده است. در میان افراد خاندان آلوسی، آثار او از همه فراوان‎تر است. از جمله آثار او عبارتند از:
خط ۶۳:		خط ۶۸:
	# ما دل عليه القرآن مما يعضد الهيئة الجديدة القويمة البرهان؛		# ما دل عليه القرآن مما يعضد الهيئة الجديدة القويمة البرهان؛
	# مختصر التحفة الإثني‎عشرية<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		# مختصر التحفة الإثني‎عشرية<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references />

A-esmaili: جایگزینی متن - '↵==منابع مقاله==↵' به ' ==منابع مقاله== '

2023-01-28T08:03:01Z

جایگزینی متن - '<references />↵==منابع مقاله==↵' به '<references /> ==منابع مقاله== '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references />

	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==
	# سجادی، صادق، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374.		# سجادی، صادق، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374.

A-esmaili: جایگزینی متن - '↵↵' به ' '

2023-01-28T06:56:05Z

جایگزینی متن - '↵↵' به ' '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام‌های دیگر		\|نام‌های دیگر
	\| data-type="authorOtherNames" \|ش‍ک‍ري ال‍آل‍وس‍ي‌، م‍ح‍م‍ود		\| data-type="authorOtherNames" \|ش‍ک‍ري ال‍آل‍وس‍ي‌، م‍ح‍م‍ود

	م‍ح‍م‍ود ش‍ک‍ري ال‍آل‍وس‍ي		م‍ح‍م‍ود ش‍ک‍ري ال‍آل‍وس‍ي

	الوسي بغدادي، سيد محمود		الوسي بغدادي، سيد محمود

	\|-		\|-
	\|نام پدر		\|نام پدر
خط ۳۰:		خط ۲۷:
	\|برخی آثار		\|برخی آثار
	\| data-type="authorWritings" \|[[أدب الكتاب]]		\| data-type="authorWritings" \|[[أدب الكتاب]]

	[[الآلوسي و التشيع]]		[[الآلوسي و التشيع]]

	[[أخبار بغداد و ما جاورها من البلاد]]		[[أخبار بغداد و ما جاورها من البلاد]]

	\|- class="articleCode"		\|- class="articleCode"
	\|کد مؤلف		\|کد مؤلف
خط ۴۵:		خط ۳۹:
	==ولادت==		==ولادت==
	«محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی»، فرزند عبدالله بهاءالدین، معروف به آلوسی‌زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی‌مذهب عراقی، در 19 رمضان سال 1273ق/ 1857م، دیده به جهان گشود<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		«محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی»، فرزند عبدالله بهاءالدین، معروف به آلوسی‌زاده، مورخ، ادیب و لغوی شافعی‌مذهب عراقی، در 19 رمضان سال 1273ق/ 1857م، دیده به جهان گشود<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.

	== تفکرات تکفیری ==		== تفکرات تکفیری ==
	وی یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م و نواده مفسر معروف اهل سنت، «سید شهاب‌الدین آلوسی»، صاحب تفسیر «روح المعاني» و از سادات حسینی است. آلوسی به‌خاطر تفکر سلفی - ‎وهابی، با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت. او از هیچ دروغی علیه شیعه کوتاهی نکرده و غیر منصفانه، عقاید شیعه را مورد هجمه قرار می‌دهد. بسیاری از اوقات عقایدی را به شیعه می‎چسباند، که دروغ محض است. کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب»، یکی از آن کتاب‌هاست<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.		وی یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م و نواده مفسر معروف اهل سنت، «سید شهاب‌الدین آلوسی»، صاحب تفسیر «روح المعاني» و از سادات حسینی است. آلوسی به‌خاطر تفکر سلفی - ‎وهابی، با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت. او از هیچ دروغی علیه شیعه کوتاهی نکرده و غیر منصفانه، عقاید شیعه را مورد هجمه قرار می‌دهد. بسیاری از اوقات عقایدی را به شیعه می‎چسباند، که دروغ محض است. کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب»، یکی از آن کتاب‌هاست<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.

	==تحصیلات==		==تحصیلات==
	او ابتدا نزد پدر به آموختن قرآن و زبان و ادبیات عرب پرداخت. پس از مرگ پدر، نزد عمویش نعمان خیرالدین، تاریخ و سیر و ادبیات آموخت. سپس از شیخ اسماعیل موصلی، دانش‌های معقول و منقول و فروع و اصول را فراگرفت و به مرتبه استادی رسید و در منزل و مسجد به تدریس پرداخت<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		او ابتدا نزد پدر به آموختن قرآن و زبان و ادبیات عرب پرداخت. پس از مرگ پدر، نزد عمویش نعمان خیرالدین، تاریخ و سیر و ادبیات آموخت. سپس از شیخ اسماعیل موصلی، دانش‌های معقول و منقول و فروع و اصول را فراگرفت و به مرتبه استادی رسید و در منزل و مسجد به تدریس پرداخت<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.

	==فعالیت‎های علمی و سیاسی==		==فعالیت‎های علمی و سیاسی==
	در 1307ق/1889م، برای شرکت در کنگره شرق‎شناسی به استکهلم رفت و به سبب تألیف کتاب «بلوغ الأرب في معرفة أحوال العرب»، به دریافت جایزه نایل شد. چون محمود شکری عقایدی در رد و طعن غالیان در حق اهل قبور ابراز کرد، مخالفانش به والی عراق شکایت بردند و او سلطان عبدالحمید دوم را از این واقعه آگاه ساخت. سلطان در 1320ق/1902م، او را به دیار بکر تبعید کرد. در راه تبعیدگاه به موصل رسید. عالمان و بزرگان شهر از رفتن او جلوگیری کردند و نامه‌ها به دربار سلطان نوشتند. اندکی بعد او را با احترام تمام به بغداد فراخواندند. با آغاز جنگ جهانی اول، از سوی دولت عثمانی مأمور شد به نزد عبدالعزیز آل سعود (که بعداً با عنوان پادشاه عربستان سعودی بر تخت نشست) برود و او را به یاری دولت عثمانی و بر ضد انگلستان برانگیزد. او از راه سوریه و حجاز به نزد امیر رفت (1333ق/1915م)، اما امیر جواب مساعد نداد و پوزش طلبید. در ایامی که بغداد توسط ارتش انگلستان اشغال شده بود (1335ق/1917م)، منصب قضا را به محمود شکری پیشنهاد کردند، ولی او نپذیرفت و تا پایان عمر هیچ شغلی قبول نکرد. تنها در آغاز تشکیل دولت عراق و پادشاهی فیصل اول در 1921م، به عضویت «مجلس معارف» درآمد<ref>ر.ک: همان</ref>.		در 1307ق/1889م، برای شرکت در کنگره شرق‎شناسی به استکهلم رفت و به سبب تألیف کتاب «بلوغ الأرب في معرفة أحوال العرب»، به دریافت جایزه نایل شد. چون محمود شکری عقایدی در رد و طعن غالیان در حق اهل قبور ابراز کرد، مخالفانش به والی عراق شکایت بردند و او سلطان عبدالحمید دوم را از این واقعه آگاه ساخت. سلطان در 1320ق/1902م، او را به دیار بکر تبعید کرد. در راه تبعیدگاه به موصل رسید. عالمان و بزرگان شهر از رفتن او جلوگیری کردند و نامه‌ها به دربار سلطان نوشتند. اندکی بعد او را با احترام تمام به بغداد فراخواندند. با آغاز جنگ جهانی اول، از سوی دولت عثمانی مأمور شد به نزد عبدالعزیز آل سعود (که بعداً با عنوان پادشاه عربستان سعودی بر تخت نشست) برود و او را به یاری دولت عثمانی و بر ضد انگلستان برانگیزد. او از راه سوریه و حجاز به نزد امیر رفت (1333ق/1915م)، اما امیر جواب مساعد نداد و پوزش طلبید. در ایامی که بغداد توسط ارتش انگلستان اشغال شده بود (1335ق/1917م)، منصب قضا را به محمود شکری پیشنهاد کردند، ولی او نپذیرفت و تا پایان عمر هیچ شغلی قبول نکرد. تنها در آغاز تشکیل دولت عراق و پادشاهی فیصل اول در 1921م، به عضویت «مجلس معارف» درآمد<ref>ر.ک: همان</ref>.
	==وفات==		==وفات==
	وی سرانجام در 4 شوال سال 1342ق/ 1924م، در بغداد درگذشت و در کنار مقبره جنید بغدادی به خاک سپرده شد<ref>ر.ک: همان</ref>.		وی سرانجام در 4 شوال سال 1342ق/ 1924م، در بغداد درگذشت و در کنار مقبره جنید بغدادی به خاک سپرده شد<ref>ر.ک: همان</ref>.

	وی علوم را بر منهج صوفیان سنی، که روش آبا و اجدادش بود، آموخته بود، اما با مطالعه کتاب‌های ابن تیمیه و ابن قیم جوزیه، گرفتار سلفیت و وهابیت شد، تا جایی که «کامل رافعی» در توصیف او می‌گوید: تاکنون کسی را مثل او (محمد شکری آلوسی)، ندیدم که این‌گونه بر آثار ابن تیمیه و ابن قیم تسلط داشته باشد<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.		وی علوم را بر منهج صوفیان سنی، که روش آبا و اجدادش بود، آموخته بود، اما با مطالعه کتاب‌های ابن تیمیه و ابن قیم جوزیه، گرفتار سلفیت و وهابیت شد، تا جایی که «کامل رافعی» در توصیف او می‌گوید: تاکنون کسی را مثل او (محمد شکری آلوسی)، ندیدم که این‌گونه بر آثار ابن تیمیه و ابن قیم تسلط داشته باشد<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.

	آلوسی، یک سلفی وهابی بود که به عقاید محمد بن عبدالوهاب عشق می‌ورزید؛ از همین ‎رو بر برخی از کتاب‌های محمد بن عبدالوهاب مثل «فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية» نیز شرح نوشت. او چنان در عقاید سلفیت و وهابیت فرو رفته بود که سخن هیچ‎یک از علمای سنی را علیه ابن تیمیه و عقاید او نمی‌پذیرفت؛ چنان‌که وقتی کتابی با نام «شواهد الحق في الاستغاثة بسيد الخلق»، نوشته یک فقیه سنی صوفی، به نام «یوسف النبهانی»، در مذمت ابن تیمیه و تجویز توسل به پیامبر اکرم(ص)، به ‎دستش رسید، برآشفت و با طعن و لعن فراوان به «نبهانی»، کتابی در رد او، با عنوان «غاية الأماني في الرد علی النبهاني» نوشت<ref>ر.ک: همان</ref>.		آلوسی، یک سلفی وهابی بود که به عقاید محمد بن عبدالوهاب عشق می‌ورزید؛ از همین ‎رو بر برخی از کتاب‌های محمد بن عبدالوهاب مثل «فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية» نیز شرح نوشت. او چنان در عقاید سلفیت و وهابیت فرو رفته بود که سخن هیچ‎یک از علمای سنی را علیه ابن تیمیه و عقاید او نمی‌پذیرفت؛ چنان‌که وقتی کتابی با نام «شواهد الحق في الاستغاثة بسيد الخلق»، نوشته یک فقیه سنی صوفی، به نام «یوسف النبهانی»، در مذمت ابن تیمیه و تجویز توسل به پیامبر اکرم(ص)، به ‎دستش رسید، برآشفت و با طعن و لعن فراوان به «نبهانی»، کتابی در رد او، با عنوان «غاية الأماني في الرد علی النبهاني» نوشت<ref>ر.ک: همان</ref>.

	کتاب‌های او در ضدیت شیعه و دروغ‎ها و اکاذیب او، باعث شده است که وی در نزد سلفیون و وهابیون، مقامی بالا پیدا کند، تا جایی که به او لقب «علامة العراق الآلوسي» داده‌اند<ref>ر.ک: همان</ref>.		کتاب‌های او در ضدیت شیعه و دروغ‎ها و اکاذیب او، باعث شده است که وی در نزد سلفیون و وهابیون، مقامی بالا پیدا کند، تا جایی که به او لقب «علامة العراق الآلوسي» داده‌اند<ref>ر.ک: همان</ref>.

	==آثار==		==آثار==
	آثار او در تاریخ و فقه و تراجم احوال و ادبیات به 50 تألیف برمی‌آید که بسیاری از آنها به کوشش محمد بهجت الاثری، به چاپ رسیده است. در میان افراد خاندان آلوسی، آثار او از همه فراوان‎تر است. از جمله آثار او عبارتند از:		آثار او در تاریخ و فقه و تراجم احوال و ادبیات به 50 تألیف برمی‌آید که بسیاری از آنها به کوشش محمد بهجت الاثری، به چاپ رسیده است. در میان افراد خاندان آلوسی، آثار او از همه فراوان‎تر است. از جمله آثار او عبارتند از:
خط ۷۶:		خط ۶۳:
	# ما دل عليه القرآن مما يعضد الهيئة الجديدة القويمة البرهان؛		# ما دل عليه القرآن مما يعضد الهيئة الجديدة القويمة البرهان؛
	# مختصر التحفة الإثني‎عشرية<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		# مختصر التحفة الإثني‎عشرية<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.

	==پانویس ==		==پانویس ==
	<references />		<references />

	==منابع مقاله==		==منابع مقاله==
	# سجادی، صادق، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374.		# سجادی، صادق، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ دوم، 1374.
	# [https://www.adyannet.com/fa/news/20047 بی‌نام، «دشمنی محمود شکری آلوسی با شیعه»، برگرفته از پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب، سه‌شنبه 26 تیرماه 1397]		# [https://www.adyannet.com/fa/news/20047 بی‌نام، «دشمنی محمود شکری آلوسی با شیعه»، برگرفته از پایگاه جامع فرق، ادیان و مذاهب، سه‌شنبه 26 تیرماه 1397]

	==وابسته‌ها==		==وابسته‌ها==
	{{وابسته‌ها}}		{{وابسته‌ها}}

	[[أدب الكتاب]]		[[أدب الكتاب]]

	[[الآلوسي و التشيع]]		[[الآلوسي و التشيع]]

	[[أخبار بغداد و ما جاورها من البلاد]]		[[أخبار بغداد و ما جاورها من البلاد]]

	[[تاريخ نجد]]		[[تاريخ نجد]]

	[[المسك الأذفر في نشر مزايا القرنين الثاني عشر و الثالث عشر (1272-‌1342ق)]]		[[المسك الأذفر في نشر مزايا القرنين الثاني عشر و الثالث عشر (1272-‌1342ق)]]

	[[‏منهاج التأسيس و التقديس في کشف شبهات داود بن جرجيس]]		[[‏منهاج التأسيس و التقديس في کشف شبهات داود بن جرجيس]]

	[[بلوغ الأرب في معرفة أحوال العرب]]		[[بلوغ الأرب في معرفة أحوال العرب]]

	[[مختصر التحفة الاثني‌عشرية]]		[[مختصر التحفة الاثني‌عشرية]]

	[[رده:زندگی‌نامه]]		[[رده:زندگی‌نامه]]
	[[رده:ادیبان]]		[[رده:ادیبان]]

A-esmaili: جایگزینی متن - '↵↵↵' به ' '

2023-01-16T12:50:32Z

جایگزینی متن - '↵↵↵' به ' '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۰
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	==تحصیلات==		==تحصیلات==
	او ابتدا نزد پدر به آموختن قرآن و زبان و ادبیات عرب پرداخت. پس از مرگ پدر، نزد عمویش نعمان خیرالدین، تاریخ و سیر و ادبیات آموخت. سپس از شیخ اسماعیل موصلی، دانش‌های معقول و منقول و فروع و اصول را فراگرفت و به مرتبه استادی رسید و در منزل و مسجد به تدریس پرداخت<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.		او ابتدا نزد پدر به آموختن قرآن و زبان و ادبیات عرب پرداخت. پس از مرگ پدر، نزد عمویش نعمان خیرالدین، تاریخ و سیر و ادبیات آموخت. سپس از شیخ اسماعیل موصلی، دانش‌های معقول و منقول و فروع و اصول را فراگرفت و به مرتبه استادی رسید و در منزل و مسجد به تدریس پرداخت<ref>ر.ک: سجادی، صادق، ج2، ص182</ref>.


	==فعالیت‎های علمی و سیاسی==		==فعالیت‎های علمی و سیاسی==

Wikinoor.ir: جایگزینی متن - '↵↵↵\{\{کاربردهای\sدیگر\|(.*)\s$ابهام\sزدایی$\}\}↵↵↵' به ' {{کاربردهای دیگر|$1 (ابهام زدایی)}} '

2022-11-30T18:43:25Z

جایگزینی متن - '↵↵↵\{\{کاربردهای\sدیگر\|(.*)\s$ابهام\sزدایی$\}\}↵↵↵' به ' {{کاربردهای دیگر|$1 (ابهام زدایی)}} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۳
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	\|}		\|}
	</div>		</div>


	{{کاربردهای دیگر\|آلوسی (ابهام زدایی)}}		{{کاربردهای دیگر\|آلوسی (ابهام زدایی)}}


	'''محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی آلوسی''' (1857-1924م)، ادیب و تاریخ‌نگار اصلاح‌طلب و نوگرای عراقی، یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م، است که با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت که کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب» از جمله آنهاست.		'''محمود شکری جمال‌الدین ابوالمعانی آلوسی''' (1857-1924م)، ادیب و تاریخ‌نگار اصلاح‌طلب و نوگرای عراقی، یکی از بزرگان سلفی تکفیری در قرن 19م، است که با شیعه بسیار دشمنی می‌کرد، تا جایی که علیه شیعه، چند کتاب نوشت که کتاب «صب العذاب علی من سب الأصحاب» از جمله آنهاست.

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'الثانیعشر' به 'الثاني عشر'

2022-09-02T09:51:42Z

جایگزینی متن - 'الثانیعشر' به 'الثاني عشر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۱
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	# الأسرار الإلهية؛ شرحٌ علی القصيدة الرفاعية؛		# الأسرار الإلهية؛ شرحٌ علی القصيدة الرفاعية؛
	# الضرائر و ما يسوغ للشاعر دون الناثر؛		# الضرائر و ما يسوغ للشاعر دون الناثر؛
	# المسك الأذفر في تراجم علماء بغداد في القرن ~~الثانیعشر~~ و الثالث عشر؛		# المسك الأذفر في تراجم علماء بغداد في القرن الثاني عشر و الثالث عشر؛
	# غاية الأماني في الرد علی النبهاني؛		# غاية الأماني في الرد علی النبهاني؛
	# فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية؛		# فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية؛
خط ۱۰۰:		خط ۱۰۰:
	[[تاريخ نجد]]		[[تاريخ نجد]]

	[[المسك الأذفر في نشر مزايا القرنين ~~الثانیعشر~~ و الثالث عشر (1272-‌1342ق)]]		[[المسك الأذفر في نشر مزايا القرنين الثاني عشر و الثالث عشر (1272-‌1342ق)]]

	[[‏منهاج التأسيس و التقديس في کشف شبهات داود بن جرجيس]]		[[‏منهاج التأسيس و التقديس في کشف شبهات داود بن جرجيس]]

Hbaghizadeh@noornet.net: جایگزینی متن - 'نیفي' به 'ني في'

2022-09-02T08:41:05Z

جایگزینی متن - 'نیفي' به 'ني في'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۱
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	وی علوم را بر منهج صوفیان سنی، که روش آبا و اجدادش بود، آموخته بود، اما با مطالعه کتاب‌های ابن تیمیه و ابن قیم جوزیه، گرفتار سلفیت و وهابیت شد، تا جایی که «کامل رافعی» در توصیف او می‌گوید: تاکنون کسی را مثل او (محمد شکری آلوسی)، ندیدم که این‌گونه بر آثار ابن تیمیه و ابن قیم تسلط داشته باشد<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.		وی علوم را بر منهج صوفیان سنی، که روش آبا و اجدادش بود، آموخته بود، اما با مطالعه کتاب‌های ابن تیمیه و ابن قیم جوزیه، گرفتار سلفیت و وهابیت شد، تا جایی که «کامل رافعی» در توصیف او می‌گوید: تاکنون کسی را مثل او (محمد شکری آلوسی)، ندیدم که این‌گونه بر آثار ابن تیمیه و ابن قیم تسلط داشته باشد<ref>ر.ک: بی‌نام</ref>.

	آلوسی، یک سلفی وهابی بود که به عقاید محمد بن عبدالوهاب عشق می‌ورزید؛ از همین ‎رو بر برخی از کتاب‌های محمد بن عبدالوهاب مثل «فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية» نیز شرح نوشت. او چنان در عقاید سلفیت و وهابیت فرو رفته بود که سخن هیچ‎یک از علمای سنی را علیه ابن تیمیه و عقاید او نمی‌پذیرفت؛ چنان‌که وقتی کتابی با نام «شواهد الحق في الاستغاثة بسيد الخلق»، نوشته یک فقیه سنی صوفی، به نام «یوسف النبهانی»، در مذمت ابن تیمیه و تجویز توسل به پیامبر اکرم(ص)، به ‎دستش رسید، برآشفت و با طعن و لعن فراوان به «نبهانی»، کتابی در رد او، با عنوان «غاية ~~الأمانیفي~~ الرد علی النبهاني» نوشت<ref>ر.ک: همان</ref>.		آلوسی، یک سلفی وهابی بود که به عقاید محمد بن عبدالوهاب عشق می‌ورزید؛ از همین ‎رو بر برخی از کتاب‌های محمد بن عبدالوهاب مثل «فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية» نیز شرح نوشت. او چنان در عقاید سلفیت و وهابیت فرو رفته بود که سخن هیچ‎یک از علمای سنی را علیه ابن تیمیه و عقاید او نمی‌پذیرفت؛ چنان‌که وقتی کتابی با نام «شواهد الحق في الاستغاثة بسيد الخلق»، نوشته یک فقیه سنی صوفی، به نام «یوسف النبهانی»، در مذمت ابن تیمیه و تجویز توسل به پیامبر اکرم(ص)، به ‎دستش رسید، برآشفت و با طعن و لعن فراوان به «نبهانی»، کتابی در رد او، با عنوان «غاية الأماني في الرد علی النبهاني» نوشت<ref>ر.ک: همان</ref>.

	کتاب‌های او در ضدیت شیعه و دروغ‎ها و اکاذیب او، باعث شده است که وی در نزد سلفیون و وهابیون، مقامی بالا پیدا کند، تا جایی که به او لقب «علامة العراق الآلوسي» داده‌اند<ref>ر.ک: همان</ref>.		کتاب‌های او در ضدیت شیعه و دروغ‎ها و اکاذیب او، باعث شده است که وی در نزد سلفیون و وهابیون، مقامی بالا پیدا کند، تا جایی که به او لقب «علامة العراق الآلوسي» داده‌اند<ref>ر.ک: همان</ref>.
خط ۷۷:		خط ۷۷:
	# الضرائر و ما يسوغ للشاعر دون الناثر؛		# الضرائر و ما يسوغ للشاعر دون الناثر؛
	# المسك الأذفر في تراجم علماء بغداد في القرن الثانیعشر و الثالث عشر؛		# المسك الأذفر في تراجم علماء بغداد في القرن الثانیعشر و الثالث عشر؛
	# غاية ~~الأمانیفي~~ الرد علی النبهاني؛		# غاية الأماني في الرد علی النبهاني؛
	# فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية؛		# فصل الخطاب في شرح مسائل الجاهلية؛
	# ما دل عليه القرآن مما يعضد الهيئة الجديدة القويمة البرهان؛		# ما دل عليه القرآن مما يعضد الهيئة الجديدة القويمة البرهان؛