https://fa.wikinoor.ir/w/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Admin 2026-05-27T23:37:17Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.39.0 https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%8A%D9%88%D8%B3%D9%81_%D8%A7%D9%87%D9%84%D8%8C_%D8%AC%D9%84%D8%A7%D9%84%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%8A%D9%86&diff=700783 2023-12-26T05:51:10Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات زندگی‌نامه<br /> | عنوان = يوسف اهل، جلال‌الدين<br /> | تصویر = NUR88120.jpg<br /> | اندازه تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =<br /> | نام‌های دیگر =<br /> | لقب =<br /> | تخلص =<br /> | نسب =<br /> | نام پدر =<br /> | ولادت =<br /> | محل تولد =<br /> | کشور تولد =<br /> | محل زندگی =<br /> | رحلت =<br /> | شهادت =<br /> | مدفن =<br /> | طول عمر =<br /> | نام همسر =<br /> | فرزندان =<br /> | خویشاوندان =<br /> | دین =<br /> | مذهب =<br /> | پیشه =<br /> | منصب =<br /> | پس از =<br /> | پیش از =<br /> | اساتید =<br /> | مشایخ =<br /> | معاصرین =<br /> | شاگردان =<br /> | اجازه اجتهاد از =<br /> | درجه علمی =<br /> | دانشگاه =<br /> | حوزه =<br /> | علایق پژوهشی =<br /> | سبک نوشتاری =<br /> | آثار =<br /> | وبگاه =<br /> | امضا =<br /> | کد مؤلف = AUTHORCODE88120AUTHORCODE<br /> }}<br /> '''جلال‌الدین یوسف بن شمس‌الدین محمد بن شهاب‌الدین عبدالله جامی'''، (متوفی حدود 784ق)، معروف به '''یوسف اهل'''، مؤلف کتاب «فرائد غیاثی»، مردی ادیب و از خاندان شیخ جامی بوده است.<br /> <br /> ==ولادت و وفات==<br /> سال تولد و مرگ یوسف اهل مشخص نیست. اما بنابر یکی از نامه‌های مندرج در «فرائد غیاثی»، وی در سال 831ق، تألیف و تدوین کتاب را آغاز کرده و می‌توان حدس زد که احتمالاً متولد سال‌های حدود 785 - 790ق بوده و کتاب خویش را در سن کمال، آغاز به نوشتن کرده است، هرچند در مقدمه کتاب، به سال 834ق اشاره دارد. آن هنگام که شاهرخ تیموری، در سفری به جام، توسط یوسف اهل مدح شده، سال 837ق بوده که شش سال از شروع تألیف آن می‌گذشته است و یوسف اهل تصمیم داشته اثر خود را به وزیر وی، غیاث‌الدین تقدیم نماید. پس از این زمان، می‌توان بر اساس تاریخ موجود در بعضی نامه‌ها، ادامه حیات مؤلف را پی‌گیری کرد یا بر اساس اشارات دیگر کتب آن عهد، به مدت عمر وی، پی برد. چنانکه در مقدمه جلد دوم، دکتر حشمت مؤید، متذکر شده است که او تا سال 784ق، زنده بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: خیراندیش، عبدالرسول، ص42&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==زادگاه==<br /> زادگاه وی به درستی معلوم نیست، ولی مسلم است که بیشتر یا تمام عمر خود را در تربت جام، گذرانده است، چنانکه در اکثر نامه‌هایش، اشاره‌ای به روضه شیخ جام دارد، به عبارتی که دلیل مجاورت خود او با آن روضه است&lt;ref&gt;یوسف اهل، جلال‌الدین، صفحه بیست‌وسه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==آثار==<br /> وی علاوه بر «فرائد غیاثی»، دست کم دو کتاب دیگر تألیف کرده است؛ یکی به نام «تحفة الامیر» که آن را به اسم امیر ناصرالدین ابراهیم سلطان، پسر شاهرخ میرزا (812 تا 828ق) نوشته است و بخشی از آن را که راجع است به مکتوب شیخ احمد جام به سلطان سنجر در کتاب «فرائد غیاثی» پس از نقل متن نامه مزبور آورده است و دیگری کتابی به نام «حسین عمادی» است&lt;ref&gt; ر.ک: همان، صفحه سی&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> # یوسف اهل، جلال‌الدین، فرائد غیاثی، به کوشش حشمت مؤید، تهران، بنیاد فرهنگ ایران، 1354.<br /> # خیراندیش، عبدالرسول، «فرائد غیاثی و فوائد تاریخی آن»، کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، خرداد 1379، شماره 32، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/268025<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> [[فرائد غیاثی]]<br /> <br /> <br /> [[رده:زندگی‌نامه]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]{{جعبه اطلاعات زندگی‌نامه<br /> | عنوان = يوسف اهل، جلال‌الدين<br /> | تصویر = NUR88120.jpg<br /> | اندازه تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =<br /> | نام‌های دیگر =<br /> | لقب =<br /> | تخلص =<br /> | نسب =<br /> | نام پدر =<br /> | ولادت =<br /> | محل تولد =<br /> | کشور تولد =<br /> | محل زندگی =<br /> | رحلت =<br /> | شهادت =<br /> | مدفن =<br /> | طول عمر =<br /> | نام همسر =<br /> | فرزندان =<br /> | خویشاوندان =<br /> | دین =<br /> | مذهب =<br /> | پیشه =<br /> | منصب =<br /> | پس از =<br /> | پیش از =<br /> | اساتید =<br /> | مشایخ =<br /> | معاصرین =<br /> | شاگردان =<br /> | اجازه اجتهاد از =<br /> | درجه علمی =<br /> | دانشگاه =<br /> | حوزه =<br /> | علایق پژوهشی =<br /> | سبک نوشتاری =<br /> | آثار =<br /> | وبگاه =<br /> | امضا =<br /> | کد مؤلف = AUTHORCODE88120AUTHORCODE<br /> }}<br /> '''جلال‌الدین یوسف بن شمس‌الدین محمد بن شهاب‌الدین عبدالله جامی'''، (متوفی حدود 784ق)، معروف به '''یوسف اهل'''، مؤلف کتاب «فرائد غیاثی»، مردی ادیب و از خاندان شیخ جامی بوده است.<br /> <br /> ==ولادت و وفات==<br /> سال تولد و مرگ یوسف اهل مشخص نیست. اما بنابر یکی از نامه‌های مندرج در «فرائد غیاثی»، وی در سال 831ق، تألیف و تدوین کتاب را آغاز کرده و می‌توان حدس زد که احتمالاً متولد سال‌های حدود 785 - 790ق بوده و کتاب خویش را در سن کمال، آغاز به نوشتن کرده است، هرچند در مقدمه کتاب، به سال 834ق اشاره دارد. آن هنگام که شاهرخ تیموری، در سفری به جام، توسط یوسف اهل مدح شده، سال 837ق بوده که شش سال از شروع تألیف آن می‌گذشته است و یوسف اهل تصمیم داشته اثر خود را به وزیر وی، غیاث‌الدین تقدیم نماید. پس از این زمان، می‌توان بر اساس تاریخ موجود در بعضی نامه‌ها، ادامه حیات مؤلف را پی‌گیری کرد یا بر اساس اشارات دیگر کتب آن عهد، به مدت عمر وی، پی برد. چنانکه در مقدمه جلد دوم، دکتر حشمت مؤید، متذکر شده است که او تا سال 784ق، زنده بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: خیراندیش، عبدالرسول، ص42&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==زادگاه==<br /> زادگاه وی به درستی معلوم نیست، ولی مسلم است که بیشتر یا تمام عمر خود را در تربت جام، گذرانده است، چنانکه در اکثر نامه‌هایش، اشاره‌ای به روضه شیخ جام دارد، به عبارتی که دلیل مجاورت خود او با آن روضه است&lt;ref&gt;یوسف اهل، جلال‌الدین، صفحه بیست‌وسه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==آثار==<br /> وی علاوه بر «فرائد غیاثی»، دست کم دو کتاب دیگر تألیف کرده است؛ یکی به نام «تحفة الامیر» که آن را به اسم امیر ناصرالدین ابراهیم سلطان، پسر شاهرخ میرزا (812 تا 828ق) نوشته است و بخشی از آن را که راجع است به مکتوب شیخ احمد جام به سلطان سنجر در کتاب «فرائد غیاثی» پس از نقل متن نامه مزبور آورده است و دیگری کتابی به نام «حسین عمادی» است&lt;ref&gt; ر.ک: همان، صفحه سی&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> # یوسف اهل، جلال‌الدین، فرائد غیاثی، به کوشش حشمت مؤید، تهران، بنیاد فرهنگ ایران، 1354.<br /> # خیراندیش، عبدالرسول، «فرائد غیاثی و فوائد تاریخی آن»، کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، خرداد 1379، شماره 32، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/268025<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> [[فرائد غیاثی]]<br /> <br /> <br /> [[رده:زندگی‌نامه]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B9%D9%85%D8%A7%D8%AF_%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87_%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A8%D9%86_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF&diff=700782 2023-12-26T05:51:08Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات زندگی‌نامه<br /> | عنوان = عماد فقیه کرمانی، علی بن محمود<br /> | تصویر = NUR85753.jpg<br /> | اندازه تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =<br /> | نام‌های دیگر =<br /> | لقب =<br /> | تخلص =<br /> | نسب =<br /> | نام پدر =<br /> | ولادت =<br /> | محل تولد =<br /> | کشور تولد =<br /> | محل زندگی =<br /> | رحلت =<br /> | شهادت =<br /> | مدفن =<br /> | طول عمر =<br /> | نام همسر =<br /> | فرزندان =<br /> | خویشاوندان =<br /> | دین =<br /> | مذهب =<br /> | پیشه =<br /> | منصب =<br /> | پس از =<br /> | پیش از =<br /> | اساتید =<br /> | مشایخ =<br /> | معاصرین =<br /> | شاگردان =<br /> | اجازه اجتهاد از =<br /> | درجه علمی =<br /> | دانشگاه =<br /> | حوزه =<br /> | علایق پژوهشی =<br /> | سبک نوشتاری =<br /> | آثار =<br /> | وبگاه =<br /> | امضا =<br /> | کد مؤلف = AUTHORCODE85753AUTHORCODE<br /> }}<br /> '''عمادالدین علی بن محمود فقیه کرمانی'''، (احتمالا 690- 773ق)، متخلص به عماد و معروف به عماد فقیه کرمانی، از شاعران و عارفان معروف و معاصر حافظ و از شاگردان شیخ زین‌الدین کاموئی و صاحب «پنج گنج» است.<br /> <br /> ==ولادت==<br /> درباره مدت زندگی و یا سال زادروز او، در هیچ کتابی، اشاره‌ای نشده و فقط با استنتاج، استدراک و استنباط از آثار خود وی، می‌توان به سال تقریبی تولد او، نزدیک شد&lt;ref&gt;فقیه کرمانی، عمادالدین علی، ص4- 5&lt;/ref&gt;. از آثار وی، چنین برمی‌آید که او و برادرش در سال 705ق، امور خانقاه را اداره می‌کردند و لذا معقول به‌نظر می‌رسد که تصور کنیم او در این سال، حداقل پانزده سال داشته باشد. بنابراین، می‌توان حدس زد که سال تولد وی، 690ق باشد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص6&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> <br /> ==اساتید==<br /> وی همچنان‌که در آثارش منعکس است، از کودکی تحت تعلیم پدر در خانقاه مرادش شیخ نظام‌الدین محمود در طریقه عارفان گام می‌زده و با واسطه شیخ نظام‌الدین محمود، به استناد آنچه در «صفانامه» آورده، سلسله ارادتش به شیخ زین‌الدین کاموئی، می‌رسیده است&lt;ref&gt;همان، ص10&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==خصوصیات==<br /> خواجه عماد در اثر پرهیز از شکم‌خوارگی، چنانکه بارها به این موضوع در آثارش اشارت دارد، مردی ضعیف‌الجثه و بسیار لاغر اندام بوده است&lt;ref&gt;همان، ص35&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> آنچه از فحوای سخنان خواجه عماد استنباط و استدراک می‌گردد، این است که از محیط کرمان، خاصه محیط اجتماعی آن و هم‌چنین از همنشینان، رنجیده خاطر بوده است&lt;ref&gt;همان، ص37&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==مذهب==<br /> در اشعار خواجه عماد، آثاری دیده می‌شود که با معتقدات اهل تشیع، سازگار است و از آنها، شمیم شیعی بودن وی، استشمام می‌گردد:<br /> <br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' خداوندا چه باشد گر در این عهد ''|2='' برون آید زفضلت مهدی از مهد ''}}<br /> * {{ب|'' که شرع از نصرتش قوت پذیرد ''|2='' چراغ دین زرایش نور گیرد ''}}<br /> * {{ب|'' براندازد رسوم اهل بدعت ''|2='' کشد خط برجبین اهل شنعت ''&lt;ref&gt;همان، ص43-44&lt;/ref&gt;}}{{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==ممدوحین==<br /> افرادی که خواجه عماد فقیه با آنان معاصر بوده و آنان را ستوده است، عبارتند از:<br /> # شاه شیخ ابواسحاق اینجو پادشاه فارس؛<br /> # امیرمبارزالدین محمد مظفر؛<br /> # جلال‌الدین ابوالفوارس شاه شجاع؛<br /> # خواجه قوام‌الدین محمد بن علی صاحب عیار؛<br /> # خواجه احمد بن محمد بن علی عراقی، معروف به تاج‌الدین عراقی و...&lt;ref&gt;همان، ص44-54 &lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==وفات==<br /> وی در سال 773ق. درگذشته است&lt;ref&gt;همان، ص74&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==آثار==<br /> وی صاحب کتابی است تحت عنوان «پنج گنج» که مشتمل بر پنج مثنوی «صحبت‌نامه»، «محبت‌نامه»، «ده‌نامه»، «صفانامه» یا «مونس الابرار»‌ و «طریقت‌‌نامه» می‌باشد.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> فقیه کرمانی، عمادالدین علی، «پنج گنج»، به اهتمام رکن‌الدین همایون فرخ، بی‌تا، بی‌جا.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> [[پنج گنج]]<br /> <br /> <br /> [[رده:زندگی‌نامه]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]{{جعبه اطلاعات زندگی‌نامه<br /> | عنوان = عماد فقیه کرمانی، علی بن محمود<br /> | تصویر = NUR85753.jpg<br /> | اندازه تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =<br /> | نام‌های دیگر =<br /> | لقب =<br /> | تخلص =<br /> | نسب =<br /> | نام پدر =<br /> | ولادت =<br /> | محل تولد =<br /> | کشور تولد =<br /> | محل زندگی =<br /> | رحلت =<br /> | شهادت =<br /> | مدفن =<br /> | طول عمر =<br /> | نام همسر =<br /> | فرزندان =<br /> | خویشاوندان =<br /> | دین =<br /> | مذهب =<br /> | پیشه =<br /> | منصب =<br /> | پس از =<br /> | پیش از =<br /> | اساتید =<br /> | مشایخ =<br /> | معاصرین =<br /> | شاگردان =<br /> | اجازه اجتهاد از =<br /> | درجه علمی =<br /> | دانشگاه =<br /> | حوزه =<br /> | علایق پژوهشی =<br /> | سبک نوشتاری =<br /> | آثار =<br /> | وبگاه =<br /> | امضا =<br /> | کد مؤلف = AUTHORCODE85753AUTHORCODE<br /> }}<br /> '''عمادالدین علی بن محمود فقیه کرمانی'''، (احتمالا 690- 773ق)، متخلص به عماد و معروف به عماد فقیه کرمانی، از شاعران و عارفان معروف و معاصر حافظ و از شاگردان شیخ زین‌الدین کاموئی و صاحب «پنج گنج» است.<br /> <br /> ==ولادت==<br /> درباره مدت زندگی و یا سال زادروز او، در هیچ کتابی، اشاره‌ای نشده و فقط با استنتاج، استدراک و استنباط از آثار خود وی، می‌توان به سال تقریبی تولد او، نزدیک شد&lt;ref&gt;فقیه کرمانی، عمادالدین علی، ص4- 5&lt;/ref&gt;. از آثار وی، چنین برمی‌آید که او و برادرش در سال 705ق، امور خانقاه را اداره می‌کردند و لذا معقول به‌نظر می‌رسد که تصور کنیم او در این سال، حداقل پانزده سال داشته باشد. بنابراین، می‌توان حدس زد که سال تولد وی، 690ق باشد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص6&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> <br /> ==اساتید==<br /> وی همچنان‌که در آثارش منعکس است، از کودکی تحت تعلیم پدر در خانقاه مرادش شیخ نظام‌الدین محمود در طریقه عارفان گام می‌زده و با واسطه شیخ نظام‌الدین محمود، به استناد آنچه در «صفانامه» آورده، سلسله ارادتش به شیخ زین‌الدین کاموئی، می‌رسیده است&lt;ref&gt;همان، ص10&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==خصوصیات==<br /> خواجه عماد در اثر پرهیز از شکم‌خوارگی، چنانکه بارها به این موضوع در آثارش اشارت دارد، مردی ضعیف‌الجثه و بسیار لاغر اندام بوده است&lt;ref&gt;همان، ص35&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> آنچه از فحوای سخنان خواجه عماد استنباط و استدراک می‌گردد، این است که از محیط کرمان، خاصه محیط اجتماعی آن و هم‌چنین از همنشینان، رنجیده خاطر بوده است&lt;ref&gt;همان، ص37&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==مذهب==<br /> در اشعار خواجه عماد، آثاری دیده می‌شود که با معتقدات اهل تشیع، سازگار است و از آنها، شمیم شیعی بودن وی، استشمام می‌گردد:<br /> <br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' خداوندا چه باشد گر در این عهد ''|2='' برون آید زفضلت مهدی از مهد ''}}<br /> * {{ب|'' که شرع از نصرتش قوت پذیرد ''|2='' چراغ دین زرایش نور گیرد ''}}<br /> * {{ب|'' براندازد رسوم اهل بدعت ''|2='' کشد خط برجبین اهل شنعت ''&lt;ref&gt;همان، ص43-44&lt;/ref&gt;}}{{پایان شعر}}<br /> <br /> <br /> ==ممدوحین==<br /> افرادی که خواجه عماد فقیه با آنان معاصر بوده و آنان را ستوده است، عبارتند از:<br /> # شاه شیخ ابواسحاق اینجو پادشاه فارس؛<br /> # امیرمبارزالدین محمد مظفر؛<br /> # جلال‌الدین ابوالفوارس شاه شجاع؛<br /> # خواجه قوام‌الدین محمد بن علی صاحب عیار؛<br /> # خواجه احمد بن محمد بن علی عراقی، معروف به تاج‌الدین عراقی و...&lt;ref&gt;همان، ص44-54 &lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==وفات==<br /> وی در سال 773ق. درگذشته است&lt;ref&gt;همان، ص74&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==آثار==<br /> وی صاحب کتابی است تحت عنوان «پنج گنج» که مشتمل بر پنج مثنوی «صحبت‌نامه»، «محبت‌نامه»، «ده‌نامه»، «صفانامه» یا «مونس الابرار»‌ و «طریقت‌‌نامه» می‌باشد.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> فقیه کرمانی، عمادالدین علی، «پنج گنج»، به اهتمام رکن‌الدین همایون فرخ، بی‌تا، بی‌جا.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> [[پنج گنج]]<br /> <br /> <br /> [[رده:زندگی‌نامه]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%86%D8%B3%D9%81%E2%80%8C%D8%A2%D9%82%D8%A7%D8%8C_%D9%88%D8%AC%DB%8C%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86&diff=700781 2023-12-26T05:51:07Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات زندگی‌نامه<br /> | عنوان = نسف آقا، وجیه الدین<br /> | تصویر = NUR88023.jpg<br /> | اندازه تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =<br /> | نام‌های دیگر =<br /> | لقب =<br /> | تخلص =<br /> | نسب =<br /> | نام پدر =<br /> | ولادت =<br /> | محل تولد =<br /> | کشور تولد =<br /> | محل زندگی =<br /> | رحلت =<br /> | شهادت =<br /> | مدفن =<br /> | طول عمر =<br /> | نام همسر =<br /> | فرزندان =<br /> | خویشاوندان =<br /> | دین =<br /> | مذهب =<br /> | پیشه =<br /> | منصب =<br /> | پس از =<br /> | پیش از =<br /> | اساتید =<br /> | مشایخ =<br /> | معاصرین =<br /> | شاگردان =<br /> | اجازه اجتهاد از =<br /> | درجه علمی =<br /> | دانشگاه =<br /> | حوزه =<br /> | علایق پژوهشی =<br /> | سبک نوشتاری =<br /> | آثار =<br /> | وبگاه =<br /> | امضا =<br /> | کد مؤلف = AUTHORCODE88023AUTHORCODE<br /> }}<br /> '''وجیه‌الدین نسف آقا شانی تکلو''' (953- 1023ق) از شاعران پارسی‌گوی ایرانی سده‌های دهم و یازدهم قمری و هم‌عصر با شاه عباس اولی صفوی است.<br /> <br /> ==نام==<br /> نامش نسف آقا بود و به القاب وجیه‌الدین و نفیس‌الدین، خوانده شده است. تخلصش شانی و اصل وی از طایفه تکلو است&lt;ref&gt;ایمانی، بهروز،ج26، ص375&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==زادگاه==<br /> زادگاه وی به درستی دانسته نیست. شاه حسین بن غیاث‌الدین محمد، زادگاهش را هرات و محل نشو و نمای او را ری ذکر کرده است. در منابع متأخر، زادگاهش را تهران نوشته‌اند&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==ولادت==<br /> در هیچ‌یک از تذکره‌ها، به تاریخ تولد او اشاره نشده، اما با توجه به سال مرگش (1023ق) و اینکه به نشته اوحدی بلیانی، در آن هنگام هفتاد سال داشته است، حدود 953ق را سال تولدش می‌توان دانست&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==سفرها==<br /> از آغاز زندگی وی اطلاعی در دست نیست. او بیشتر عمر خود را در ری و پاره‌ای از آن را در همدان گذراند. البته در یکی از قصایدش، به سفرش به هرات اشاره کرده است. فصیحی هروی نیز در قطعه‌ای در ستایش شانی، از سفر وی به هرات خبر داده است. تقی‌الدین اوحدی بلیانی هم از سفر وی به بغداد در عهد شاه طهماست سخن گفته است&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شانی به‌واسطه مثنوی‌ای در منقبت امام علی(ع) که در 1004ق در قزوین در حضور شاه عباس اول خواند و به نظر شاه خوش آمد، به شهرت رسید. وی به همین مناسبت، هم‌وزن خویش از شاه، سکه طلا دریافت کرد. شانی پس از دریافت این جایزه، دیگر مورد اعتنای شاه نبود و ناامید از همراهی و ندیمی وی، به اصفهان رفت و قرض‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های خود را ادا و ازدواج کرد. در 1002ق به سفر حج و در 1004 به یزد رفت&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==وفات==<br /> شانی در اواخر عمر، مجاور حرم امام رضا(ع) شد و تا زمان مرگ، بیست تومان مقرری دریافت می‌کرد. وی در سال 1023ق، درگذشت&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==شعر==<br /> شانی شاعری اهل مهاجات و مباحثه و مناظره بود و با شاعرانی چون صیقلی بروجردی، تقی‌الدین اوحدی، ملک قمی و زمانی یزدی، مباحثه ومناقشه داشت&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==مذهب==<br /> شانی مانند معاصرانش به تشیع اعتقاد بسیار و حتی تعصب داشت و قصاید بسیاری در نعت پیامبر(ص) و منقبت امامان(ع) سرود&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> ایمانی، بهروز، «دائرة المعارف بزرگ اسلامی»، جلد 26، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی.<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1712075<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> [[دیوان شانی تکلو]]<br /> <br /> <br /> [[رده:زندگی‌نامه]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]{{جعبه اطلاعات زندگی‌نامه<br /> | عنوان = نسف آقا، وجیه الدین<br /> | تصویر = NUR88023.jpg<br /> | اندازه تصویر =<br /> | توضیح تصویر =<br /> | نام کامل =<br /> | نام‌های دیگر =<br /> | لقب =<br /> | تخلص =<br /> | نسب =<br /> | نام پدر =<br /> | ولادت =<br /> | محل تولد =<br /> | کشور تولد =<br /> | محل زندگی =<br /> | رحلت =<br /> | شهادت =<br /> | مدفن =<br /> | طول عمر =<br /> | نام همسر =<br /> | فرزندان =<br /> | خویشاوندان =<br /> | دین =<br /> | مذهب =<br /> | پیشه =<br /> | منصب =<br /> | پس از =<br /> | پیش از =<br /> | اساتید =<br /> | مشایخ =<br /> | معاصرین =<br /> | شاگردان =<br /> | اجازه اجتهاد از =<br /> | درجه علمی =<br /> | دانشگاه =<br /> | حوزه =<br /> | علایق پژوهشی =<br /> | سبک نوشتاری =<br /> | آثار =<br /> | وبگاه =<br /> | امضا =<br /> | کد مؤلف = AUTHORCODE88023AUTHORCODE<br /> }}<br /> '''وجیه‌الدین نسف آقا شانی تکلو''' (953- 1023ق) از شاعران پارسی‌گوی ایرانی سده‌های دهم و یازدهم قمری و هم‌عصر با شاه عباس اولی صفوی است.<br /> <br /> ==نام==<br /> نامش نسف آقا بود و به القاب وجیه‌الدین و نفیس‌الدین، خوانده شده است. تخلصش شانی و اصل وی از طایفه تکلو است&lt;ref&gt;ایمانی، بهروز،ج26، ص375&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==زادگاه==<br /> زادگاه وی به درستی دانسته نیست. شاه حسین بن غیاث‌الدین محمد، زادگاهش را هرات و محل نشو و نمای او را ری ذکر کرده است. در منابع متأخر، زادگاهش را تهران نوشته‌اند&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==ولادت==<br /> در هیچ‌یک از تذکره‌ها، به تاریخ تولد او اشاره نشده، اما با توجه به سال مرگش (1023ق) و اینکه به نشته اوحدی بلیانی، در آن هنگام هفتاد سال داشته است، حدود 953ق را سال تولدش می‌توان دانست&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==سفرها==<br /> از آغاز زندگی وی اطلاعی در دست نیست. او بیشتر عمر خود را در ری و پاره‌ای از آن را در همدان گذراند. البته در یکی از قصایدش، به سفرش به هرات اشاره کرده است. فصیحی هروی نیز در قطعه‌ای در ستایش شانی، از سفر وی به هرات خبر داده است. تقی‌الدین اوحدی بلیانی هم از سفر وی به بغداد در عهد شاه طهماست سخن گفته است&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شانی به‌واسطه مثنوی‌ای در منقبت امام علی(ع) که در 1004ق در قزوین در حضور شاه عباس اول خواند و به نظر شاه خوش آمد، به شهرت رسید. وی به همین مناسبت، هم‌وزن خویش از شاه، سکه طلا دریافت کرد. شانی پس از دریافت این جایزه، دیگر مورد اعتنای شاه نبود و ناامید از همراهی و ندیمی وی، به اصفهان رفت و قرض‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های خود را ادا و ازدواج کرد. در 1002ق به سفر حج و در 1004 به یزد رفت&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==وفات==<br /> شانی در اواخر عمر، مجاور حرم امام رضا(ع) شد و تا زمان مرگ، بیست تومان مقرری دریافت می‌کرد. وی در سال 1023ق، درگذشت&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==شعر==<br /> شانی شاعری اهل مهاجات و مباحثه و مناظره بود و با شاعرانی چون صیقلی بروجردی، تقی‌الدین اوحدی، ملک قمی و زمانی یزدی، مباحثه ومناقشه داشت&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==مذهب==<br /> شانی مانند معاصرانش به تشیع اعتقاد بسیار و حتی تعصب داشت و قصاید بسیاری در نعت پیامبر(ص) و منقبت امامان(ع) سرود&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> ایمانی، بهروز، «دائرة المعارف بزرگ اسلامی»، جلد 26، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی.<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1712075<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> [[دیوان شانی تکلو]]<br /> <br /> <br /> [[رده:زندگی‌نامه]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%B3%DB%8C%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D9%86%D8%B3%D9%81%DB%8C&diff=700780 2023-12-26T05:51:04Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR112413J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سیدای نسفی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[س‍ی‍دای‌ ن‍س‍ف‍ی‌، میرعابد]] (نويسنده)<br /> [[ره‍ب‍ری‌، ح‍س‍ن‌]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1382ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE112413AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 112413<br /> | کتابخوان همراه نور = 112413<br /> | کد پدیدآور = 88872<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سیدای نسفی'''، مجموعه اشعار میرعباد سیدای نسفی (احتمالا متولد بین 1046-1047ق/ 1637-1638م - زنده در 1091ق/ 1713م) است که با تصحیح و تعلیق حسن رهبری، منتشر شده است.<br /> <br /> این دیوان، 8422 بیت دارد که شامل قصاید، مثنویات، رباعیات، مخمسات، مسدسات، غزلیات، بهارات و شهرآشوب است. وجه غالب اشعار سیدا را، به‌خصوص در غزلیات، سبک هندی تشکیل می‌دهد. همان‌ گونه که از خصوصیات بارز سبک هندی، لطافت موضوع، باریک‌نگری، نکته‌سنجی، دقت خیال، مضمون‌یابی‌های خاص، آرایش‌های لفظی و معنوی و مردم‌گرایی است، در جای‌جای اشعار سیدا، این ویژگی‌ها، خودنمایی می‌کند&lt;ref&gt;ر.ک: پیشگفتار، ص20&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> بیشتر تلمیحات، استعارات و تشبیهات مورد استفاده در اشعار سیدا، از اطلاعات عمیق وی درباره مفاهیم قرآنی، تاریخ، عرفان اسلامی، فلسفه، منطق و تاریخ و ادب ایران‌زمین، حکایت می‌کند. دوری وی از ایران، به‌عنوان مهد فرهنگ و ادبیات فارسی، هیچ‌وقت کلام او را از سبک نوشتاری شعرای پارسی‌گوی ایرانی، بیگانه نساخته است. او به زبانی در بخارا شعر سروده است که صائب و حافظ، سعدی و... در اصفهان، شیراز و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> او در شعر، زبان گفتاری شعرای ایران‌زمین را بر زبان فارسی تاجیکی ترجیح داده و بدان‌گونه شعر سروده و بدین‌وسیله، به قافله پارسی‌گویان، پیوسته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سیدا در خلق آثار خود، به صائب، پدر سبک هندی، توجه خاصی دارد:<br /> '''سیدا خامه من گرچه سخنور شده است<br /> می‌کند پیروی خاطر استاد هنوز'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص21&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> او اکثر اشعار صائب را به بهترین وجه، استقبال کرده و بیشتر قالب‌های شعری خود را به پیروی از وزن، قافیه و ردیف اشعار او، برگزیده است:<br /> صائب:<br /> '''تا به کی بند گران‌جانی به پا باشد مرا<br /> این زره تا چند در زیر قبا باشد مرا'''<br /> سیدا:<br /> '''خانه بر دوشم دو زانو متکا باشد مرا<br /> بستر و بالین ز نقش بوریا باشد مرا'''<br /> صائب:<br /> '''نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا<br /> باغ‌های دلگشا در زیر پا باشد مرا'''<br /> سیدا:<br /> '''غنچه دارد در بغل گر مشت زر باشد مرا<br /> همچو گل در انجمن‌ها جا به سر باشد مرا'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سیدا علاوه بر صائب، از مضامین شعری و قوافی دیگر شعرا نیز اقتباس و استقبال کرده است، مانند:<br /> سعدی:<br /> '''بی‌رنج، گنج مسیر نمی‌شود<br /> مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد'''<br /> سیدا:<br /> '''سیدا بی‌دردسر نشاط میسر نمی‌شود<br /> در ساغر زمانه می ‌خوش‌گوار کو'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص23&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پیشگفتار.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR112413J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سیدای نسفی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[س‍ی‍دای‌ ن‍س‍ف‍ی‌، میرعابد]] (نويسنده)<br /> [[ره‍ب‍ری‌، ح‍س‍ن‌]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1382ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE112413AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 112413<br /> | کتابخوان همراه نور = 112413<br /> | کد پدیدآور = 88872<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سیدای نسفی'''، مجموعه اشعار میرعباد سیدای نسفی (احتمالا متولد بین 1046-1047ق/ 1637-1638م - زنده در 1091ق/ 1713م) است که با تصحیح و تعلیق حسن رهبری، منتشر شده است.<br /> <br /> این دیوان، 8422 بیت دارد که شامل قصاید، مثنویات، رباعیات، مخمسات، مسدسات، غزلیات، بهارات و شهرآشوب است. وجه غالب اشعار سیدا را، به‌خصوص در غزلیات، سبک هندی تشکیل می‌دهد. همان‌ گونه که از خصوصیات بارز سبک هندی، لطافت موضوع، باریک‌نگری، نکته‌سنجی، دقت خیال، مضمون‌یابی‌های خاص، آرایش‌های لفظی و معنوی و مردم‌گرایی است، در جای‌جای اشعار سیدا، این ویژگی‌ها، خودنمایی می‌کند&lt;ref&gt;ر.ک: پیشگفتار، ص20&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> بیشتر تلمیحات، استعارات و تشبیهات مورد استفاده در اشعار سیدا، از اطلاعات عمیق وی درباره مفاهیم قرآنی، تاریخ، عرفان اسلامی، فلسفه، منطق و تاریخ و ادب ایران‌زمین، حکایت می‌کند. دوری وی از ایران، به‌عنوان مهد فرهنگ و ادبیات فارسی، هیچ‌وقت کلام او را از سبک نوشتاری شعرای پارسی‌گوی ایرانی، بیگانه نساخته است. او به زبانی در بخارا شعر سروده است که صائب و حافظ، سعدی و... در اصفهان، شیراز و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> او در شعر، زبان گفتاری شعرای ایران‌زمین را بر زبان فارسی تاجیکی ترجیح داده و بدان‌گونه شعر سروده و بدین‌وسیله، به قافله پارسی‌گویان، پیوسته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سیدا در خلق آثار خود، به صائب، پدر سبک هندی، توجه خاصی دارد:<br /> '''سیدا خامه من گرچه سخنور شده است<br /> می‌کند پیروی خاطر استاد هنوز'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص21&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> او اکثر اشعار صائب را به بهترین وجه، استقبال کرده و بیشتر قالب‌های شعری خود را به پیروی از وزن، قافیه و ردیف اشعار او، برگزیده است:<br /> صائب:<br /> '''تا به کی بند گران‌جانی به پا باشد مرا<br /> این زره تا چند در زیر قبا باشد مرا'''<br /> سیدا:<br /> '''خانه بر دوشم دو زانو متکا باشد مرا<br /> بستر و بالین ز نقش بوریا باشد مرا'''<br /> صائب:<br /> '''نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا<br /> باغ‌های دلگشا در زیر پا باشد مرا'''<br /> سیدا:<br /> '''غنچه دارد در بغل گر مشت زر باشد مرا<br /> همچو گل در انجمن‌ها جا به سر باشد مرا'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سیدا علاوه بر صائب، از مضامین شعری و قوافی دیگر شعرا نیز اقتباس و استقبال کرده است، مانند:<br /> سعدی:<br /> '''بی‌رنج، گنج مسیر نمی‌شود<br /> مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد'''<br /> سیدا:<br /> '''سیدا بی‌دردسر نشاط میسر نمی‌شود<br /> در ساغر زمانه می ‌خوش‌گوار کو'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص23&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پیشگفتار.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%B3%D9%82%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C&diff=700779 2023-12-26T05:51:02Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR112072J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سقای بخارایی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[سقای بخارایی، بهرام]] (نويسنده)<br /> [[یوسف‌، محمد]] (گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =<br /> |ناشر <br /> | ناشر = فخرالدین‌ نصیری امینی‌ ** مطبعة اخوت <br /> | مکان نشر = ایران - تهران ** هند - دهلی<br /> | سال نشر = 1388ش - 2010م<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE112072AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 112072<br /> | کتابخوان همراه نور = 112072<br /> | کد پدیدآور = 88614<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سقای بخارایی'''، مجموعه اشعار بهرام سقای بخارایی (متوفی ۹۷۰ق/۱۵۶۳م) است که به کوشش محمد یوسف، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان حاضر، مشتمل بر غزلیات، مسدسات، مخمسات، قطعات تاریخ، رباعیات، ترجیع‌بندها، قصاید، مثنویات و متفرقات است. این دیوان، حاوی چهار هزار بیت می‌باشد&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه کتاب (نگاهی به اشعار حاج بهرام سقای بخارایی)، ص14&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سقا در اشعار خود، از بسیاری از شاعران، متأثر است، اما به ‌نظر می‌رسد که بیش از همه، تحت تأثیر مولوی، شاه قاسم انوار، سعدی و حافظ شیرازی است. در اشعار ترکی نیز توجه او به دو شاعر، یعنی قاسم انوار و عمادالدین نسیمی (متوفی 820ق) انکارنشدنی است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شیوه غزل‌سرایی سقا با همان غزل آغازین او را متعلق به سبک عراقی می‌داند. روزگار او، روزگار تجربیات سوز و گدازهای عاشقانه نیز هست؛ روزگار عرفی، وحشی، فیضی، غزالی مشهدی و نظیری نیشابوری است و این مایه از سوز و گدازهای عاشقانه، در غزلیات سقا نیز ساری و جاری است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص21&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> زبان سقا، زبانی سرگردان و متأثر است و این تأثیرپذیری از فضای شاعران سبک مکتب وقوع است. یکی از نشانه‌های پررنگ مکتب وقوع، آوردن کلمه «سگ» است؛ آن‌گونه که حتی تخلص برخی از شاعران را از نوع «وحشی» و «اهلی»، درآورده بود. سقا نیز بدش نمی‌آید تا با تأسی از این فضا و به ‌شیوه شاعران مکتب وقوع، کمی هم با رعایت عرفان، با واژه سگ، مضمون‌تراشی کند:<br /> '''مکش ای دل جفای همنشینان ریایی را<br /> ز سگ کمتر بود آن کس که دارد بی‌وفایی را'''<br /> <br /> '''از بس‌که سوخت آتش عشق تو جان ما<br /> بی‌قدر گشت پیش سگت، استخوان ما'''<br /> <br /> '''فریاد مزن با من مسکین که در این کوی<br /> آواز سگان کم نکند رزق گدا را'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص22&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> البته این تنها درباره سگ نیست که برخی دیگر از حیوانات نیز در این دیوان، جاخوش کرده‌اند و با مطایبه، می‌توان گفت که این دیوان، به‌نوعی یک باغ وحش کامل نیز هست و از همه زیباتر و طنازتر، آوردن چهار حیوان در ردیفی تازه، آن‌هم در غزل است:<br /> '''ای زده راه دین تو، اشتر و گاو و اسب و خر<br /> بسته کمر به کین تو، اشتر و گاو و اسب و خر'''<br /> '''گر پی صدقی و صفا، بهر چه می‌کشی جفا<br /> کی بر کس کند وفا، اشتر و گاو و اسب و خر'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص22-23&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب (نگاهی به اشعار حاج بهرام سقای بخارایی).<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR112072J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سقای بخارایی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[سقای بخارایی، بهرام]] (نويسنده)<br /> [[یوسف‌، محمد]] (گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =<br /> |ناشر <br /> | ناشر = فخرالدین‌ نصیری امینی‌ ** مطبعة اخوت <br /> | مکان نشر = ایران - تهران ** هند - دهلی<br /> | سال نشر = 1388ش - 2010م<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE112072AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 112072<br /> | کتابخوان همراه نور = 112072<br /> | کد پدیدآور = 88614<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سقای بخارایی'''، مجموعه اشعار بهرام سقای بخارایی (متوفی ۹۷۰ق/۱۵۶۳م) است که به کوشش محمد یوسف، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان حاضر، مشتمل بر غزلیات، مسدسات، مخمسات، قطعات تاریخ، رباعیات، ترجیع‌بندها، قصاید، مثنویات و متفرقات است. این دیوان، حاوی چهار هزار بیت می‌باشد&lt;ref&gt;ر.ک: نگاهی به اشعار حاج بهرام سقای بخارایی، ص14&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سقا در اشعار خود، از بسیاری از شاعران، متأثر است، اما به ‌نظر می‌رسد که بیش از همه، تحت تأثیر مولوی، شاه قاسم انوار، سعدی و حافظ شیرازی است. در اشعار ترکی نیز توجه او به دو شاعر، یعنی قاسم انوار و عمادالدین نسیمی (متوفی 820ق) انکارنشدنی است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شیوه غزل‌سرایی سقا با همان غزل آغازین او را متعلق به سبک عراقی می‌داند. روزگار او، روزگار تجربیات سوز و گدازهای عاشقانه نیز هست؛ روزگار عرفی، وحشی، فیضی، غزالی مشهدی و نظیری نیشابوری است و این مایه از سوز و گدازهای عاشقانه، در غزلیات سقا نیز ساری و جاری است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص21&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> زبان سقا، زبانی سرگردان و متأثر است و این تأثیرپذیری از فضای شاعران سبک مکتب وقوع است. یکی از نشانه‌های پررنگ مکتب وقوع، آوردن کلمه «سگ» است؛ آن‌گونه که حتی تخلص برخی از شاعران را از نوع «وحشی» و «اهلی»، درآورده بود. سقا نیز بدش نمی‌آید تا با تأسی از این فضا و به ‌شیوه شاعران مکتب وقوع، کمی هم با رعایت عرفان، با واژه سگ، مضمون‌تراشی کند:<br /> '''مکش ای دل جفای همنشینان ریایی را<br /> ز سگ کمتر بود آن کس که دارد بی‌وفایی را'''<br /> <br /> '''از بس‌که سوخت آتش عشق تو جان ما<br /> بی‌قدر گشت پیش سگت، استخوان ما'''<br /> <br /> '''فریاد مزن با من مسکین که در این کوی<br /> آواز سگان کم نکند رزق گدا را'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص22&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> البته این تنها درباره سگ نیست که برخی دیگر از حیوانات نیز در این دیوان، جاخوش کرده‌اند و با مطایبه، می‌توان گفت که این دیوان، به‌نوعی یک باغ وحش کامل نیز هست و از همه زیباتر و طنازتر، آوردن چهار حیوان در ردیفی تازه، آن‌هم در غزل است:<br /> '''ای زده راه دین تو، اشتر و گاو و اسب و خر<br /> بسته کمر به کین تو، اشتر و گاو و اسب و خر'''<br /> '''گر پی صدقی و صفا، بهر چه می‌کشی جفا<br /> کی بر کس کند وفا، اشتر و گاو و اسب و خر'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص22-23&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> نگاهی به اشعار حاج بهرام سقای بخارایی.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8_%DA%A9%D9%84%DB%8C%D9%85_%D9%87%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=700778 2023-12-26T05:51:01Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR111935J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان ابوطالب کلیم همدانی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ک‍ل‍ی‍م‌، اب‍وطال‍ب‌]] (نويسنده)<br /> [[قهرمان، محمد ]] (مقدمه نويس)<br /> [[قهرمان، محمد]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =<br /> |ناشر <br /> | ناشر = آستان قدس رضوی. مؤسسه چاپ و انتشارات<br /> | مکان نشر = ایران - مشهد مقدس<br /> | سال نشر = 1369ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE111935AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 111935<br /> | کتابخوان همراه نور = 111935<br /> | کد پدیدآور = 74929<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان ابوطالب کلیم همدانی'''، مجموعه اشعار ابوطالب کلیم همدانی (بین 990 تا 994-1061ق) است که با تصحیح و تعلیقات محمد قهرمان، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان کلیم، شامل قصیده، مثنوی، قطعه، غزل، رباعی، ترکیب‌بند و ترجیع‌بند است در حدود ده هزار بیت&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، صفحه پنجاه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شیوه‌ای که کلیم و اقران او در شعر و به‌خصوص در غزل، پیش گرفته بودند، به‌غلط به سبک هندی مشهور شده؛ زیرا خاستگاه آن ایران بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;؛ درحالی‌که خود این شعرا، از آن به «طرز» و «طرز» نو تعبیر می‌کرده‌اند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، پنجاه‌ویک&lt;/ref&gt;. بنای این نوع شعر، بر تخییل و تمثیل و مضمون‌یابی است و از ویژگی‌های عمده شعرای این طرز، توجه آنان به اصطلاحات، کنایات و لغات روز است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کلیم با تسلطی که بر غزل دارد، از گویندگان خوب این طرز است. در عهد او، قصیده رونق چندانی نداشته و بیشترین توجه، معطوف به غزل بوده است. ویژگی مشترکی که غزل‌سرایان توانای این سبک دارند، به وزن مربوط می‌شود: اینان از میان اوزان متداول در غزل، بیش از همه، وزن «فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلات» را که در بحر رمل است، به‌کار گرفته‌اند. 143 غزل، یعنی در حدود یک‌چهارم از غزل‌های کلیم، به این وزن سروده شده است؛ درحالی‌که در اوزان کوتاه، سی غزل هم ندارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌وپنج – پنجاه‌وشش&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> قصاید کلیم، اکثرا حال و هوای غزل دارد، با همان مضمون‌پردازی‌ها. مثنوی‌های کلیم، خوب است و ابیات زیبایی در آنها به چشم می‌خورد. مثنوی «شکست دست» از آن جمله است. کلیم دلجویی دوستان را با طنزی قوی، به تصویر کشیده است. در تاریخ‌سازی به‌خوبی از عهده برآمده است. تاریخ فوت قدسی را در شعری گیرا و ازدل‌برخاسته، چنین آورده است:<br /> '''گل ز شبنم همه تن اشک مصیبت شد و گفت<br /> دور از آن بلبل قدسی چمنم زندان شد'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه شصت‌ویک&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کلیم به شهادت دیوانش، در سرودن اشعار فرمایشی، قوی‌دست است. رباعی‌های او که تعداد آنها هم زیاد نیست، چنگی به دل نمی‌زند. وی چند واژه هندی هم در شعر خود به‌کار برده است. فن غالب کلیم، غزل است. غزل‌های او، اکثرا نه‌بیتی است. تکرار قافیه هم در غزل‌های او، کم دیده می‌شود&lt;ref&gt;ر.ک: همان، شصت‌ودو&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR111935J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان ابوطالب کلیم همدانی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ک‍ل‍ی‍م‌، اب‍وطال‍ب‌]] (نويسنده)<br /> [[قهرمان، محمد ]] (مقدمه نويس)<br /> [[قهرمان، محمد]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =<br /> |ناشر <br /> | ناشر = آستان قدس رضوی. مؤسسه چاپ و انتشارات<br /> | مکان نشر = ایران - مشهد مقدس<br /> | سال نشر = 1369ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE111935AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 111935<br /> | کتابخوان همراه نور = 111935<br /> | کد پدیدآور = 74929<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان ابوطالب کلیم همدانی'''، مجموعه اشعار ابوطالب کلیم همدانی (بین 990 تا 994-1061ق) است که با تصحیح و تعلیقات محمد قهرمان، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان کلیم، شامل قصیده، مثنوی، قطعه، غزل، رباعی، ترکیب‌بند و ترجیع‌بند است در حدود ده هزار بیت&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، صفحه پنجاه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شیوه‌ای که کلیم و اقران او در شعر و به‌خصوص در غزل، پیش گرفته بودند، به‌غلط به سبک هندی مشهور شده؛ زیرا خاستگاه آن ایران بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;؛ درحالی‌که خود این شعرا، از آن به «طرز» و «طرز» نو تعبیر می‌کرده‌اند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، پنجاه‌ویک&lt;/ref&gt;. بنای این نوع شعر، بر تخییل و تمثیل و مضمون‌یابی است و از ویژگی‌های عمده شعرای این طرز، توجه آنان به اصطلاحات، کنایات و لغات روز است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کلیم با تسلطی که بر غزل دارد، از گویندگان خوب این طرز است. در عهد او، قصیده رونق چندانی نداشته و بیشترین توجه، معطوف به غزل بوده است. ویژگی مشترکی که غزل‌سرایان توانای این سبک دارند، به وزن مربوط می‌شود: اینان از میان اوزان متداول در غزل، بیش از همه، وزن «فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلات» را که در بحر رمل است، به‌کار گرفته‌اند. 143 غزل، یعنی در حدود یک‌چهارم از غزل‌های کلیم، به این وزن سروده شده است؛ درحالی‌که در اوزان کوتاه، سی غزل هم ندارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه پنجاه‌وپنج – پنجاه‌وشش&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> قصاید کلیم، اکثرا حال و هوای غزل دارد، با همان مضمون‌پردازی‌ها. مثنوی‌های کلیم، خوب است و ابیات زیبایی در آنها به چشم می‌خورد. مثنوی «شکست دست» از آن جمله است. کلیم دلجویی دوستان را با طنزی قوی، به تصویر کشیده است. در تاریخ‌سازی به‌خوبی از عهده برآمده است. تاریخ فوت قدسی را در شعری گیرا و ازدل‌برخاسته، چنین آورده است:<br /> '''گل ز شبنم همه تن اشک مصیبت شد و گفت<br /> دور از آن بلبل قدسی چمنم زندان شد'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه شصت‌ویک&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کلیم به شهادت دیوانش، در سرودن اشعار فرمایشی، قوی‌دست است. رباعی‌های او که تعداد آنها هم زیاد نیست، چنگی به دل نمی‌زند. وی چند واژه هندی هم در شعر خود به‌کار برده است. فن غالب کلیم، غزل است. غزل‌های او، اکثرا نه‌بیتی است. تکرار قافیه هم در غزل‌های او، کم دیده می‌شود&lt;ref&gt;ر.ک: همان، شصت‌ودو&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AA%DA%A9%D9%84%D9%88&diff=700777 2023-12-26T05:51:00Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR111330J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان شانی تکلو<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نسف آقا، وجیه الدین]] (نويسنده)<br /> [[امیری فیروزکوهی، امیربانو ( مصفا )]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR۶۳۲۱/د۹ <br /> | موضوع =شعر کهن فارسی<br /> |ناشر <br /> | ناشر = انجمن آثار و مفاخر فرهنگی<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1390ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE111330AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 111330<br /> | کتابخوان همراه نور = 111330<br /> | کد پدیدآور = 88023<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان شانی تکلو'''، مجموعه اشعار [[وجیه‌الدین نسف‌آقا]] (953- 1023ق)، متخلص به «شانی» است که با تصحیح امیربانو کریمی، توسط انجمن آثار و مفاخر فرهنگی تهران منتشر شده است.<br /> <br /> شانی شاعری شیعی‌مذهب و خوش‌طبع بود که در پیروی و تقلید از بابافغانی، موفق بوده است. وی در مدح [[امام علی علیه‌السلام|امیرالمؤمنین(ع)]] شعری سروده که شاه عباس صفوی او را با زر وزن کرد و آن زر را به او صله داد. خود وی در این‌باره، چنین می‌گوید:<br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''زنجیر عدل گشت ترازوی روزگار''|2=''تا دست جود شاه بسنجید با زرم''}}<br /> {{ب|''ایزد دعای کافر مضطر روا کند''|2=''نومید نیستم که مسلمان مضطرم''&lt;ref&gt;ر.ک: پیشگفتار انجمن، صفحه نه&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> اشعار وی، قریب به نه هزار بیت، شامل غزل، مثنوی، قصیده، مدح و ذم است و هنر شاعری وی در غزل‌سرایی است، اما قصیده و مثنوی هم دارد. نیمی از قصایدش در تولای به [[امام علی علیه‌السلام|امیر مؤمنان علی(ع]]) و [[امام رضا علیه‌السلام|امام رضا(ع)]] و امام غایب(عج) و چند قصیده نیز در حکمت و وعظ و زهد و عرفان و قسمی دیگر در مدح شاه عباس و وزرا و دیگر بزرگان دربار اوست&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه ده&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> غزل‌های او ساده و روان، خالی از تکلف، سرشار از عاطفه و احساس و پرشور و حال است. غالب غزل‌ها، بیان حال واقعی او در عاشقی و توصیف معشوق‌ها و رفتار و معاملات آنان با عشاق و وصف جامعه و محیطی است که او دارد؛ مثلا قهوه‌خانه، میخانه، کوچه و بازار که او معشوق را در آن جاها می‌بیند و غالبا رقبای دیگر هم حضور دارند و آنچه بر عاشق بیچاره می‌گذرد، به زبان شعر در غزل می‌آید&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در مجموع شعر شانی ساده است و از این لحاظ، باید وی را پیرو مکتب وقوع بشمار آورد. شانی از چنین روشی پیروی می‌کند، منتها رگه‌هایی از مضمون‌‎آفرینی و خیال‌بافی در غزل دارد که شعر او را در حد فاصل مکتب وقوع و سبک هندی، قرار می‌دهد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شانی شیفته شهر مشهد است و سال‌های پیری را - به فرمان شاه عباس که می‌خواست او را در اصفهان نگه دارد، اما اجازه خواست که در مشهد مجاور باشد - در آنجا به ‌سر برده است. وی این شهر را به سبب مرقد مطهر [[امام رضا علیه‌السلام|امام رضا(ع)]] دوست دارد و در مدایح متعددی که برای آن حضرت ساخته، اغلب از این شهر، سخن گفته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه یازده&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پیشگفتار انجمن.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> <br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR111330J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان شانی تکلو<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نسف آقا، وجیه الدین]] (نويسنده)<br /> [[امیری فیروزکوهی، امیربانو ( مصفا )]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر کهن فارسی<br /> |ناشر <br /> | ناشر = انجمن آثار و مفاخر فرهنگی<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1390ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE111330AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 111330<br /> | کتابخوان همراه نور = 111330<br /> | کد پدیدآور = 88023<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان شانی تکلو'''، مجموعه اشعار وجیه‌الدین نسف‌آقا (953- 1023ق)، متخلص به «شانی» است که با تصحیح امیربانو کریمی، توسط انجمن آثار و مفاخر فرهنگی تهران منتشر شده است.<br /> <br /> شانی شاعری شیعی‌مذهب و خوش‌طبع بود که در پیروی و تقلید از بابافغانی، موفق بوده است. وی در مدح امیرالمؤمنین(ع) شعری سروده که شاه عباس صفوی او را با زر وزن کرد و آن زر را به او صله داد. خود وی در این‌باره، چنین می‌گوید:<br /> '''زنجیر عدل گشت ترازوی روزگار<br /> تا دست جود شاه بسنجید با زرم'''<br /> '''ایزد دعای کافر مضطر روا کند<br /> نومید نیستم که مسلمان مضطرم'''&lt;ref&gt;ر.ک: پیشگفتار انجمن، صفحه نه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> اشعار وی، قریب به نه هزار بیت، شامل غزل، مثنوی، قصیده، مدح و ذم است و هنر شاعری وی در غزل‌سرایی است، اما قصیده و مثنوی هم دارد. نیمی از قصایدش در تولای به امیر مؤمنان علی(ع) و امام رضا(ع) و امام غایب(عج) و چند قصیده نیز در حکمت و وعظ و زهد و عرفان و قسمی دیگر در مدح شاه عباس و وزرا و دیگر بزرگان دربار اوست&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه ده&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> غزل‌های او ساده و روان، خالی از تکلف، سرشار از عاطفه و احساس و پرشور و حال است. غالب غزل‌ها، بیان حال واقعی او در عاشقی و توصیف معشوق‌ها و رفتار و معاملات آنان با عشاق و وصف جامعه و محیطی است که او دارد؛ مثلا قهوه‌خانه، میخانه، کوچه و بازار که او معشوق را در آن جاها می‌بیند و غالبا رقبای دیگر هم حضور دارند و آنچه بر عاشق بیچاره می‌گذرد، به زبان شعر در غزل می‌آید&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در مجموع شعر شانی ساده است و از این لحاظ، باید وی را پیرو مکتب وقوع بشمار آورد. شانی از چنین روشی پیروی می‌کند، منتها رگه‌هایی از مضمون‌‎آفرینی و خیال‌بافی در غزل دارد که شعر او را در حد فاصل مکتب وقوع و سبک هندی، قرار می‌دهد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شانی شیفته شهر مشهد است و سال‌های پیری را - به فرمان شاه عباس که می‌خواست او را در اصفهان نگه دارد، اما اجازه خواست که در مشهد مجاور باشد - در آنجا به ‌سر برده است. وی این شهر را به سبب مرقد مطهر امام رضا(ع) دوست دارد و در مدایح متعددی که برای آن حضرت ساخته، اغلب از این شهر، سخن گفته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه یازده&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پیشگفتار انجمن.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%B3%D9%87&diff=700776 2023-12-26T05:50:58Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR111326J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان البسه<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ن‍ظام‌ ق‍اری‌، م‍ح‍م‍ود ب‍ن‌ ام‍ی‍راح‍م‍د]] (نويسنده)<br /> [[مشیری، محمد]] (گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر کهن فارسی<br /> |ناشر <br /> | ناشر = المتحدة للطباعة <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1359ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE111326AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 111326<br /> | کتابخوان همراه نور = 111326<br /> | کد پدیدآور = 88020<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان البسه''' اثر محمود بن امیر احمد، معروف به نظام قاری (متوفی حدود سال‌های ٨٨٦ تا‌ ٨٩٣‌ق)، نقیضه‌ای طنزآمیز است که در آن از واژگان رایج در میان جامه‌دوزان و بافندگان سده ۹ هجری/ ۱۵ میلادی ایران، بهره گرفته شده و به اهتمام محمد مشیری منتشر شده است.<br /> <br /> شاعر در این دیوان، از واژگان رایج در میان جامه‌دوزان و بافندگان دوره خود برای اشعار خویش بهره فراوان گرفته است. به گفته شاعر، وی به پیروی از بسحاق اطعمه که به طنز، توصیف غذاها را موضوع شاعری کرده بود، توصیف انواع جامه‌ها را موضوع شعر خویش قرار داد: «با خود اندیشه کردم که چون شیخ بسحاق [اطعمه] علیه الرحمة در اطعمه، دیگ خیال بر آتش فکرت نهاد، من نیز در البسه، اقمشه معانی در کارگاه دانش به بار نهم... فی‌الجمله، از او کشگینه و از ما پشمینه... اگر آنجا بورانی است، اینجا بارانی است...»&lt;ref&gt;ذوالفقاری، حسن، دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> بهزادی طنز او را لباسی معرفی و در مقابل طنز طعامی بررسی می‌کند. میرزا حبیب اصفهانی نیز در مقدمه کوتاه بر دیوان البسه، فایده و هدف کتاب را حفظ، تفهیم و تعلیم لغات و اصطلاحات البسه ذیل اشعار مطبوع و ماندگار و دفع ملال می‌داند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نظام قاری از نقیضه‌پردازانی است که دیوان او، سراسر نقیض اشعار شاعران معروف ادب فارسی درباره پوشاک و متعلقات آن است&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;. وی در پرداخت دیوان خود، از سه نوع نقیضه لفظی، نقیضه صوری و نقیضه درون‌مایه‌ای بهره گرفته است و با استفاده از اصطلاحات خیاطی و جامه‌ها و پارچه‌ها و به شیوه‌ای طنزآمیز، به انتقاد از مسائل اجتماعی، اخلاقی، شغلی و گاه سیاسی می‌پردازد&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> دیوان البسه شامل اشعار گوناگون و قطعات پراکنده، با مضامین جامه‌ها و خیاطی و رساله‌های منثور است. در این دیوان، با انواع و اقسام پوشیدنی‌ها و اصطلاحات رایج خیاطی آشنا می‌شویم، از این حیث، دیوان البسه فرهنگ پوشاک است و جزو منابع این رشته به شمار می‌آید&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نظام قاری در دیوان خویش برخی خلقیات و آداب و رسوم زندگی مردم زمان را از منظر پوشش تبیین می‌کند در کتاب او جز فواید مردم‌شناسی، برخی اطلاعات ادبی در اوصاف شعرا و نقد شعر آنان نیز دیده می‌شود&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در انتهای کتاب معنای برخی واژگان دشوار تحت عنوان «فرهنگ پاره‌ای لغات مشکل و تعبیرات دیوان البسه» ذکر شده است&lt;ref&gt;متن کتاب، ص195-205&lt;/ref&gt;. همچنین اسامی رنگ‌های مشهور، انواع پوستین، لغات لاینحل و مشتبه دیوان البسه هم پس از آن آمده است.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> ذوالفقاری، حسن، «دائرة المعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی.<br /> https://www.cgie.org.ir/fa/article/246714/<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR111326J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان البسه<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ن‍ظام‌ ق‍اری‌، م‍ح‍م‍ود ب‍ن‌ ام‍ی‍راح‍م‍د]] (نويسنده)<br /> [[مشیری، محمد]] (گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر کهن فارسی<br /> |ناشر <br /> | ناشر = المتحدة للطباعة <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1359ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE111326AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 111326<br /> | کتابخوان همراه نور = 111326<br /> | کد پدیدآور = 88020<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان البسه''' اثر محمود بن امیر احمد، معروف به نظام قاری (متوفی حدود سال‌های ٨٨٦ تا‌ ٨٩٣‌ق)، نقیضه‌ای طنزآمیز است که در آن از واژگان رایج در میان جامه‌دوزان و بافندگان سده ۹ هجری/ ۱۵ میلادی ایران، بهره گرفته شده و به اهتمام محمد مشیری منتشر شده است.<br /> <br /> شاعر در این دیوان، از واژگان رایج در میان جامه‌دوزان و بافندگان دوره خود برای اشعار خویش بهره فراوان گرفته است. به گفته شاعر، وی به پیروی از بسحاق اطعمه که به طنز، توصیف غذاها را موضوع شاعری کرده بود، توصیف انواع جامه‌ها را موضوع شعر خویش قرار داد: «با خود اندیشه کردم که چون شیخ بسحاق [اطعمه] علیه الرحمة در اطعمه، دیگ خیال بر آتش فکرت نهاد، من نیز در البسه، اقمشه معانی در کارگاه دانش به بار نهم... فی‌الجمله، از او کشگینه و از ما پشمینه... اگر آنجا بورانی است، اینجا بارانی است...»&lt;ref&gt;ذوالفقاری، حسن، دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> بهزادی طنز او را لباسی معرفی و در مقابل طنز طعامی بررسی می‌کند. میرزا حبیب اصفهانی نیز در مقدمه کوتاه بر دیوان البسه، فایده و هدف کتاب را حفظ، تفهیم و تعلیم لغات و اصطلاحات البسه ذیل اشعار مطبوع و ماندگار و دفع ملال می‌داند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نظام قاری از نقیضه‌پردازانی است که دیوان او، سراسر نقیض اشعار شاعران معروف ادب فارسی درباره پوشاک و متعلقات آن است&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;. وی در پرداخت دیوان خود، از سه نوع نقیضه لفظی، نقیضه صوری و نقیضه درون‌مایه‌ای بهره گرفته است و با استفاده از اصطلاحات خیاطی و جامه‌ها و پارچه‌ها و به شیوه‌ای طنزآمیز، به انتقاد از مسائل اجتماعی، اخلاقی، شغلی و گاه سیاسی می‌پردازد&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> دیوان البسه شامل اشعار گوناگون و قطعات پراکنده، با مضامین جامه‌ها و خیاطی و رساله‌های منثور است. در این دیوان، با انواع و اقسام پوشیدنی‌ها و اصطلاحات رایج خیاطی آشنا می‌شویم، از این حیث، دیوان البسه فرهنگ پوشاک است و جزو منابع این رشته به شمار می‌آید&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نظام قاری در دیوان خویش برخی خلقیات و آداب و رسوم زندگی مردم زمان را از منظر پوشش تبیین می‌کند در کتاب او جز فواید مردم‌شناسی، برخی اطلاعات ادبی در اوصاف شعرا و نقد شعر آنان نیز دیده می‌شود&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در انتهای کتاب معنای برخی واژگان دشوار تحت عنوان «فرهنگ پاره‌ای لغات مشکل و تعبیرات دیوان البسه» ذکر شده است&lt;ref&gt;متن کتاب، ص195-205&lt;/ref&gt;. همچنین اسامی رنگ‌های مشهور، انواع پوستین، لغات لاینحل و مشتبه دیوان البسه هم پس از آن آمده است.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> ذوالفقاری، حسن، «دائرة المعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی.<br /> https://www.cgie.org.ir/fa/article/246714/<br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%85%D8%AC%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%88_%D9%84%DB%8C%D9%84%DB%8C&diff=700775 2023-12-26T05:50:56Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110745J1.jpg<br /> | عنوان = مجنون و لیلی<br /> | عنوان‌های دیگر = از روی قدیمی‌ترین‌ نسخه‌ خطی‌ ایران‌ به‌ همراه‌ متن‌ علمی‌ و انتقا‌دی نسخه‌ چا‌پ‌ سنگی‌ مسکو ** مجنون و لیلی: براساس قدیمی‌ترین‌ نسخه‌ خطی‌ ایران و جهان به‌ همراه‌ متن‌ علمی‌ و انتقا‌دی نسخه‌ چا‌پ‌ مسکو<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[امیر خسرو، خسرو بن محمود]] (نويسنده)<br /> [[باغبانی، محسن ]] (مصحح)<br /> [[باغبانی، محسن]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = ظفر<br /> | مکان نشر = ایران - قم<br /> | سال نشر = 1380ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110745AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110745<br /> | کتابخوان همراه نور = 110745<br /> | کد پدیدآور = 12455<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''مجنون و لیلی'''، مجلد سوم از خمسه امیرخسرو دهلوی است که نخستین و یکی از بهترین نمونه‌هایی است که به‌تبع لیلی و مجنون نظامی، فراهم آمده و جزو یکی از نوادر آثار ادبی شرق است که از لحاظ هنری و فکری، ویژگی و فشردگی موضوع و سلاسلت و روانی بیان، مقامی والا دارد. این کتاب، با تصحیح محسن باغبانی، منتشر شده است.<br /> <br /> امیرخسرو برای بیان داستان لیلی و مجنون که حوادث آن را تاریکی نامرادی‌ها و امواج غم و دلتنگی‌ها فراگرفته است، به‌تبع نظامی، بحر هزج مسدس اخرب مقبوض (مفعول مفاعلن فعولن) را که به قول نظامی، بحری سبک و رونده است، انتخاب کرده است. او تصنیف این منظومه را ثمره ارشاد معنوی روح‌القدس دانسته و گفته است:<br /> '''چون من به دو نامه زین ورق پیش<br /> راندم قلمی ز نکته خویش'''<br /> '''از روح قدس شنیدم آواز<br /> کای کرده لب تو گوش من باز'''<br /> '''نی آن رقم خیال کردی<br /> بل جادویی حلال کردی'''<br /> '''آن به که کنون در این تفکر<br /> کاهل نشوی به سفتن در'''&lt;ref&gt;ر.ک: پیشگفتار، ص39&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> امیرخسرو، مجنون و لیلی را با حمد و سپاس خداوند و مناجات به درگاه باری تعالی و نعت رسول اکرم(ص) و شرح معراج ایشان، آغاز کرده و پس از مدح شیخ‌الطریقه نظام‌الدین اولیاء و مدح علاءالدین محمد خلجی، با بیان سبب نظم کتاب و نصیحت فرزند خویش به پایان برده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> پس از آن، امیرخسرو به ایجاز تمام، به بیان عشق مجنون و لیلی مطابق آنچه نظامی آورده، پرداخته، اما کم‌کم، مسیر داستان را تغییر داده و آن را به‌گونه‌ای دیگر ساخته است. در داستان امیرخسرو، عشق مجنون و لیلی به عشق حقیقی بسیار نزدیک می‌گردد و معنای «بی عشق مباد زندگانی» تبلور بیشتری می‌یابد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سعی و تلاش امیرخسرو در بازآفرینی اثری بدیع، بدون کمترین تقلید از کلمات نظامی، شگفت‌آور است. او حتی در استفاده از ردیف‌ها و قافیه‌ها سعی کرده از قوافی جدیدتری استفاده کند. درعین‌حال، سعی نموده زیباترین ابیات منظومه لیلی و مجنون نظامی را به نوعی دیگر بازسازی کند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص39-40&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> بی‌اغراق بسیاری از ابیات امیرخسرو، بر ابیات نظامی از لحاظ احساس و قدرت کلمات، برتری دارد. هرچند او منظومه خویش را در مقایسه با شراب صاف نظامی، درد می‌داند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص40&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پیشگفتار.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110745J1.jpg<br /> | عنوان = مجنون و لیلی<br /> | عنوان‌های دیگر = از روی قدیمی‌ترین‌ نسخه‌ خطی‌ ایران‌ به‌ همراه‌ متن‌ علمی‌ و انتقا‌دی نسخه‌ چا‌پ‌ سنگی‌ مسکو ** مجنون و لیلی: براساس قدیمی‌ترین‌ نسخه‌ خطی‌ ایران و جهان به‌ همراه‌ متن‌ علمی‌ و انتقا‌دی نسخه‌ چا‌پ‌ مسکو<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[امیر خسرو، خسرو بن محمود]] (نويسنده)<br /> [[باغبانی، محسن ]] (مصحح)<br /> [[باغبانی، محسن]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = ظفر<br /> | مکان نشر = ایران - قم<br /> | سال نشر = 1380ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110745AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110745<br /> | کتابخوان همراه نور = 110745<br /> | کد پدیدآور = 12455<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''مجنون و لیلی'''، مجلد سوم از خمسه امیرخسرو دهلوی است که نخستین و یکی از بهترین نمونه‌هایی است که به‌تبع لیلی و مجنون نظامی، فراهم آمده و جزو یکی از نوادر آثار ادبی شرق است که از لحاظ هنری و فکری، ویژگی و فشردگی موضوع و سلاسلت و روانی بیان، مقامی والا دارد. این کتاب، با تصحیح محسن باغبانی، منتشر شده است.<br /> <br /> امیرخسرو برای بیان داستان لیلی و مجنون که حوادث آن را تاریکی نامرادی‌ها و امواج غم و دلتنگی‌ها فراگرفته است، به‌تبع نظامی، بحر هزج مسدس اخرب مقبوض (مفعول مفاعلن فعولن) را که به قول نظامی، بحری سبک و رونده است، انتخاب کرده است. او تصنیف این منظومه را ثمره ارشاد معنوی روح‌القدس دانسته و گفته است:<br /> '''چون من به دو نامه زین ورق پیش<br /> راندم قلمی ز نکته خویش'''<br /> '''از روح قدس شنیدم آواز<br /> کای کرده لب تو گوش من باز'''<br /> '''نی آن رقم خیال کردی<br /> بل جادویی حلال کردی'''<br /> '''آن به که کنون در این تفکر<br /> کاهل نشوی به سفتن در'''&lt;ref&gt;ر.ک: پیشگفتار، ص39&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> امیرخسرو، مجنون و لیلی را با حمد و سپاس خداوند و مناجات به درگاه باری تعالی و نعت رسول اکرم(ص) و شرح معراج ایشان، آغاز کرده و پس از مدح شیخ‌الطریقه نظام‌الدین اولیاء و مدح علاءالدین محمد خلجی، با بیان سبب نظم کتاب و نصیحت فرزند خویش به پایان برده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> پس از آن، امیرخسرو به ایجاز تمام، به بیان عشق مجنون و لیلی مطابق آنچه نظامی آورده، پرداخته، اما کم‌کم، مسیر داستان را تغییر داده و آن را به‌گونه‌ای دیگر ساخته است. در داستان امیرخسرو، عشق مجنون و لیلی به عشق حقیقی بسیار نزدیک می‌گردد و معنای «بی عشق مباد زندگانی» تبلور بیشتری می‌یابد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سعی و تلاش امیرخسرو در بازآفرینی اثری بدیع، بدون کمترین تقلید از کلمات نظامی، شگفت‌آور است. او حتی در استفاده از ردیف‌ها و قافیه‌ها سعی کرده از قوافی جدیدتری استفاده کند. درعین‌حال، سعی نموده زیباترین ابیات منظومه لیلی و مجنون نظامی را به نوعی دیگر بازسازی کند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص39-40&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> بی‌اغراق بسیاری از ابیات امیرخسرو، بر ابیات نظامی از لحاظ احساس و قدرت کلمات، برتری دارد. هرچند او منظومه خویش را در مقایسه با شراب صاف نظامی، درد می‌داند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص40&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پیشگفتار.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%84%D8%B7%D8%A7%D8%A6%D9%81_%D8%A7%D9%84%D8%B7%D9%88%D8%A7%D8%A6%D9%81&diff=700774 2023-12-26T05:50:55Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110568J1.jpg<br /> | عنوان = لطائف الطوائف<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ف‍خ‍رال‍دی‍ن‌ ص‍ف‍ی‌، ع‍ل‍ی ‌ب‍ن‌ ح‍س‍ی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[گلچین معانی، احمد ]] (مقدمه نويس)<br /> [[گلچین معانی، احمد]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =لطیفه‌ها‌ی فا‌رسی‌ - قرن 10ق. - طنز فا‌رسی‌ - قرن‌ ۱۰ق‌. - فخرالدین‌صفی‌، علی‌ بن‌ حسین‌، ۸۶۸ - ۹۳۹ق‌.- سرگذشتنا‌مه‌ <br /> |ناشر <br /> | ناشر = دانش شعبه ادبیات خاور <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1346ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110568AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 2<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110568<br /> | کتابخوان همراه نور = 110568<br /> | کد پدیدآور = 22748<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''لطائف الطوائف'''، اثر مولانا فخرالدین علی صفی (متوفی 939)، مجموعه‌ای از حکایات طنزآمیز مربوط‌ به گروه‌ها و طبقات مختلف‌ اجتماعی‌ است که با آیات قرآن کریم، احادیث پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) و ضرب‌المثل‌های عربی آراسته شده و به اهتمام احمد گلچین معانی، منتشر شده است.<br /> <br /> اثر حاضر، کتابی‌ است خواندنی و دلپذیر، با مطالبی گوناگون. باآنکه‌ مؤلف‌ در مقدمه نوشته است برای رفع ملال و گشایش خاطر نوشته شده، اما انصاف این است که فوائد حاصل از مطالعه‌ این‌ اثر‌، بیشتر و برتر از خوش‌گذراندن ساعات بیکاری و آسودگی است؛ زیرا در‌ این اثر، هر بخشی، رنگ و بویی ویژه دارد، سخنان و حکایات حکیمانه موج می‌زند، همه اقشار مردم، زن و مرد‌، غنی‌ و فقیر‌ را در بر می‌گیرد و هیچ گروهی از طبقات اجتماعی در آن، نادیده گرفته‌ نشده است&lt;ref&gt;ر.ک: دارابی، حدیث؛ سبزیان‌پور، وحید، ص44&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نویسنده در این کتاب، با زبان طنز و اشاره‌ غیر مستقیم‌، بسیاری‌ از سایه‌روشن‌های زندگی را پوشش می‌دهد و چون ذره‌بینی درشت و شفاف، نقاط‌ تاریک‌ و مبهم‌ را در روابط انسانی، واضح و روشن، در مقابل دیدگان خواننده می‌گذارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> زبان این حکایات‌، روشن‌ و روان‌ و دور از تکلف و تصنع است، ساده و زودفهم است، ولی عوامانه نیست و باآنکه‌ عالمانه‌ است، دشوار و دیریاب نیست. برای افراد کم‌سواد، مفید است، ولی برای نکته‌سنجان و باریک‌بینان‌، خسته‌کننده‌ و ملل‌آور‌ نیست. شیوه طنز بر آن غالب است، ولی هزل و بیهوده نیست. باآنکه لبخند‌ به‌ لب می‌آورد، ذهن را درگیر حقایقی از زندگی می‌کند که گاه تلخ است‌ و دردناک‌. نثر‌ این کتاب، دلنشین و دل‌انگیز است و از تکلف و تصنع به‌دور است. این‌ کتاب‌ ساده، ولی عالمانه و منقح است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کتاب‌ در ١٤ باب و ١١٠ فصل تنظیم گردیده است. ویژگی عمومی حکایت‌های این کتاب، عبارت است از‌ حکمت‌، عقلانیت‌، مبارزه با بدی‌ها، ترویج اصول دینی و اخلاقی، ستم‌ستیزی، عدالت‌خواهی و... که با ساختاری‌ ساده‌ و درعین‌حال فنی و ادبی، ارائه شده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> دارابی، حدیث؛ سبزیان‌پور، وحید، «بررسی محتوایی و سرچشمه‌های فکری علی صفی در لطائف الطّوائف»، پایگاه مجلات تخصصی نور، ادبیات تطبیقی، بهار و تابستان 1396- شماره 16، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1255936<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110568J1.jpg<br /> | عنوان = لطائف الطوائف<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ف‍خ‍رال‍دی‍ن‌ ص‍ف‍ی‌، ع‍ل‍ی ‌ب‍ن‌ ح‍س‍ی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[گلچین معانی، احمد ]] (مقدمه نويس)<br /> [[گلچین معانی، احمد]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =لطیفه‌ها‌ی فا‌رسی‌ - قرن 10ق. - طنز فا‌رسی‌ - قرن‌ ۱۰ق‌. - فخرالدین‌صفی‌، علی‌ بن‌ حسین‌، ۸۶۸ - ۹۳۹ق‌.- سرگذشتنا‌مه‌ <br /> |ناشر <br /> | ناشر = دانش شعبه ادبیات خاور <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1346ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110568AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 2<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110568<br /> | کتابخوان همراه نور = 110568<br /> | کد پدیدآور = 22748<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''لطائف الطوائف'''، اثر مولانا فخرالدین علی صفی (متوفی 939)، مجموعه‌ای از حکایات طنزآمیز مربوط‌ به گروه‌ها و طبقات مختلف‌ اجتماعی‌ است که با آیات قرآن کریم، احادیث پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) و ضرب‌المثل‌های عربی آراسته شده و به اهتمام احمد گلچین معانی، منتشر شده است.<br /> <br /> اثر حاضر، کتابی‌ است خواندنی و دلپذیر، با مطالبی گوناگون. باآنکه‌ مؤلف‌ در مقدمه نوشته است برای رفع ملال و گشایش خاطر نوشته شده، اما انصاف این است که فوائد حاصل از مطالعه‌ این‌ اثر‌، بیشتر و برتر از خوش‌گذراندن ساعات بیکاری و آسودگی است؛ زیرا در‌ این اثر، هر بخشی، رنگ و بویی ویژه دارد، سخنان و حکایات حکیمانه موج می‌زند، همه اقشار مردم، زن و مرد‌، غنی‌ و فقیر‌ را در بر می‌گیرد و هیچ گروهی از طبقات اجتماعی در آن، نادیده گرفته‌ نشده است&lt;ref&gt;ر.ک: دارابی، حدیث؛ سبزیان‌پور، وحید، ص44&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نویسنده در این کتاب، با زبان طنز و اشاره‌ غیر مستقیم‌، بسیاری‌ از سایه‌روشن‌های زندگی را پوشش می‌دهد و چون ذره‌بینی درشت و شفاف، نقاط‌ تاریک‌ و مبهم‌ را در روابط انسانی، واضح و روشن، در مقابل دیدگان خواننده می‌گذارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> زبان این حکایات‌، روشن‌ و روان‌ و دور از تکلف و تصنع است، ساده و زودفهم است، ولی عوامانه نیست و باآنکه‌ عالمانه‌ است، دشوار و دیریاب نیست. برای افراد کم‌سواد، مفید است، ولی برای نکته‌سنجان و باریک‌بینان‌، خسته‌کننده‌ و ملل‌آور‌ نیست. شیوه طنز بر آن غالب است، ولی هزل و بیهوده نیست. باآنکه لبخند‌ به‌ لب می‌آورد، ذهن را درگیر حقایقی از زندگی می‌کند که گاه تلخ است‌ و دردناک‌. نثر‌ این کتاب، دلنشین و دل‌انگیز است و از تکلف و تصنع به‌دور است. این‌ کتاب‌ ساده، ولی عالمانه و منقح است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کتاب‌ در ١٤ باب و ١١٠ فصل تنظیم گردیده است. ویژگی عمومی حکایت‌های این کتاب، عبارت است از‌ حکمت‌، عقلانیت‌، مبارزه با بدی‌ها، ترویج اصول دینی و اخلاقی، ستم‌ستیزی، عدالت‌خواهی و... که با ساختاری‌ ساده‌ و درعین‌حال فنی و ادبی، ارائه شده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> دارابی، حدیث؛ سبزیان‌پور، وحید، «بررسی محتوایی و سرچشمه‌های فکری علی صفی در لطائف الطّوائف»، پایگاه مجلات تخصصی نور، ادبیات تطبیقی، بهار و تابستان 1396- شماره 16، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1255936<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D8%B4%D8%B9%D8%A7%D8%B1_%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%88_%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=700773 2023-12-26T05:50:53Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110406J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار ابو العطا کمال الدین محمود بن علی بن محمود المدعو بخواجو المرشدي الکرماني<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان اشعار خواجو کرمانی بر اساس نسخه مورخ بسال 750 و 829 هجری<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی]] (نويسنده)<br /> [[سهیلی خوانساری، احمد]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =‎PIR ‎‌5454‎/‎‌خ‎‌9‎‌د‎‌9 <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1369ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110406AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110406<br /> | کتابخوان همراه نور = 110406<br /> | کد پدیدآور = 2532<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار خواجو کرمانی'''، مجموعه اشعار [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|کمال‌الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود]]، معروف به [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|خواجوی کرمانی]] (689-753ق) است که با تصحیح [[سهیلی خوانساری، احمد|احمد سهیلی خوانساری]]، منتشر شده است.<br /> <br /> طرز سخن [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|خواجو]] در قصاید، مختلف است. برخی از قصاید او به اسلوب خاقانی مشابه است و خود نیز در دو سه قصیده، خود را با خاقانی برابر کرده:<br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''لاف خاقانی زنم در ملک معنی زانک هست''|2=''گرمی بازار شمس از انوری رای من''}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> و گاه به سبک خراسانی نزدیک شده و بدین اسلوب سروده، لیکن به‌طور کلی، سبک وی عراقی بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص32&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|خواجو]] در غزل شیوه خاص دارد. اصطلاحات و ترکیبات بیشتر غزل‌های [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|خواجو]]، در اشعار دیگران دیده نمی‌شود. سبک بعضی از غزل‌های او، به طرز سخن [[سعدی، مصلح بن عبدالله|سعدی]] نزدیک است و این شباهت فقط از نظر الفاظ و معانی است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|خواجو]] وقتی به سخن حکیم سنایی توجه دارد و غزل او را تضمین و تخمیس کرده، کاملا به شیوه او سخن رانده و زمانی که اشعار کمال اسماعیل و عراقی را تتبع کرده، به طرز آنان نزدیک شده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص34&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در اشعار خواجو، گاه مصارعی پیدا می‌شود که در دیوان دیگران هم ملاحظه شده و پیداست، مانند «گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست» مثل سایر بوده و او نیز آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> قدرت نظم او در قصاید مشکل، به‌خوبی روشن می‌باشد و در ابداع مضامین پیداست توانا بوده است. در غزلیات، قوافی و ردیف مشکل اختیار کرده و به‌آسانی از عهده برآمده، چنان‌که گاه در اوزانی طبع‌آزمایی نموده که کمتر شاعری از معاصرین او، این‌گونه اشعار دارند. در اشعارش، صنایع لفظی و الفاظ مصنوع و تجنیس زیاد دیده می‌شود، لیکن تکرار الفاظ و مضامین، قدر سخنش را پایین آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص37&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|خواجو]] به اشعار خود، علاقه زیاد داشته؛ ازاین‌رو آنچه از آغاز تا پایان عمر به نظم درآورده، همه را در دیوان، ثبت فرموده و به انتخاب، نپرداخته است. در دیوان او، ترکیبات و لغات تازه و صحیح و اصطلاحات مفید، بسیار می‌باشد. روح مذهب در اکثر اشعار او پدیدارست و در قصایدش معانی حدیث و اخبار و تفسیر، ملاحظه می‌گردد. وی از شعرایی است که ضمن غزل‌سرایی، مدح‌گو و قصیده‌سراست&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص39&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[غزلیات خواجوی کرمانی]]<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> <br /> [[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110406J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار ابو العطا کمال الدین محمود بن علی بن محمود المدعو بخواجو المرشدي الکرماني بر اساس نسخه مورخ بسال 750 و 829 هجری<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان اشعار خواجو کرمانی<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی]] (نويسنده)<br /> [[سهیلی خوانساری، احمد]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1369ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110406AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110406<br /> | کتابخوان همراه نور = 110406<br /> | کد پدیدآور = 2532<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار خواجو کرمانی'''، مجموعه اشعار کمال‌الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی (689-753ق) است که با تصحیح احمد سهیلی خوانساری، منتشر شده است.<br /> <br /> طرز سخن خواجو در قصاید، مختلف است. برخی از قصاید او به اسلوب خاقانی مشابه است و خود نیز در دو سه قصیده، خود را با خاقانی برابر کرده:<br /> '''لاف خاقانی زنم در ملک معنی زانک هست<br /> گرمی بازار شمس از انوری رای من'''<br /> و گاه به سبک خراسانی نزدیک شده و بدین اسلوب سروده، لیکن به‌طور کلی، سبک وی عراقی بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص32&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> خواجو در غزل شیوه خاص دارد. اصطلاحات و ترکیبات بیشتر غزل‌های خواجو، در اشعار دیگران دیده نمی‌شود. سبک بعضی از غزل‌های او، به طرز سخن سعدی نزدیک است و این شباهت فقط از نظر الفاظ و معانی است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> خواجو وقتی به سخن حکیم سنایی توجه دارد و غزل او را تضمین و تخمیس کرده، کاملا به شیوه او سخن رانده و زمانی که اشعار کمال اسماعیل و عراقی را تتبع کرده، به طرز آنان نزدیک شده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص34&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در اشعار خواجو، گاه مصارعی پیدا می‌شود که در دیوان دیگران هم ملاحظه شده و پیداست، مانند «گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست» مثل سایر بوده و او نیز آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> قدرت نظم او در قصاید مشکل، به‌خوبی روشن می‌باشد و در ابداع مضامین پیداست توانا بوده است. در غزلیات، قوافی و ردیف مشکل اختیار کرده و به‌آسانی از عهده برآمده، چنان‌که گاه در اوزانی طبع‌آزمایی نموده که کمتر شاعری از معاصرین او، این‌گونه اشعار دارند. در اشعارش، صنایع لفظی و الفاظ مصنوع و تجنیس زیاد دیده می‌شود، لیکن تکرار الفاظ و مضامین، قدر سخنش را پایین آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص37&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> خواجو به اشعار خود، علاقه زیاد داشته؛ ازاین‌رو آنچه از آغاز تا پایان عمر به نظم درآورده، همه را در دیوان، ثبت فرموده و به انتخاب، نپرداخته است. در دیوان او، ترکیبات و لغات تازه و صحیح و اصطلاحات مفید، بسیار می‌باشد. روح مذهب در اکثر اشعار او پدیدارست و در قصایدش معانی حدیث و اخبار و تفسیر، ملاحظه می‌گردد. وی از شعرایی است که ضمن غزل‌سرایی، مدح‌گو و قصیده‌سراست&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص39&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%BA%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%85%D9%86%D8%B8%D9%88%D9%85&diff=700772 2023-12-26T05:50:51Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110242J1.jpg<br /> | عنوان = غازان نامه منظوم (از قرن هشتم هجری)<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نوری اژدری، نورالدین بن محمد]] (نويسنده)<br /> [[مدبری، محمود]] (سایر)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد موقوفات دکتر محمود افشار<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1381ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110242AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110242<br /> | کتابخوان همراه نور = 110242<br /> | کد پدیدآور = 81270<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''غازان‌نامه منظوم'''، اثر نورالدین بن شمس‌الدین محمد اژدری (متولد تقریبا 708ق)، اثری منظوم است که درباره تاریخ حکمرانی هفتمین ایلخان مغول، غازان‌خان، سروده شده و به کوشش محمود مدبری، منتشر شده است.<br /> <br /> این منظومه، 8709 بیت دارد که به وزن شاهنامه فردوسی و به تقلید از آن، در ذکر تاریخ ایلخان بزرگ - غازان‌خان محمود - سروده شده است. نویسنده مقدمه منثور کتاب، در پایان مطلب خود می‌نویسد که نوری در برابر شصت هزار بیت شاهنامه، ده هزار بیت غازان‌نامه را به اتمام رسانید که به نظر می‌آید عدد تقریبی است و با شمارش صحیح ابیات، منطبق نیست&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص5&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نوری پیش از شروع به زندگی غازان، مقدمه‌ای در 314 بیت به روش فردوسی درباره خدا، مراتب خرد و سخن، مراتب نفس، آفرینش عالم، ستایش پیغمبر و سپس، مدح شیخ اویس و نصحیت به فرزند خود، آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> اصل کتاب، با مختصری درباره چنگیزخان تا روی کار آمدن ارغون، پدر غازان شروع می‌شود و از اینجا با تفصیل بیشتر و تا پایان زندگانی ایلخان غازان، ادامه دارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در سرایش این ابیات، شاعر بسیار تحت تأثیر فردوسی است؛ از آوردن لغات شاهنامه‌ای، تصاویر شاعران، صحنه‌های جنگ، طلوع و غروب خورشید و نظام فکری، تا تضمین مصرع یا بیتی از شاهنامه که در جای‌جای کتاب، می‌توان مشاهده کرد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص6&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> او این اثر را به شیوه شاهنامه و اسکندرنامه نظامی، از حالت تاریخ محض به‌صورت داستان و قصه درآورده است و با افزودن ساختارهای داستانی نظیر: خواب دیدن غازان و عاشق شدن بر دختر مهراب، وصف زمستان، آوردن تمثیلات بسیار زیاد از شاهنامه و کلیله و دمنه، شکار رفتن غازان و رسیدن به زاهدی در کوه و پرسش و پاسخ میان آن دو، مجددا شکار غازان و دیدار رهبان در دیر و سؤال و جواب و تأویل عرفانی آن داستان، جنگیدن پهلوانان ایران با پهلوانان مصر شبیه به جنگ پهلوانان در شاهنامه، شکار رفتن غازان در لکزستان و جنگ با اژدها و روبه‌رو شدن با پیر غار و سؤال و جواب، نقل حکایاتی چند نظیر پشه و سلیمان و درویش و انوشیروان، آوردن ابیات حکیمانه در لابه‌لای داستان‌ها و پند و اندرز گاه با گرایش‌ عرفانی و نظایر اینها، به‌ویژه در اواخر کتاب که به شخصیت خاص غازان‌خان پرداخته است، با ذکر مطالب متنوع اخلاقی و داستانی، او را فردی دین‌دار، زاهد، عارف و حکیم نشان داده و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110242J1.jpg<br /> | عنوان = غازان نامه منظوم (از قرن هشتم هجری)<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نوری اژدری، نورالدین بن محمد]] (نويسنده)<br /> [[مدبری، محمود]] (سایر)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد موقوفات دکتر محمود افشار<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1381ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110242AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110242<br /> | کتابخوان همراه نور = 110242<br /> | کد پدیدآور = 81270<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''غازان‌نامه منظوم'''، اثر نورالدین بن شمس‌الدین محمد اژدری (متولد تقریبا 708ق)، اثری منظوم است که درباره تاریخ حکمرانی هفتمین ایلخان مغول، غازان‌خان، سروده شده و به کوشش محمود مدبری، منتشر شده است.<br /> <br /> این منظومه، 8709 بیت دارد که به وزن شاهنامه فردوسی و به تقلید از آن، در ذکر تاریخ ایلخان بزرگ - غازان‌خان محمود - سروده شده است. نویسنده مقدمه منثور کتاب، در پایان مطلب خود می‌نویسد که نوری در برابر شصت هزار بیت شاهنامه، ده هزار بیت غازان‌نامه را به اتمام رسانید که به نظر می‌آید عدد تقریبی است و با شمارش صحیح ابیات، منطبق نیست&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص5&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نوری پیش از شروع به زندگی غازان، مقدمه‌ای در 314 بیت به روش فردوسی درباره خدا، مراتب خرد و سخن، مراتب نفس، آفرینش عالم، ستایش پیغمبر و سپس، مدح شیخ اویس و نصحیت به فرزند خود، آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> اصل کتاب، با مختصری درباره چنگیزخان تا روی کار آمدن ارغون، پدر غازان شروع می‌شود و از اینجا با تفصیل بیشتر و تا پایان زندگانی ایلخان غازان، ادامه دارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در سرایش این ابیات، شاعر بسیار تحت تأثیر فردوسی است؛ از آوردن لغات شاهنامه‌ای، تصاویر شاعران، صحنه‌های جنگ، طلوع و غروب خورشید و نظام فکری، تا تضمین مصرع یا بیتی از شاهنامه که در جای‌جای کتاب، می‌توان مشاهده کرد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص6&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> او این اثر را به شیوه شاهنامه و اسکندرنامه نظامی، از حالت تاریخ محض به‌صورت داستان و قصه درآورده است و با افزودن ساختارهای داستانی نظیر: خواب دیدن غازان و عاشق شدن بر دختر مهراب، وصف زمستان، آوردن تمثیلات بسیار زیاد از شاهنامه و کلیله و دمنه، شکار رفتن غازان و رسیدن به زاهدی در کوه و پرسش و پاسخ میان آن دو، مجددا شکار غازان و دیدار رهبان در دیر و سؤال و جواب و تأویل عرفانی آن داستان، جنگیدن پهلوانان ایران با پهلوانان مصر شبیه به جنگ پهلوانان در شاهنامه، شکار رفتن غازان در لکزستان و جنگ با اژدها و روبه‌رو شدن با پیر غار و سؤال و جواب، نقل حکایاتی چند نظیر پشه و سلیمان و درویش و انوشیروان، آوردن ابیات حکیمانه در لابه‌لای داستان‌ها و پند و اندرز گاه با گرایش‌ عرفانی و نظایر اینها، به‌ویژه در اواخر کتاب که به شخصیت خاص غازان‌خان پرداخته است، با ذکر مطالب متنوع اخلاقی و داستانی، او را فردی دین‌دار، زاهد، عارف و حکیم نشان داده و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%A9_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=700771 2023-12-26T05:50:50Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110216J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سالک قزوینی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[س‍ال‍ک‌ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍داب‍راه‍ی‍م‌]] (نويسنده)<br /> [[حقیقت، عبد الصمد ]] (مصحح)<br /> [[حقیقت، عبد الصمد ]] ( مقدمه نويس)<br /> [[کرمی، احمد]] ( گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR۶۳۰۳/د۹ <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = ما<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1372ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110216AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110216<br /> | کتابخوان همراه نور = 110216<br /> | کد پدیدآور = 81246<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سالک قزوینی'''، مجموعه اشعار [[س‍ال‍ک‌ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍داب‍راه‍ی‍م‌|محمدابراهیم سالک قزوینی]] (1021- زنده در 1084ق) است که با مقدمه و تصحیح [[حقیقت، عبد الصمد|عبدالصمد حقیقت]] و به کوشش [[کرمی، احمد|احمد کرمی]]، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان حاضر، مشتمل بر اشعاری در قالب غزل، قصیده، ترکیب‌بند، دو مثنوی «محیط کونین» و «ساقی‌نامه»، رباعی و تک‌بیتی است. خان‌آرزو که دیوان سالک را به خط خود او دیده و مطالعه کرده، تعداد اشعار او را نزدیک به 25 هزار بیت بیان کرده است&lt;ref&gt;ر.ک: کشانی، لیلا، ج22، ص519&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مثنوی معروف [[س‍ال‍ک‌ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍داب‍راه‍ی‍م‌|سالک]] در این دیوان، «محیط کونین» نام دارد. او هدف خود را از سرودن این اثر، آزمودن توانایی خویش در سرایش مثنوی بیان کرده است. [[س‍ال‍ک‌ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍داب‍راه‍ی‍م‌|سالک]] این مثنوی را به تقلید از «تحفة العراقين» [[خاقانی شروانی|خاقانی]]، در 3200 بیت، به نظم کشیده که مانند آن دیباچه‌ای خطاب به آفتاب و ابیاتی در مذمت زر دارد. شاعر سرودن این اثر را در 1061ق، در هندوستان به پایان برده است. این مثنوی، سفرنامه سالک است از قزوین به تبریز و از آنجا به بغداد و شهرهای مقدس شیعیان در عراق و بازگشت به قزوین از راه همدان و سپس عزیمت از زادگاه خود به هندوستان از راه اصفهان و شیراز. بنابراین، اهمیت آن به جنبه‌های ادبی و شعری محدود نمی‌شود. سادگی و روانی، از ویژگی‌های مثنوی مذکور است؛ به‌حدی که گاه، ابیات به شیوه زبان گفتار نزدیک می‌شود. سالک در میان این مثنوی، گاه بیت‌هایی در قالب غزل آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در این دیوان، همچنین ساقی‌نامه‌ای وجود دارد که آن را در 1232 بیت در بحر متقارب سروده و آن را به‌صورت قسم‌نامه‌ای درآورده که ابیات قسمیه آن از حدود صد بیت بیشتر است و به مرز اطناب ممل می‌گراید. در میان این مثنوی نیز یک غزل آمده است. او در این مثنوی، در ابیات بسیاری از پیری و ناتوانی خود نالیده و از مردم قزوین و بی‌توجهی آنان به شعر، شکایت کرده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سالک در تمثیلات و تشبیهاتی که در مثنوی ساقی‌نامه و محیط کونین به‌کار برده، از شیوه [[نظامی، الیاس بن یوسف|نظامی گنجوی]]، پیروی کرده و بی‌گمان، هنگام سرودن این مثنوی، «خمسه نظامی» را در نظر داشته است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، صفحه هشت - نه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> # مقدمه کتاب.<br /> # کشانی، لیلا، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> <br /> [[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110216J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سالک قزوینی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[س‍ال‍ک‌ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍داب‍راه‍ی‍م‌]] (نويسنده)<br /> [[حقیقت، عبد الصمد ]] (مصحح)<br /> [[حقیقت، عبد الصمد ]] ( مقدمه نويس)<br /> [[کرمی، احمد]] ( گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = ما<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1372ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110216AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110216<br /> | کتابخوان همراه نور = 110216<br /> | کد پدیدآور = 81246<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سالک قزوینی'''، مجموعه اشعار محمدابراهیم سالک قزوینی (1021- زنده در 1084ق) است که با مقدمه و تصحیح عبدالصمد حقیقت و به کوشش احمد کرمی، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان حاضر، مشتمل بر اشعاری در قالب غزل، قصیده، ترکیب‌بند، دو مثنوی «محیط کونین» و «ساقی‌نامه»، رباعی و تک‌بیتی است. خان‌آرزو که دیوان سالک را به خط خود او دیده و مطالعه کرده، تعداد اشعار او را نزدیک به 25 هزار بیت بیان کرده است&lt;ref&gt;ر.ک: کشانی، لیلا، ج22، ص519&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مثنوی معروف سالک در این دیوان، «محیط کونین» نام دارد. او هدف خود را از سرودن این اثر، آزمودن توانایی خویش در سرایش مثنوی بیان کرده است. سالک این مثنوی را به تقلید از «تحفة العراقين» خاقانی، در 3200 بیت، به نظم کشیده که مانند آن دیباچه‌ای خطاب به آفتاب و ابیاتی در مذمت زر دارد. شاعر سرودن این اثر را در 1061ق، در هندوستان به پایان برده است. این مثنوی، سفرنامه سالک است از قزوین به تبریز و از آنجا به بغداد و شهرهای مقدس شیعیان در عراق و بازگشت به قزوین از راه همدان و سپس عزیمت از زادگاه خود به هندوستان از راه اصفهان و شیراز. بنابراین، اهمیت آن به جنبه‌های ادبی و شعری محدود نمی‌شود. سادگی و روانی، از ویژگی‌های مثنوی مذکور است؛ به‌حدی که گاه، ابیات به شیوه زبان گفتار نزدیک می‌شود. سالک در میان این مثنوی، گاه بیت‌هایی در قالب غزل آورده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در این دیوان، همچنین ساقی‌نامه‌ای وجود دارد که آن را در 1232 بیت در بحر متقارب سروده و آن را به‌صورت قسم‌نامه‌ای درآورده که ابیات قسمیه آن از حدود صد بیت بیشتر است و به مرز اطناب ممل می‌گراید. در میان این مثنوی نیز یک غزل آمده است. او در این مثنوی، در ابیات بسیاری از پیری و ناتوانی خود نالیده و از مردم قزوین و بی‌توجهی آنان به شعر، شکایت کرده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سالک در تمثیلات و تشبیهاتی که در مثنوی ساقی‌نامه و محیط کونین به‌کار برده، از شیوه نظامی گنجوی، پیروی کرده و بی‌گمان، هنگام سرودن این مثنوی، «خمسه نظامی» را در نظر داشته است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، صفحه هشت - نه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> # مقدمه کتاب.<br /> # کشانی، لیلا، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C_%D9%88_%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%88%D9%86&diff=700770 2023-12-26T05:50:48Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110027J1.jpg<br /> | عنوان = همای و همایون<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی]] (نويسنده)<br /> [[ع‍ی‍ن‍ی‌، ک‍م‍ال‌]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR۵۴۶۲ <br /> | موضوع =قرن‌ ۸ق‌ شعر فا‌رسی‌<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد فرهنگ ايران<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1348ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110027AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110027<br /> | کتابخوان همراه نور = 110027<br /> | کد پدیدآور = 2532<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''همای و همایون'''، اثر [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی|ابوالعطا کمال‌الدین محمود بن علی بن محمود خواجوی کرمانی]] (689-753ق)، منظومه‌ای غنایی است که از تعدادی داستان تودرتوی کوتاه فراهم آمده و با تصحیح [[کمال عینی]]، منتشر شده است.<br /> <br /> اصل داستان از افسانه‌های کهن ایرانی‌ و تلفیقی‌ است‌ از آنچه قصه‌گویان در‌ مجالس‌ می‌خوانده‌اند. خواجو در ساختار و محتوای این منظومه عاشقانه، داستان سمک عیار، خسرو و شیرین و ویس و رامین را درآمیخته است&lt;ref&gt;ر.ک: مظفری، وزیر؛ شیخ‌احمدی، سید اسعد؛ مالمیر، تیمور، ص298&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> این‌ اثر‌ داستان عاشق شدن همای، شاهزاده شامی به همایون‌، شاهزاده‌ چین است که قهرمان داستان در راه رسیدن به معشوق با مسائل و حوادث زیادی روبه‌رو می‌شود. این اثر، منظومه‌‌ای‌ غنایی‌ و بزمی بشمار می‌رود و نظیره‌ای است بر خسرو و شیرین‌ [[نظامی، الیاس بن یوسف|نظامی]] مشتمل بر ٤٤٣٥ بیت. این مجموعه را شاعر در سی سالگی (سال ٧١٩ق) آغاز کرده و در سال‌ ٧٢٣ق‌، یعنی‌ پس از سیزده سال به پایان رسانده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> داستان همای و همایون‌ به‌لحاظ نوع ادبی «رمانس» است. در ادبیات داستانی، رمانس قصه‌هایی خیالی است که به قهرمان‌‌های‌ اصیل‌‌زاده اختصاص دارد که از واقعیت‌های زندگی روزمره دور هستند و به‌ ماجراهای‌ عاشقانه‌ اغراق‌آمیز دل می‌بندند و برای رسیدن به محبوب، به اعمال جسورانه دست می‌زنند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> روساخت همای‌ و همایون ساده و غیر پیچیده است و بیشتر در فضای معمولی زندگی یا قهرمان اساطیری قرار دارد. این منظومه شامل تعداد زیادی داستان‌های تودرتوی کوتاه است. خواجو در این اثر، تا ‌‌حد‌ زیادی تحت تأثیر داستان‌پردازی دیگران است؛ همچنان‌که در آثار متقدم‌ می‌بینیم‌ شاعران پیش از شروع طرح اصلی داستان، به مقدماتی غیر داستانی می‌پردازند، سپس به‌ بیان اصل داستان روی می‌آورند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> طرح داستان اغلب به شیوه روایت مستقیم‌ و خطی است. حوادث داستان‌ به‌ شیوه داستان‌‎نویسی سنتی معمولا منظم روایت می‌شود و حرکت از گره‌افکنی به سمت گره‌گشایی، نقطه اوج و سرانجام فرود داستان است. عشق و عاشقی افراد از جمله اندیشه‌هایی است‌ که به‌وفور در داستان به چشم می‌خورد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مظفری، وزیر؛ شیخ‌احمدی، سید اسعد؛ مالمیر، تیمور، «بررسی ساختاری - اسطوره‌ای همای و همایون خواجوی کرمانی»، پایگاه مجلات تخصصی نور، نثرپژوهی ادب فارسی، پاییز و زمستان 1395- شماره 40، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1178395<br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:زبان‌شناسی، زبان و ادبیات]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR110027J1.jpg<br /> | عنوان = همای و همایون<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی]] (نويسنده)<br /> [[ع‍ی‍ن‍ی‌، ک‍م‍ال‌]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد فرهنگ ايران<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1348ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE110027AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 110027<br /> | کتابخوان همراه نور = 110027<br /> | کد پدیدآور = 2532<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''همای و همایون'''، اثر ابوالعطا کمال‌الدین محمود بن علی بن محمود خواجوی کرمانی (689-753ق)، منظومه‌ای غنایی است که از تعدادی داستان تودرتوی کوتاه فراهم آمده و با تصحیح کمال عینی، منتشر شده است.<br /> <br /> اصل داستان از افسانه‌های کهن ایرانی‌ و تلفیقی‌ است‌ از آنچه قصه‌گویان در‌ مجالس‌ می‌خوانده‌اند. خواجو در ساختار و محتوای این منظومه عاشقانه، داستان سمک عیار، خسرو و شیرین و ویس و رامین را درآمیخته است&lt;ref&gt;ر.ک: مظفری، وزیر؛ شیخ‌احمدی، سید اسعد؛ مالمیر، تیمور، ص298&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> این‌ اثر‌ داستان عاشق شدن همای، شاهزاده شامی به همایون‌، شاهزاده‌ چین است که قهرمان داستان در راه رسیدن به معشوق با مسائل و حوادث زیادی روبه‌رو می‌شود. این اثر، منظومه‌‌ای‌ غنایی‌ و بزمی بشمار می‌رود و نظیره‌ای است بر خسرو و شیرین‌ نظامی مشتمل بر ٤٤٣٥ بیت. این مجموعه را شاعر در سی سالگی (سال ٧١٩ق) آغاز کرده و در سال‌ ٧٢٣ق‌، یعنی‌ پس از سیزده سال به پایان رسانده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> داستان همای و همایون‌ به‌لحاظ نوع ادبی «رمانس» است. در ادبیات داستانی، رمانس قصه‌هایی خیالی است که به قهرمان‌‌های‌ اصیل‌‌زاده اختصاص دارد که از واقعیت‌های زندگی روزمره دور هستند و به‌ ماجراهای‌ عاشقانه‌ اغراق‌آمیز دل می‌بندند و برای رسیدن به محبوب، به اعمال جسورانه دست می‌زنند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> روساخت همای‌ و همایون ساده و غیر پیچیده است و بیشتر در فضای معمولی زندگی یا قهرمان اساطیری قرار دارد. این منظومه شامل تعداد زیادی داستان‌های تودرتوی کوتاه است. خواجو در این اثر، تا ‌‌حد‌ زیادی تحت تأثیر داستان‌پردازی دیگران است؛ همچنان‌که در آثار متقدم‌ می‌بینیم‌ شاعران پیش از شروع طرح اصلی داستان، به مقدماتی غیر داستانی می‌پردازند، سپس به‌ بیان اصل داستان روی می‌آورند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> طرح داستان اغلب به شیوه روایت مستقیم‌ و خطی است. حوادث داستان‌ به‌ شیوه داستان‌‎نویسی سنتی معمولا منظم روایت می‌شود و حرکت از گره‌افکنی به سمت گره‌گشایی، نقطه اوج و سرانجام فرود داستان است. عشق و عاشقی افراد از جمله اندیشه‌هایی است‌ که به‌وفور در داستان به چشم می‌خورد&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مظفری، وزیر؛ شیخ‌احمدی، سید اسعد؛ مالمیر، تیمور، «بررسی ساختاری - اسطوره‌ای همای و همایون خواجوی کرمانی»، پایگاه مجلات تخصصی نور، نثرپژوهی ادب فارسی، پاییز و زمستان 1395- شماره 40، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1178395<br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%85%D9%88%D9%86%D8%B3_%D8%A7%D9%84%D8%A3%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D8%B1_%D9%81%D9%8A_%D8%AF%D9%82%D8%A7%D8%A6%D9%82_%D8%A7%D9%84%D8%A3%D8%B4%D8%B9%D8%A7%D8%B1&diff=700769 2023-12-26T05:50:43Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR108385J1.jpg<br /> | عنوان = مونس الاحرار فی‌ دقا‌ئق‌ الاشعا‌ر<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ج‍اج‍رم‍ی‌، م‍ح‍م‍دب‍ن‌ ب‍در]] (نويسنده)<br /> [[قزوینی، محمد بن عبد الوهاب ]] (مقدمه نويس)<br /> [[طب‍ی‍ب‍ی‌، م‍ی‍رص‍ال‍ح‌]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - مجموعه‎‌‌ها<br /> |ناشر <br /> | ناشر = انجمن آثار ملی ** چاپ اتحاد<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1337ش - 1350ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE108385AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 2<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 108385<br /> | کتابخوان همراه نور = 108385<br /> | کد پدیدآور = 80069<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''مونس الأحرار في دقائق الأشعار'''، اثر محمد بن بدر جاجرمی، از شاعران و ادیبان سده ۷-۸ ق/۱۳-۱۴م، کتابی است به زبان فارسی از اشعار منتخب نزدیک به دویست تن از شاعران فارسی‌زبان تا قرن هشتم.<br /> <br /> این کتاب، مجموعه‌ای ارزشمند از اشعار ۲۰۰ تن از شاعران فارسی‌زبان است. کتاب در ۳۰ باب و به‌ترتیب موضوع تدوین گردیده است. مؤلف در دیباچه منثور کتاب، آن را «مجموعه» خوانده و سبب تدوین آن را، اشتیاق و درخواست جمعی از دوستان هنرمند و اهل فضل ذکر کرده است. مؤلف در پایان همین دیباچه، فهرست موضوعی ۳۰ باب و نیز اسامی شاعرانی که نمونه اشعارشان را در این مجموعه آورده است، به دست می‌دهد&lt;ref&gt;ر.ک: پژوهنده، لیلا، ج17، ص173&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> موضوع باب‌ها، شامل انواع شعر (قالب‌های شعری)، صنایع ادبی، انواع ادبی و بسیاری موضوعات پراکنده دیگر، مانند مربعات، تشبیهات، مراثی، لغز و معمیات، اشعار مصور و اختیارات قمر، تواریخ، ملزومات و اختلاج المنظوم است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> از ویژگی‌های مهم این مجموعه، ذکر نام و اشعار شاعرانی است که از دیگر منابع اطلاعاتی از آنان به دست نمی‌آید؛ مانند: قمصری، سردوز، ترمذی، خازن، زیزی و مشملی&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> از ویژگی‌های دیگر این مجموعه ثبت اشعار به‌طور کامل (و نه منتخب اشعار) است. همچنین نقل ۱۳ رباعی از خیام که در باب هجدهم «مونس الأحرار»، به دنبال یکدیگر آمده است و از کهن‌ترین و اصیل‌ترین نمونه‌های رباعیات خیام بشمار می‌رود. این رباعیات از ارزش کم‌نظیری برخوردار است. افزون بر این، ذکر سروده‌هایی از شاعران معروف، مانند: فردوسی، سعدی، نظامی، ناصرخسرو و بسیاری از شاعران قدیم خراسان که نسخه‌های اصیلی از اشعار آنان در دست نیست، راه را برای بسیاری از تحقیقات ادبی گشوده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> به دلایل یادشده، «مونس الأحرار» را اثری گران‌بها، معتبر و در نوع خود کم‌نظیر دانسته‌اند که تلاش مؤلف و دقت بسیار وی در جای‌جای آن پیداست. جاجرمی در پایان این اثر، تاریخ اتمام آن را (۷۴۱ق/ ۱۳۴۱م) در یک رباعی بیان داشته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نظریات گوناگونی درباره «مونس الأحرار» تاکنون بیان شده است. هدایت این اثر را در شمار تذکره‌های معروف آورده و در تدوین اثر خود، «مجمع الفصحاء»، از آن سود جسته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پژوهنده، لیلا، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، 1388.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR108385J1.jpg<br /> | عنوان = مونس الاحرار فی‌ دقا‌ئق‌ الاشعا‌ر<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ج‍اج‍رم‍ی‌، م‍ح‍م‍دب‍ن‌ ب‍در]] (نويسنده)<br /> [[قزوینی، محمد بن عبد الوهاب ]] (مقدمه نويس)<br /> [[طب‍ی‍ب‍ی‌، م‍ی‍رص‍ال‍ح‌]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - مجموعه‎ها<br /> |ناشر <br /> | ناشر = انجمن آثار ملی ** چاپ اتحاد<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1337ش - 1350ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE108385AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 2<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 108385<br /> | کتابخوان همراه نور = 108385<br /> | کد پدیدآور = 80069<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''مونس الأحرار في دقائق الأشعار'''، اثر محمد بن بدر جاجرمی، از شاعران و ادیبان سده ۷-۸ ق/۱۳-۱۴م، کتابی است به زبان فارسی از اشعار منتخب نزدیک به دویست تن از شاعران فارسی‌زبان تا قرن هشتم.<br /> <br /> این کتاب، مجموعه‌ای ارزشمند از اشعار ۲۰۰ تن از شاعران فارسی‌زبان است. کتاب در ۳۰ باب و به‌ترتیب موضوع تدوین گردیده است. مؤلف در دیباچه منثور کتاب، آن را «مجموعه» خوانده و سبب تدوین آن را، اشتیاق و درخواست جمعی از دوستان هنرمند و اهل فضل ذکر کرده است. مؤلف در پایان همین دیباچه، فهرست موضوعی ۳۰ باب و نیز اسامی شاعرانی که نمونه اشعارشان را در این مجموعه آورده است، به دست می‌دهد&lt;ref&gt;ر.ک: پژوهنده، لیلا، ج17، ص173&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> موضوع باب‌ها، شامل انواع شعر (قالب‌های شعری)، صنایع ادبی، انواع ادبی و بسیاری موضوعات پراکنده دیگر، مانند مربعات، تشبیهات، مراثی، لغز و معمیات، اشعار مصور و اختیارات قمر، تواریخ، ملزومات و اختلاج المنظوم است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> از ویژگی‌های مهم این مجموعه، ذکر نام و اشعار شاعرانی است که از دیگر منابع اطلاعاتی از آنان به دست نمی‌آید؛ مانند: قمصری، سردوز، ترمذی، خازن، زیزی و مشملی&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> از ویژگی‌های دیگر این مجموعه ثبت اشعار به‌طور کامل (و نه منتخب اشعار) است. همچنین نقل ۱۳ رباعی از خیام که در باب هجدهم «مونس الأحرار»، به دنبال یکدیگر آمده است و از کهن‌ترین و اصیل‌ترین نمونه‌های رباعیات خیام بشمار می‌رود. این رباعیات از ارزش کم‌نظیری برخوردار است. افزون بر این، ذکر سروده‌هایی از شاعران معروف، مانند: فردوسی، سعدی، نظامی، ناصرخسرو و بسیاری از شاعران قدیم خراسان که نسخه‌های اصیلی از اشعار آنان در دست نیست، راه را برای بسیاری از تحقیقات ادبی گشوده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> به دلایل یادشده، «مونس الأحرار» را اثری گران‌بها، معتبر و در نوع خود کم‌نظیر دانسته‌اند که تلاش مؤلف و دقت بسیار وی در جای‌جای آن پیداست. جاجرمی در پایان این اثر، تاریخ اتمام آن را (۷۴۱ق/ ۱۳۴۱م) در یک رباعی بیان داشته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> نظریات گوناگونی درباره «مونس الأحرار» تاکنون بیان شده است. هدایت این اثر را در شمار تذکره‌های معروف آورده و در تدوین اثر خود، «مجمع الفصحاء»، از آن سود جسته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> پژوهنده، لیلا، «دائرةالمعارف بزرگ اسلامی»، زیر نظر کاظم موسوی بجنوردی، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، 1388.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B7%D8%B1%D8%A8_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AC%D8%A7%D9%84%D8%B3&diff=700768 2023-12-26T05:50:41Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR108143J1.jpg<br /> | عنوان = طرب المجالس<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ح‍س‍ی‍ن‍ی‌ هروی، ام‍ی‍رح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ن‌ امیر ع‍ال‍م‌]] (نويسنده)<br /> [[م‍ج‍ت‍ه‍دزاده‌، ع‍ل‍ی‌ رض‍ا]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =اخلاق اسلامی - نثر فارسی - قرن 7ق. - شعر فارسی - قرن 7ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = کتابفروشی باستان<br /> | مکان نشر = ایران - مشهد مقدس<br /> | سال نشر = 13سده<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE108143AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 108143<br /> | کتابخوان همراه نور = 108143<br /> | کد پدیدآور = 79918<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''طرب المجالس'''، اثر حسین بن عالم بن امیرحسینی هروی (641 تا 646-717 تا 777ق)، اثری اخلاقی و تعلیمی و یکی از آثار نثر فارسی است که به اهتمام سید علیرضا مجتهدزاده، منتشر شده است.<br /> <br /> موضوع کتاب، اخلاق، حکم و مواعظ‌ است‌ و در پنج قسم و پنجاه‌وپنج فصل تدوین شده است: قسم اول در بیان‌ خلق‌ و امر، قسم دوم در اصناف‌ ذریه‌، قسم‌ سوم در فضیلت‌ و شرف‌ انسان بر جمیع حیوانات‌، قسم‌ چهارم در بیان اخلاق حمیده و قسم پنجم در اوصاف ذمیمه&lt;ref&gt;ر.ک: محمودی، مریم؛ الیاسی، رضا، ص60&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> قسم سوم این کتاب‌، ترجمه‌ و تهذیب رساله بیست‌ویکم از رسائل‌ «اخوان‌الصفا» است. این‌ قسم‌، در‌ قالب چهارده فصل برتری‌ و شرف انسان را بر همه حیوانات بیان می‌کند. در هریک از فصل‌ها، مناظره یکی‌ از‌ حیوانات با حکیمی از دیاری بیان‌ شده‌ است‌. حیوانات‌ برای‌ شکایت و دادخواهی از‌ بنی‌‌آدم به نزد ملک جنیان، سلیمان نبی، می‌روند؛ در هر فصل، رسته‌ای از حیوانات، رسول‌ و فرستاده‌ خود‌ را برای مناظره و دادخواهی به مقابله حکیمی‌ از‌ انسان‌‌ها‌ می‌فرستند‌ که‌ هریک نماینده سرزمینی هستند. مجلس این دادخواهی و داوری نزد ملک جنیان برقرار می‌شود و رسولان هر رسته و دسته از حیوانات برای طرح شکایت خود و حکیمان هر سرزمین برای‌ پاسخگویی و همچنین مناظره با آنان، در محکمه ملک جنیان حاضر می‌شوند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در طول داستان، حکیمان سرزمین‌های حجاز، شام، ترک، روم، عراق، هند، خراسان، هرکدام به‌ترتیب با‌ رسولان‌ و فرستادگان حیوانات (شتر، مورچه، روباه، عنکبوت، کشف، طاووس، همای) به مجادله و مناظره می‌پردازند و در پایان هرکدام از آنها، به‌جز حکیم خراسان، در این مناظره و جدل مغلوب دلایل و برهان‌‌های‌ حیوان مقابل خود می‌شوند و می‌پذیرند که بنی‌آدم شایستگی سروری و برتری بر حیوانات را ندارد؛ به همین سبب باید از ظلم بر سایر موجودات‌ و حیوانات‌ دست بردارد و همانند سایر حیوانات‌ باشد‌. در این میان، تنها حکیم خراسان بر طرف مناظره خود، همای، پیروز می‌شود و حیوانات‌ را‌ مطیع سخنان و دلایل منطقی و بی‌چون‌وچرای خود می‌کند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص60-61&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> محمودی، مریم؛ الیاسی، رضا، «نمادشناسی حیوانات در کتاب طرب ‌المجالس»، پایگاه مجلات تخصصی نور، متن‌شناسی ادب فارسی، زمستان 1396- شماره 36، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1272260/<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR108143J1.jpg<br /> | عنوان = طرب المجالس<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ح‍س‍ی‍ن‍ی‌ هروی، ام‍ی‍رح‍س‍ی‍ن‌ ب‍ن‌ امیر ع‍ال‍م‌]] (نويسنده)<br /> [[م‍ج‍ت‍ه‍دزاده‌، ع‍ل‍ی‌ رض‍ا]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =اخلاق اسلامی - نثر فارسی - قرن 7ق. - شعر فارسی - قرن 7ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = کتابفروشی باستان<br /> | مکان نشر = ایران - مشهد مقدس<br /> | سال نشر = 13سده<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE108143AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 108143<br /> | کتابخوان همراه نور = 108143<br /> | کد پدیدآور = 79918<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''طرب المجالس'''، اثر حسین بن عالم بن امیرحسینی هروی (641 تا 646-717 تا 777ق)، اثری اخلاقی و تعلیمی و یکی از آثار نثر فارسی است که به اهتمام سید علیرضا مجتهدزاده، منتشر شده است.<br /> <br /> موضوع کتاب، اخلاق، حکم و مواعظ‌ است‌ و در پنج قسم و پنجاه‌وپنج فصل تدوین شده است: قسم اول در بیان‌ خلق‌ و امر، قسم دوم در اصناف‌ ذریه‌، قسم‌ سوم در فضیلت‌ و شرف‌ انسان بر جمیع حیوانات‌، قسم‌ چهارم در بیان اخلاق حمیده و قسم پنجم در اوصاف ذمیمه&lt;ref&gt;ر.ک: محمودی، مریم؛ الیاسی، رضا، ص60&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> قسم سوم این کتاب‌، ترجمه‌ و تهذیب رساله بیست‌ویکم از رسائل‌ «اخوان‌الصفا» است. این‌ قسم‌، در‌ قالب چهارده فصل برتری‌ و شرف انسان را بر همه حیوانات بیان می‌کند. در هریک از فصل‌ها، مناظره یکی‌ از‌ حیوانات با حکیمی از دیاری بیان‌ شده‌ است‌. حیوانات‌ برای‌ شکایت و دادخواهی از‌ بنی‌‌آدم به نزد ملک جنیان، سلیمان نبی، می‌روند؛ در هر فصل، رسته‌ای از حیوانات، رسول‌ و فرستاده‌ خود‌ را برای مناظره و دادخواهی به مقابله حکیمی‌ از‌ انسان‌‌ها‌ می‌فرستند‌ که‌ هریک نماینده سرزمینی هستند. مجلس این دادخواهی و داوری نزد ملک جنیان برقرار می‌شود و رسولان هر رسته و دسته از حیوانات برای طرح شکایت خود و حکیمان هر سرزمین برای‌ پاسخگویی و همچنین مناظره با آنان، در محکمه ملک جنیان حاضر می‌شوند&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> در طول داستان، حکیمان سرزمین‌های حجاز، شام، ترک، روم، عراق، هند، خراسان، هرکدام به‌ترتیب با‌ رسولان‌ و فرستادگان حیوانات (شتر، مورچه، روباه، عنکبوت، کشف، طاووس، همای) به مجادله و مناظره می‌پردازند و در پایان هرکدام از آنها، به‌جز حکیم خراسان، در این مناظره و جدل مغلوب دلایل و برهان‌‌های‌ حیوان مقابل خود می‌شوند و می‌پذیرند که بنی‌آدم شایستگی سروری و برتری بر حیوانات را ندارد؛ به همین سبب باید از ظلم بر سایر موجودات‌ و حیوانات‌ دست بردارد و همانند سایر حیوانات‌ باشد‌. در این میان، تنها حکیم خراسان بر طرف مناظره خود، همای، پیروز می‌شود و حیوانات‌ را‌ مطیع سخنان و دلایل منطقی و بی‌چون‌وچرای خود می‌کند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص60-61&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> محمودی، مریم؛ الیاسی، رضا، «نمادشناسی حیوانات در کتاب طرب ‌المجالس»، پایگاه مجلات تخصصی نور، متن‌شناسی ادب فارسی، زمستان 1396- شماره 36، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1272260/<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%B4%D8%B1%D9%81%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%B4%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D8%A1_%D8%A8%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%82%D9%88%D8%A7%D9%85%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C&diff=700767 2023-12-26T05:50:40Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104514J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان شرف الشعراء بدر الدین قوامی رازی از گویندگان نیمه اول قرن ششم<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ق‍وام‍ی‌ رازی‌، ب‍درال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[محدث، سید جلال‌الدین]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 6ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = سلیمان بن عبدالعزیز العیونی <br /> | مکان نشر = [بی جا] - [بی جا]<br /> | سال نشر = 1334ش - 1374ق<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104514AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104514<br /> | کتابخوان همراه نور = 104514<br /> | کد پدیدآور = 76059<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان شرف‌الشعراء بدرالدین قوامی رازی'''، مجموعه اشعار [[ق‍وام‍ی‌ رازی‌، ب‍درال‍دی‍ن‌|بدرالدین قوامی رازی]]، از گویندگان نیمه اول قرن ششم هجری است که با تصحیح و اهتمام [[محدث، سید جلال‌الدین|میرجلال‌الدین حسینی ارموی]]، منتشر شده است.<br /> <br /> با نگاهی به دیوان اشعار [[ق‍وام‍ی‌ رازی‌، ب‍درال‍دی‍ن‌|قوامی رازی]]، دو دسته شعر در آن می‌توان یافت که این امر، بیانگر دو مرحله یا دو دوره از زندگی این شاعر به‌لحاظ فکری و عقیدتی است. دسته‌ای از اشعار شاعر، مربوط به دوره جوانی است که شامل غزلیات و مدایح امرا و وصف طبیعت و معشوق زمینی است. آنچه که در این مدایح بیشتر به چشم می‌خورد، تلاش شاعر برای دریافت صله و انعام است، اما دوره دوم شاعری او، با نوعی تحول روحی و فکری همراه بوده است. آنچه قوامی را به‌عنوان شاعری شیعی اثناعشری و اهل حکمت در بین شاعران دیگر ممتاز کرده و موجب شده که لقب بدرالدین و اشرف‌الشعراء [یا شرف‌الشعراء؟؟] را اخذ نماید، جهان‌بینی توحیدی و خصوصیات بارز فکری وی در این دوره است. به‌لحاظ تاریخی نمی‌توان برای این تحول روحی، نقطه آغازین تعیین کرد و گفت که چگونه و در چه زمانی و بر چه مبنایی صورت گرفته است، اما با توجه به این تحول روحی است که شاعر خطاب به خود و هم‌نوعان خود می‌گوید:<br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''خالق‌ستای باش قوامی به جان و دل''|2=''مستای خلق را که نباشد در آن ثبات''}}<br /> {{ب|''آن را کن آفرین که جهان را بیافرید''|2=''بگذار بعد از این هوس و هزل و ترهات''&lt;ref&gt;ر.ک: بشیری، محمود، ص192-193&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> به‌هرروی، شعرهای این دوره او با دوره قبل، به‌کلی متفاوت است. در این دوره، او از حریم اهل‌بیت(ع) با شعرش دفاع می‌کند و شعر وی متأثر از آیات قرآنی و احادیث معصوم(ع) است. علاوه بر این، موضوعاتی چون پند و اندرز، مذمت دنیا و توحید و مسائل کلامی و فرقه‌ای، از ویژگی‌های شعر او در این دوره است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص193&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> موضوعات عمده شعر [[ق‍وام‍ی‌ رازی‌، ب‍درال‍دی‍ن‌|قوامی]] در دوره شاعری را می‌توان در امور زیر، بررسی نمود: اهمیت توحید، مذمت دنیا و توجه به آخرت، مذمت ربا و زنا، نکوهش عشق زمینی و مخالفت با هوا و هوس، مذمت ریا و فسق، خداشناسی، دفاع از اهل‌بیت(ع) و [[امام علی علیه‌السلام|امام علی(ع)]] و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص193-195&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> [https://ebookshia.com/books/download/?hash=eyJpZCI6IjY4MDYiLCJ0eXBlIjoicGRmIn0= بشیری، محمود، «بررسی و تحلیل اشعار قوامی رازی شاعر شیعی قرن ششم هجری قمری»]<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> <br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104514J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان شرف الشعراء بدر الدین قوامی رازی از گویندگان نیمه اول قرن ششم<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ق‍وام‍ی‌ رازی‌، ب‍درال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[م‍ح‍دث‌، ج‍لال‌ال‍دی‍ن‌]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 6ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = سلیمان بن عبدالعزیز العیونی <br /> | مکان نشر = [بی جا] - [بی جا]<br /> | سال نشر = 1334ش - 1374ق<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104514AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104514<br /> | کتابخوان همراه نور = 104514<br /> | کد پدیدآور = 76059<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان شرف‌الشعراء بدرالدین قوامی رازی'''، مجموعه اشعار بدرالدین قوامی رازی، از گویندگان نیمه اول قرن ششم هجری است که با تصحیح و اهتمام میرجلال‌الدین حسینی ارموی، منتشر شده است.<br /> <br /> با نگاهی به دیوان اشعار قوامی رازی، دو دسته شعر در آن می‌توان یافت که این امر، بیانگر دو مرحله یا دو دوره از زندگی این شاعر به‌لحاظ فکری و عقیدتی است. دسته‌ای از اشعار شاعر، مربوط به دوره جوانی است که شامل غزلیات و مدایح امرا و وصف طبیعت و معشوق زمینی است. آنچه که در این مدایح بیشتر به چشم می‌خورد، تلاش شاعر برای دریافت صله و انعام است، اما دوره دوم شاعری او، با نوعی تحول روحی و فکری همراه بوده است. آنچه قوامی را به‌عنوان شاعری شیعی اثناعشری و اهل حکمت در بین شاعران دیگر ممتاز کرده و موجب شده که لقب بدرالدین و اشرف‌الشعراء [یا شرف‌الشعراء؟؟] را اخذ نماید، جهان‌بینی توحیدی و خصوصیات بارز فکری وی در این دوره است. به‌لحاظ تاریخی نمی‌توان برای این تحول روحی، نقطه آغازین تعیین کرد و گفت که چگونه و در چه زمانی و بر چه مبنایی صورت گرفته است، اما با توجه به این تحول روحی است که شاعر خطاب به خود و هم‌نوعان خود می‌گوید:<br /> '''خالق‌ستای باش قوامی به جان و دل<br /> مستای خلق را که نباشد در آن ثبات'''<br /> '''آن را کن آفرین که جهان را بیافرید<br /> بگذار بعد از این هوس و هزل و ترهات'''&lt;ref&gt;ر.ک: بشیری، محمود، ص192-193&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> به‌هرروی، شعرهای این دوره او با دوره قبل، به‌کلی متفاوت است. در این دوره، او از حریم اهل‌بیت(ع) با شعرش دفاع می‌کند و شعر وی متأثر از آیات قرآنی و احادیث معصوم(ع) است. علاوه بر این، موضوعاتی چون پند و اندرز، مذمت دنیا و توحید و مسائل کلامی و فرقه‌ای، از ویژگی‌های شعر او در این دوره است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص193&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> موضوعات عمده شعر قوامی در دوره شاعری را می‌توان در امور زیر، بررسی نمود: اهمیت توحید، مذمت دنیا و توجه به آخرت، مذمت ربا و زنا، نکوهش عشق زمینی و مخالفت با هوا و هوس، مذمت ریا و فسق، خداشناسی، دفاع از اهل‌بیت(ع) و امام علی(ع) و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص193-195&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> بشیری، محمود، «بررسی و تحلیل اشعار قوامی رازی شاعر شیعی قرن ششم هجری قمری»، به آدرس:<br /> https://ebookshia.com/books/download/?hash=eyJpZCI6IjY4MDYiLCJ0eXBlIjoicGRmIn0=<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C_%D9%81%D8%B6%D9%84%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D9%86%D8%B9%DB%8C%D9%85%DB%8C_%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2%DB%8C_%D9%88_%D8%B9%D9%85%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%85%DB%8C_%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=700766 2023-12-26T05:50:37Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104474J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان فارسی فضل الله نعیمی تبریزی و عماد الدین نسیمی شیروانی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نعیمی تبریزی، فضل الله]] (نويسنده)<br /> [[نسیمی، سید عمادالدین]] (نويسنده)<br /> [[ع‍ل‍ی‌ی‍ف‌، رس‍ت‍م‌ ]] ( مصحح)<br /> [[جویا، س.]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR۵۶۴۱/ن۵/د۹۵ <br /> | موضوع =قرن‌ ۸ شعر فا‌رسی‌<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1350ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104474AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104474<br /> | کتابخوان همراه نور = 104474<br /> | کد پدیدآور = 76013<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان فارسی فضل‌الله نعیمی تبریزی و عمادالدین نسیمی شیروانی'''، مجموعه‌ای است از اشعار [[نعیمی تبریزی، فضل الله|فضل‌الله نعیمی تبریزی]] (719-773ش)، پایه‌گذار نهضت حروفیه در مشرق‌زمین و [[نسیمی، سید عمادالدین|سید علی عمادالدین نسیمی]] (748-837ق)، متخلص به نسیمی، عارف و شاعر شیعی و متفکّر مکتب حروفیه که به اهتمام [[ع‍ل‍ی‌ی‍ف‌، رس‍ت‍م‌|رستم علی‌اف]]، منتشر شده است.<br /> <br /> ازآنجاکه پیش از این، دیوان [[نسیمی، سید عمادالدین|عمادالدین نسیمی]]، معرفی گردیده و در نرم‌افزار مربوطه موجود است، در این نوشتار، به معرفی دیوان نعیمی تبریزی، پرداخته شده است.<br /> <br /> دیوان نعیمی، زبانی سلیس و روان دارد، به‌طوری‌که به‌ندرت الفاظ دشوار در آن یافت می‌شود. اگر هم دشواری در آن به ‌چشم آید، دلیلش یا گذر زمان است که کلمات مأنوس قرن هشتم قمری را به واژه‌های غریب و ناآشنا در عصر حاضر بدل ساخته است، یا اندیشه‌های غامض حروفی شاعر است که فهم شعر را به دانستن اصول فکری این فرقه منوط کرده است&lt;ref&gt;ر.ک: درزی، محمد، ص41&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کلمات عربی در این اثر، به شکلی معتدل به‌کار رفته است. کمتر از بیست درصد کلمات دیوان، به این زبان هستند. البته این واژه‌ها، از نمونه‌های دشوار و مهجور زبان عربی نیستند، بلکه یا از موارد متداول در فارسی هستند، مانند: تجارت، محبت، ناصواب، صورت، اسم، لذت، منزل و...، یا از تعبیرات قرآنی هستند، مانند: کبریا، كن فيكون، قل كفی بالله، لايزال، اسم اعظم، لقای حق تعالی، کلیم، إني أنا الله و... یا از اصطلاحات عرفانی محسوب می‌شوند، مثل: طریقت، حقیقت، جذبه، عالم وحدت، وجود، تجلی و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> افزون بر این، شاعر یک غزل و یک رباعی هم به زبان عربی دارد که ساده و روان است. نعیمی در دیوان اشعار، برخلاف «جاودان‌نامه»، «محبت‌نامه» و «نوم‌نامه»، از کلمات گرگانی استفاده نکرده است، اما کلمات ترکی و مغولی را به شکل محدودی در آن به‌کار برده است؛ مانند «یرغو» در بیت زیر:<br /> '''قاضی چه باشد پیش من، مفتی چه داند کیش من<br /> چون پشت پای نیستی، بر حکم و بر یرغو زنم'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> در کنار موارد مذکور، باید اذعان کرد که ترکیبات بدیع در دیوان بسیار نادر است و به‌طور کلی، می‌توان گفت که [[نعیمی تبریزی، فضل الله|نعیمی]] در حوزه زبان، تحول خاصی ایجاد نکرده و سخنش تقلیدی از ویژگی‌های زبانی شاعران عارف پیش از خود است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص42&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> درزی محمد، مقدمه «کلیات اشعار فضل‌الله نعیمی استرآبادی»، تصحیح و تحقیق: محمد درزی، تهران، انتشارات دکتر محمود افشار، 1398.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> <br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104474J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان فارسی فضل الله نعیمی تبریزی و عماد الدین نسیمی شیروانی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نعیمی تبریزی، فضل الله]] (نويسنده)<br /> [[نسیمی، عماد الدین ]] (نويسنده)<br /> [[ع‍ل‍ی‌ی‍ف‌، رس‍ت‍م‌ ]] ( مصحح)<br /> [[جویا، س.]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1350ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104474AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104474<br /> | کتابخوان همراه نور = 104474<br /> | کد پدیدآور = 76013<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان فارسی فضل‌الله نعیمی تبریزی و عمادالدین نسیمی شیروانی'''، مجموعه‌ای است از اشعار فضل‌الله نعیمی تبریزی (719-773ش)، پایه‌گذار نهضت حروفیه در مشرق‌زمین و سید علی عمادالدین نسیمی (748-837ق)، متخلص به نسیمی، عارف و شاعر شیعی و متفکّر مکتب حروفیه که به اهتمام رستم علی‌اف، منتشر شده است.<br /> <br /> ازآنجاکه پیش از این، دیوان عمادالدین نسیمی، معرفی گردیده و در نرم‌افزار مربوطه موجود است، در این نوشتار، به معرفی دیوان نعیمی تبریزی، پرداخته شده است.<br /> <br /> دیوان نعیمی، زبانی سلیس و روان دارد، به‌طوری‌که به‌ندرت الفاظ دشوار در آن یافت می‌شود. اگر هم دشواری در آن به ‌چشم آید، دلیلش یا گذر زمان است که کلمات مأنوس قرن هشتم قمری را به واژه‌های غریب و ناآشنا در عصر حاضر بدل ساخته است، یا اندیشه‌های غامض حروفی شاعر است که فهم شعر را به دانستن اصول فکری این فرقه منوط کرده است&lt;ref&gt;ر.ک: درزی، محمد، ص41&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کلمات عربی در این اثر، به شکلی معتدل به‌کار رفته است. کمتر از بیست درصد کلمات دیوان، به این زبان هستند. البته این واژه‌ها، از نمونه‌های دشوار و مهجور زبان عربی نیستند، بلکه یا از موارد متداول در فارسی هستند، مانند: تجارت، محبت، ناصواب، صورت، اسم، لذت، منزل و...، یا از تعبیرات قرآنی هستند، مانند: کبریا، كن فيكون، قل كفی بالله، لايزال، اسم اعظم، لقای حق تعالی، کلیم، إني أنا الله و... یا از اصطلاحات عرفانی محسوب می‌شوند، مثل: طریقت، حقیقت، جذبه، عالم وحدت، وجود، تجلی و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> افزون بر این، شاعر یک غزل و یک رباعی هم به زبان عربی دارد که ساده و روان است. نعیمی در دیوان اشعار، برخلاف «جاودان‌نامه»، «محبت‌نامه» و «نوم‌نامه»، از کلمات گرگانی استفاده نکرده است، اما کلمات ترکی و مغولی را به شکل محدودی در آن به‌کار برده است؛ مانند «یرغو» در بیت زیر:<br /> '''قاضی چه باشد پیش من، مفتی چه داند کیش من<br /> چون پشت پای نیستی، بر حکم و بر یرغو زنم'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> در کنار موارد مذکور، باید اذعان کرد که ترکیبات بدیع در دیوان بسیار نادر است و به‌طور کلی، می‌توان گفت که نعیمی در حوزه زبان، تحول خاصی ایجاد نکرده و سخنش تقلیدی از ویژگی‌های زبانی شاعران عارف پیش از خود است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص42&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> درزی محمد، مقدمه «کلیات اشعار فضل‌الله نعیمی استرآبادی»، تصحیح و تحقیق: محمد درزی، تهران، انتشارات دکتر محمود افشار، 1398.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D8%AC%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%82%D9%85%D8%B1%DB%8C_%D8%A2%D9%85%D9%84%DB%8C&diff=700765 2023-12-26T05:50:36Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104472J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سراج الدین قمری آملی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ق‍م‍ری‌ آم‍ل‍ی‌، س‍راج‌ال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[شکری، یدالله]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR5282/د91368 <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 7ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = معين<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1368ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104472AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104472<br /> | کتابخوان همراه نور = 104472<br /> | کد پدیدآور = 76012<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سراج‌الدین قمری آملی'''، مجموعه اشعار [[ق‍م‍ری‌ آم‍ل‍ی‌، س‍راج‌ال‍دی‍ن‌|سراج‌الدین قمری آملی]] (550 تا 560-625ق) است که به اهتمام [[شکری، یدالله|یدالله شکری]]، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان حاضر که حاوی جمیع آثار شناخته‌شده قمری و در 6962 بیت است، از بخش‌های زیر، ترکیب یافته است:<br /> # قصاید: شامل 97 قصیده خمریه و مدحی و حکمی و اخلاقی، در 2912 بیت؛<br /> # غزل‌ها: شامل 75 غزل عاشقانه و عارفانه، در 611 بیت؛<br /> # ترجیع‌بندها: شامل 4 ترجیع‌بند در مدح و ستایش و مرثیه، در 195 بیت؛<br /> # ترکیب‌بندها: شامل 13 ترکیب‌بند در ستایش و مرثیه، در 575 بیت؛<br /> # قطعات: شامل 156 قطعه در ستایش و هجو و حکمت و اخلاق، در 1213 بیت؛<br /> # رباعی‌ها: شامل 255 رباعی و 510 بیت؛<br /> # اشعار پراکنده: شامل 4 قطعه که از منابع مختلف به‌ دست آمده است؛<br /> # مقدمه‌ای به نثر که در آغاز مثنوی «کارنامه» آمده است؛<br /> # مثنوی «کارنامه» که در سه نمط و در سه بحر سریع، خفیف و هزج سروده شده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص48-49&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شاعر این دیوان، یکی از استادان چیره‌دست شعر فارسی در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری و در شمار بزرگان آن عهد است. سخن او، استادانه و بر شیوه شعرای بزرگ خراسان در قرن ششم، خاصه انوری است. شاعری است بسیاری فصیح و نیرومند در خلق ترکیبات و استفاده از اطلاعات خود در آنها به همان شیوه‌ای که در شعرای فارسی زبان از انوری تا کمال، ملاحظه می‌شود. وی به انتخاب ردیف‌های دشوار در قصاید خود، علاقه خاصی دارد و از عهده همه آنها به‌آسانی برمی‌آید و در این مورد، خاقانی دیگری به‌ نظر می‌رسد که اندکی پس از او در آسمان ادب پارسی ظاهر شده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص49&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> [[ق‍م‍ری‌ آم‍ل‍ی‌، س‍راج‌ال‍دی‍ن‌|سراج]]، شاعری است متمایل به شیوه خراسانیان و دارای همان فصاحت بیان و جزالت کلام و حسن سلیقه در انتخاب کلمات خوش‌آهنگ فصیح و صاحب اندیشه‌ای باریک و قدرت در ابتکار مضامین و مهارت برای ورود در مضایق کلام و خروج از آنها و علاقه‌مند به آوردن ترکیبات تازه و متعهد به التزامات دشوار، ولی درعین‌حال، از شتافتن به استقبال شاعران دیگر در تعهد مشکلات قوافی و ردیف‌ها و التزامات هم امتناعی ندارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص49-50&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> <br /> [[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104472J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان سراج الدین قمری آملی<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ق‍م‍ری‌ آم‍ل‍ی‌، س‍راج‌ال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[شکری، یدالله]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 7ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = معين<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1368ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104472AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104472<br /> | کتابخوان همراه نور = 104472<br /> | کد پدیدآور = 76012<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان سراج‌الدین قمری آملی'''، مجموعه اشعار سراج‌الدین قمری آملی (550 تا 560-625ق) است که به اهتمام یدالله شکری، منتشر شده است.<br /> <br /> دیوان حاضر که حاوی جمیع آثار شناخته‌شده قمری و در 6962 بیت است، از بخش‌های زیر، ترکیب یافته است:<br /> # قصاید: شامل 97 قصیده خمریه و مدحی و حکمی و اخلاقی، در 2912 بیت؛<br /> # غزل‌ها: شامل 75 غزل عاشقانه و عارفانه، در 611 بیت؛<br /> # ترجیع‌بندها: شامل 4 ترجیع‌بند در مدح و ستایش و مرثیه، در 195 بیت؛<br /> # ترکیب‌بندها: شامل 13 ترکیب‌بند در ستایش و مرثیه، در 575 بیت؛<br /> # قطعات: شامل 156 قطعه در ستایش و هجو و حکمت و اخلاق، در 1213 بیت؛<br /> # رباعی‌ها: شامل 255 رباعی و 510 بیت؛<br /> # اشعار پراکنده: شامل 4 قطعه که از منابع مختلف به‌ دست آمده است؛<br /> # مقدمه‌ای به نثر که در آغاز مثنوی «کارنامه» آمده است؛<br /> # مثنوی «کارنامه» که در سه نمط و در سه بحر سریع، خفیف و هزج سروده شده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص48-49&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> شاعر این دیوان، یکی از استادان چیره‌دست شعر فارسی در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری و در شمار بزرگان آن عهد است. سخن او، استادانه و بر شیوه شعرای بزرگ خراسان در قرن ششم، خاصه انوری است. شاعری است بسیاری فصیح و نیرومند در خلق ترکیبات و استفاده از اطلاعات خود در آنها به همان شیوه‌ای که در شعرای فارسی زبان از انوری تا کمال، ملاحظه می‌شود. وی به انتخاب ردیف‌های دشوار در قصاید خود، علاقه خاصی دارد و از عهده همه آنها به‌آسانی برمی‌آید و در این مورد، خاقانی دیگری به‌ نظر می‌رسد که اندکی پس از او در آسمان ادب پارسی ظاهر شده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص49&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> سراج، شاعری است متمایل به شیوه خراسانیان و دارای همان فصاحت بیان و جزالت کلام و حسن سلیقه در انتخاب کلمات خوش‌آهنگ فصیح و صاحب اندیشه‌ای باریک و قدرت در ابتکار مضامین و مهارت برای ورود در مضایق کلام و خروج از آنها و علاقه‌مند به آوردن ترکیبات تازه و متعهد به التزامات دشوار، ولی درعین‌حال، از شتافتن به استقبال شاعران دیگر در تعهد مشکلات قوافی و ردیف‌ها و التزامات هم امتناعی ندارد&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص49-50&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B6%D9%87_%D8%AE%D9%84%D8%AF&diff=700764 2023-12-26T05:50:28Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104076J1.jpg<br /> | عنوان = روضه خلد<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[م‍ج‍د خ‍واف‍ی‌، ق‍رن‌ ۸ق‌.]] (نويسنده)<br /> [[فرخ، محمود ]] (محقق)<br /> [[خدیوجم، حسین ]] ( مصحح)<br /> [[فرخ، محمود]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =نثر فارسی - قرن 8ق. - شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1345ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104076AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104076<br /> | کتابخوان همراه نور = 104076<br /> | کد پدیدآور = 75723<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''روضه خلد'''، اثر مجد خوافی، کتابی است در تبعیت از گلستان سعدی و به سبک آن، که با مقدمه و تحقیق محمود فرخ، به کوشش حسین خدیوجم، منتشر شده است.<br /> <br /> یکی از‌ دلایل ارجمندی این کتاب‌، این‌ است که اگرچه با الهام‌گیری‌ از‌ شاهکار سعدی و به سیاق آن، تصنیف شده است، ولی به استناد تصریح مؤلف‌ و نیز‌ با تأمل در محتوای حکایات‌ و باب‌ها‌، درمی‌یابیم‌ که جز یکی‌ دو‌ مورد - که خود شاعر‌ نیز‌ به آن‌ اشاره کرده است - تمامی مطالب، حاصل تراوش ذوق و اندیشه مصنف است. خود‌ وی‌‌ در این‌باره می‌گوید: «نه در نظم‌ وی‌ متابع دیگری‌ بوده‌ام‌ و نه‌ در نثر وی، مشایع‌‌ سخنوری»&lt;ref&gt;ر.ک: مشهور، پروین‌دخت، ص174&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کتاب دارای هجده باب، چهارصدوبیست حکایت و دوهزارویک‌صدوچهل بیت می‌باشد. هریک از باب‌های هجده‌گانه‌، با حدیثی از پیامبر(ص) آغاز می‌شود و سپس ابیاتی - که معمولا دو بیت است - از سروده‌های خود شاعر و متناسب با موضوع، آورده می‌شود‌. آنگاه به شرح حکایاتی متناسب با عنوان باب می‌پردازد‌&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> باب نخست، ‌«در صفات حکام‌» نوشته شده و باب دوم «در شفقت» است و با حدیث «الشفقة نصف الإيمان» آغاز شده است. این باب، بیست‌ویک حکایت دارد که جملگی در شرح شفقت‌، مهربانی، مهمان‌نوازی و محبت بزرگان دین و دنیاست&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> باب‌های دیگر نیز به‌ترتیب در موضوعات ذیل تصنیف شده‌اند: ‌علم؛ عشق؛ عهد و پیمان؛ بی‌وفایی دنیا؛ کرامات اولیاءالله؛ ادب نفس؛ بیان صحبت و رفاقت؛ ریاضت و احوال فقر؛ نکاح و احوال زنان؛ کبر و حسد؛ ظلم و فساد آن؛ بخل و لئیمی؛ نوادر کلام؛ احوال طوایف؛ احسان با اهل فضل و دین و موعظت&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص175-178&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> پایان سخن آنکه مجد خوافی در این کتاب، بیشتر در قالب‌های قطعه، رباعی‌، مثنوی‌، دوبیتی و غزل کوتاه، طبع‌آزمایی کرده و در هر مورد، به‌خوبی از عهده کار برآمده است. نکته بدیع و قابل توجهی که در قطعه‌های او دیده می‌شود، این است که برخلاف تعریف‌ متداول قطعه و کاربرد رایج آن، این قالب شعری را برای بیان مضامین عاشقانه و عارفانه به خدمت گرفته و در این کار، بسیار موفق بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مشهور، پروین‌دخت، «مجد خوافی و کتاب روضه خلد»، پایگاه مجلات تخصصی نور، نامه پارسی، تابستان 1380- شماره 21، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/659447<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104076J1.jpg<br /> | عنوان = روضه خلد<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[م‍ج‍د خ‍واف‍ی‌، ق‍رن‌ ۸ق‌.]] (نويسنده)<br /> [[فرخ، محمود ]] (محقق)<br /> [[خدیوجم، حسین ]] ( مصحح)<br /> [[فرخ، محمود]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =نثر فارسی - قرن 8ق. - شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1345ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104076AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104076<br /> | کتابخوان همراه نور = 104076<br /> | کد پدیدآور = 75723<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''روضه خلد'''، اثر مجد خوافی، کتابی است در تبعیت از گلستان سعدی و به سبک آن، که با مقدمه و تحقیق محمود فرخ، به کوشش حسین خدیوجم، منتشر شده است.<br /> <br /> یکی از‌ دلایل ارجمندی این کتاب‌، این‌ است که اگرچه با الهام‌گیری‌ از‌ شاهکار سعدی و به سیاق آن، تصنیف شده است، ولی به استناد تصریح مؤلف‌ و نیز‌ با تأمل در محتوای حکایات‌ و باب‌ها‌، درمی‌یابیم‌ که جز یکی‌ دو‌ مورد - که خود شاعر‌ نیز‌ به آن‌ اشاره کرده است - تمامی مطالب، حاصل تراوش ذوق و اندیشه مصنف است. خود‌ وی‌‌ در این‌باره می‌گوید: «نه در نظم‌ وی‌ متابع دیگری‌ بوده‌ام‌ و نه‌ در نثر وی، مشایع‌‌ سخنوری»&lt;ref&gt;ر.ک: مشهور، پروین‌دخت، ص174&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> کتاب دارای هجده باب، چهارصدوبیست حکایت و دوهزارویک‌صدوچهل بیت می‌باشد. هریک از باب‌های هجده‌گانه‌، با حدیثی از پیامبر(ص) آغاز می‌شود و سپس ابیاتی - که معمولا دو بیت است - از سروده‌های خود شاعر و متناسب با موضوع، آورده می‌شود‌. آنگاه به شرح حکایاتی متناسب با عنوان باب می‌پردازد‌&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> باب نخست، ‌«در صفات حکام‌» نوشته شده و باب دوم «در شفقت» است و با حدیث «الشفقة نصف الإيمان» آغاز شده است. این باب، بیست‌ویک حکایت دارد که جملگی در شرح شفقت‌، مهربانی، مهمان‌نوازی و محبت بزرگان دین و دنیاست&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> باب‌های دیگر نیز به‌ترتیب در موضوعات ذیل تصنیف شده‌اند: ‌علم؛ عشق؛ عهد و پیمان؛ بی‌وفایی دنیا؛ کرامات اولیاءالله؛ ادب نفس؛ بیان صحبت و رفاقت؛ ریاضت و احوال فقر؛ نکاح و احوال زنان؛ کبر و حسد؛ ظلم و فساد آن؛ بخل و لئیمی؛ نوادر کلام؛ احوال طوایف؛ احسان با اهل فضل و دین و موعظت&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص175-178&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> پایان سخن آنکه مجد خوافی در این کتاب، بیشتر در قالب‌های قطعه، رباعی‌، مثنوی‌، دوبیتی و غزل کوتاه، طبع‌آزمایی کرده و در هر مورد، به‌خوبی از عهده کار برآمده است. نکته بدیع و قابل توجهی که در قطعه‌های او دیده می‌شود، این است که برخلاف تعریف‌ متداول قطعه و کاربرد رایج آن، این قالب شعری را برای بیان مضامین عاشقانه و عارفانه به خدمت گرفته و در این کار، بسیار موفق بوده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references /&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مشهور، پروین‌دخت، «مجد خوافی و کتاب روضه خلد»، پایگاه مجلات تخصصی نور، نامه پارسی، تابستان 1380- شماره 21، به آدرس:<br /> https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/659447<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط عباس مکرمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%85%D9%86%D8%B4%D8%A3_%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%86%D8%B4%D8%A7%D8%A1&diff=700763 2023-12-26T05:50:26Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR106296J1.jpg<br /> | عنوان = منشأ الإنشاء<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نظامی، عبد الواسع]] (نويسنده)<br /> [[منشی، شهاب الدین احمد ]] (گردآورنده)<br /> [[همایونفرخ، رکن‌‌الدین]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =نامه‏های فارسی - قرن 9ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = الراجل أحمد السالم الیدالي<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1357ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE106296AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 106296<br /> | کتابخوان همراه نور = 106296<br /> | کد پدیدآور = 77472<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''منشأ الإنشاء'''، تألیف ابوالقاسم شهاب‌الدین احمد خوامی، از منشیان دوره سلطان حسین میرزا بایقرا بوده و منشآت استادش نظام‌الدین عبدالواسع نظامی (متوفی 909ق) را که مدت‌ها ریاست دیوان ترسل چند پادشاه و شاهزاده تیموری را برعهده داشته، به خواسته امیربیک تدوین و تبویب کرده و نامش را «منشأ الإنشاء» گذاشته است. کتاب به کوشش رکن‌الدین همایون‌فرخ منتشر شده است.<br /> <br /> این اثر برای کسانی که می‌خواهند در رشته سبک‌شناسی نثر فارسی تحقیق و تتبع کنند با توجه به اینکه این‌گونه آثار در ادب فارسی بسیار کمیاب و نادرالوجود است، بسیار مغتنم و سودمند است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص14&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> محقق اثر با تحقیق درباره این کتاب به این نتیجه رسیده است: «... آری به‌وضوح دریافتم که مردی به نام واعظی کاشفی که به گمانم از دودمان علی بن حسین کاشفی سبزواری مؤلف لطائف و الطرائف بوده، دست به سرقت ادبی زده و برای بهره‌وری از صله و جایزه امیری صاحب‌شوکت، نسخه اصل منشأ الإنشاء را که در اختیار و تملک داشته به گمان من در حدود سال‌های 980ق آن را به دو نیم کرده و نیمه نخست آن را استنساخ و دستبرد در چند جای آن قسمت را از میان برده تا بعدها موجب افشای راز نشود، در مقدمه کتاب آنچه را دست‌کاری کرده یکی حذف نام مؤلف است که ابوالقاسم شهاب‌الدین احمد خوافی بوده، آن را برداشته و نام خودش را که واعظی کاشفی است نوشته و دیگر سطوری را که نام امیربیک که به خواهش و خواسته او مؤلف کتاب آثار استادش نظام‌الدین عبدالواسع نظامی را فراهم آورده حذف کرده و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص10&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==ارزش تاریخی و ادبی و اجتماعی منشأ الإنشاء==<br /> منشأ الإنشاء گذشته از اینکه بهترین مجموعه و نمودار طرز و شیوه و سبک ترسل منشیانه و معمول و متداول قرن نهم هجری است. از نظر تاریخی و دارا بودن اسناد و مدارک در زمینه‌های مختلف نیز می‌تواند برای محققان تاریخ دوران تیموری اثری بدیع و بی‌نظیر باشد. همچنین برای کسانی که در امور اقتصادی و اجتماعی دوران‌های مختلف ایران به پژوهش می‌پردازند، می‌تواند بهترین و ارزنده‌ترین اسناد و مدارک را در اختیارشان قرار بدهد؛ زیرا این دو جلد کتاب منشأ الإنشاء حاوی متجاوز از دویست سند و مدرک است که می‌تواند برای تحقیق در امور مختلف مرجع دست اول باشد و چه‌بسا بسیاری از نکات تاریک تاریخی – اجتماعی – اقتصادی – امور دیوانی – سیاسی – اجتماعی را روشن کند.<br /> <br /> به نظر محقق اثر آنچه ارزش منشأ الإنشاء را به‌مراتب والاتر و بالاتر می‌برد، ارزش معنوی و تاریخی اسناد و مدارکی است که در این مجموعه از دوران تیموریان و قرن نهم و اوائل قرن دهم آمده است. این آثار به‌نحوی است که می‌تواند ما را به نحوه اداره مملکت و اوضاع اجتماعی نزدیک به یک قرن ایران آشنا کند و دریابیم که نحوه اداره امور مملکت نیز بر چه سیاق و منوال بوده است. همچنین در ضمن آثاری که در این اثر آمده ما با بسیاری از دانشمندان و شاعران و نقاشان و قالی‌بافان و کفشگران و صاحبان حرفه و پیشه‌های مختلف آشنا می‌شویم&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص24-26&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR106296J1.jpg<br /> | عنوان = منشأ الإنشاء<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[نظامی، عبد الواسع]] (نويسنده)<br /> [[منشی، شهاب الدین احمد ]] (گردآورنده)<br /> [[همایونفرخ، رکن‌‌الدین]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =نامه‏های فارسی - قرن 9ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = الراجل أحمد السالم الیدالي<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1357ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE106296AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 106296<br /> | کتابخوان همراه نور = 106296<br /> | کد پدیدآور = 77472<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''منشأ الإنشاء'''، تألیف ابوالقاسم شهاب‌الدین احمد خوامی، از منشیان دوره سلطان حسین میرزا بایقرا بوده و منشآت استادش نظام‌الدین عبدالواسع نظامی (متوفی 909ق) را که مدت‌ها ریاست دیوان ترسل چند پادشاه و شاهزاده تیموری را برعهده داشته، به خواسته امیربیک تدوین و تبویب کرده و نامش را «منشأ الإنشاء» گذاشته است. کتاب به کوشش رکن‌الدین همایون‌فرخ منتشر شده است.<br /> <br /> این اثر برای کسانی که می‌خواهند در رشته سبک‌شناسی نثر فارسی تحقیق و تتبع کنند با توجه به اینکه این‌گونه آثار در ادب فارسی بسیار کمیاب و نادرالوجود است، بسیار مغتنم و سودمند است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص14&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> محقق اثر با تحقیق درباره این کتاب به این نتیجه رسیده است: «... آری به‌وضوح دریافتم که مردی به نام واعظی کاشفی که به گمانم از دودمان علی بن حسین کاشفی سبزواری مؤلف لطائف و الطرائف بوده، دست به سرقت ادبی زده و برای بهره‌وری از صله و جایزه امیری صاحب‌شوکت، نسخه اصل منشأ الإنشاء را که در اختیار و تملک داشته به گمان من در حدود سال‌های 980ق آن را به دو نیم کرده و نیمه نخست آن را استنساخ و دستبرد در چند جای آن قسمت را از میان برده تا بعدها موجب افشای راز نشود، در مقدمه کتاب آنچه را دست‌کاری کرده یکی حذف نام مؤلف است که ابوالقاسم شهاب‌الدین احمد خوافی بوده، آن را برداشته و نام خودش را که واعظی کاشفی است نوشته و دیگر سطوری را که نام امیربیک که به خواهش و خواسته او مؤلف کتاب آثار استادش نظام‌الدین عبدالواسع نظامی را فراهم آورده حذف کرده و...&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص10&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==ارزش تاریخی و ادبی و اجتماعی منشأ الإنشاء==<br /> منشأ الإنشاء گذشته از اینکه بهترین مجموعه و نمودار طرز و شیوه و سبک ترسل منشیانه و معمول و متداول قرن نهم هجری است. از نظر تاریخی و دارا بودن اسناد و مدارک در زمینه‌های مختلف نیز می‌تواند برای محققان تاریخ دوران تیموری اثری بدیع و بی‌نظیر باشد. همچنین برای کسانی که در امور اقتصادی و اجتماعی دوران‌های مختلف ایران به پژوهش می‌پردازند، می‌تواند بهترین و ارزنده‌ترین اسناد و مدارک را در اختیارشان قرار بدهد؛ زیرا این دو جلد کتاب منشأ الإنشاء حاوی متجاوز از دویست سند و مدرک است که می‌تواند برای تحقیق در امور مختلف مرجع دست اول باشد و چه‌بسا بسیاری از نکات تاریک تاریخی – اجتماعی – اقتصادی – امور دیوانی – سیاسی – اجتماعی را روشن کند.<br /> <br /> به نظر محقق اثر آنچه ارزش منشأ الإنشاء را به‌مراتب والاتر و بالاتر می‌برد، ارزش معنوی و تاریخی اسناد و مدارکی است که در این مجموعه از دوران تیموریان و قرن نهم و اوائل قرن دهم آمده است. این آثار به‌نحوی است که می‌تواند ما را به نحوه اداره مملکت و اوضاع اجتماعی نزدیک به یک قرن ایران آشنا کند و دریابیم که نحوه اداره امور مملکت نیز بر چه سیاق و منوال بوده است. همچنین در ضمن آثاری که در این اثر آمده ما با بسیاری از دانشمندان و شاعران و نقاشان و قالی‌بافان و کفشگران و صاحبان حرفه و پیشه‌های مختلف آشنا می‌شویم&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص24-26&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه.<br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%AD%D8%B3%D8%A7%D9%85_%D8%AE%D9%88%D8%B3%D9%81%DB%8C&diff=700762 2023-12-26T05:50:25Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104904J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان محمد بن حسام خوسفی<br /> | عنوان‌های دیگر = شا‌مل قصیده‌ها، غزلها، ترکیب‌بندها، ترجیع‌بندها، مسمط‌ها، مثنویها، قطعه‌ها و ربا‌عیها<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[اب‍ن‌ ح‍س‍ام‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ ح‍س‍ام‌ال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[احمدی بیرجندی، احمد ]] (مصحح)<br /> [[سالک، محمدتقی]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR۵۶۵۷/د۹ <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 9ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1366ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104904AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104904<br /> | کتابخوان همراه نور = 104904<br /> | کد پدیدآور = 76333<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان محمد بن حسام خوسفی'''، شامل قصیده‌ها، غزل‌ها، ترکیب‌بندها، ترجیع‌بندها، مسمط‌ها، مثنوی‌ها، قطعه‌ها و رباعی‌های [[اب‍ن‌ ح‍س‍ام‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ ح‍س‍ام‌ال‍دی‍ن‌|محمد بن حسام خوسفی]] (متولد 783ق) است. کتاب به اهتمام و با مقدمه [[احمدی بیرجندی، احمد|احمد احمدی بیرجندی]] و [[سالک، محمدتقی|محمدتقی سالک]] منتشر شده است.<br /> <br /> کتاب با مقدمه‌ای در بررسی وضع سیاسی و اجتماعی و ادبی ایران در قرن نهم هجری آغاز شده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، صفحه هشت&lt;/ref&gt;‏، سپس به زندگی محمد بن حسام خوسفی و نام و نسب و تخلص، زادگاه و تاریخ تولد و شیوه زندگی او اشاره شده است. پس از آن به شعر ابن حسام پرداخته شده و چنین آمده است: «ابن حسام به‌طور کلی شاعری است قصیده‌سرا، آن‌هم قصاید مدحیّه در منقبت رسول اکرم(ص) و [[امام علی علیه‌السلام|امیر مؤمنان علی(ع)]] و سایر پیشوایان مذهبی. کسانی که درباره [[اب‍ن‌ ح‍س‍ام‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ ح‍س‍ام‌ال‍دی‍ن‌|ابن حسام]] قضاوت کرده و اشعار او را به محک نقد آزموده‌اند، او را از معدود شاعران استاد قرن نهم هجری می‌دانند که بر علوم زمان و مبانی ادبی و اسلامی عصر خود تسلط کافی داشته و از سنت‌های ادبی شعر و زیروبم‌های سخن و فنون سخنوری آگاه بوده و از اساتید پیش از خود بهره وافی برده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه هفده و هجده&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==سبک و شیوه==<br /> محمد بن حسام دارای سبک و شیوه مستقلی در شعر نبوده و بیشتر مقلد استادان قبل از خود می‌باشد. به‌طور کلی، سبک وی در قصیده بیشتر خراسانی و در غزل، [[عراقی، ابراهیم بن بزرگمهر|عراقی]] است. ابن حسام به علت اعتقاد راستین به اسلام و قرآن و انس زیادی که هم از جهت تلاوت و هم از جهت کتابت با آن کتاب عظیم و مجید آسمانی داشته و هم به سبب تسلط کافی بر احادیث و اخبار و قصص قرآن و سیره، در اشعار خود آیات زیادی را به‌طور کامل و یا بخشی از آنها را درج کرده است و به قصص و روایات، تلمیحات و اشاراتی دارد که نقل همه آنها از گنجایش این مقال خارج است؛ به‌عنوان نمونه در قصیده معروف خود به مطلع:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' ای رفته آستان تو رضوان به آستین ''|2='' جاروب فرش مسند تو زلف حور عین ''}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> که در نعت حضرت سیدالمرسلین رسول‌الله(ص) است، چنین گوید:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' ای مالک ممالک ایاک نعبد ''|2='' و ای سالک مسالک ایاک نستعین ''}} و...<br /> {{پایان شعر}}&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بیست‌وهشت – بیست‌ونه&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104904J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان محمد بن حسام خوسفی<br /> | عنوان‌های دیگر = شا‌مل قصیده‌ها، غزلها، ترکیب‌بندها، ترجیع‌بندها، مسمط‌ها، مثنویها، قطعه‌ها و ربا‌عیها<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[اب‍ن‌ ح‍س‍ام‌، م‍ح‍م‍د ب‍ن‌ ح‍س‍ام‌ال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[احمدی بیرجندی، احمد ]] (مصحح)<br /> [[سالک، محمدتقی]] ( مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 9ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1366ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104904AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 0<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104904<br /> | کتابخوان همراه نور = 104904<br /> | کد پدیدآور = 76333<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان محمد بن حسام خوسفی'''، شامل قصیده‌ها، غزل‌ها، ترکیب‌بندها، ترجیع‌بندها، مسمط‌ها، مثنوی‌ها، قطعه‌ها و رباعی‌های محمد بن حسام خوسفی (متولد 783ق) است. کتاب به اهتمام و با مقدمه احمد احمدی بیرجندی و محمدتقی سالک منتشر شده است.<br /> <br /> کتاب با مقدمه‌ای در بررسی وضع سیاسی و اجتماعی و ادبی ایران در قرن نهم هجری آغاز شده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، صفحه هشت&lt;/ref&gt;‏، سپس به زندگی محمد بن حسام خوسفی و نام و نسب و تخلص، زادگاه و تاریخ تولد و شیوه زندگی او اشاره شده است. پس از آن به شعر ابن حسام پرداخته شده و چنین آمده است: «ابن حسام به‌طور کلی شاعری است قصیده‌سرا، آن‌هم قصاید مدحیّه در منقبت رسول اکرم(ص) و امیر مؤمنان علی(ع) و سایر پیشوایان مذهبی. کسانی که درباره ابن حسام قضاوت کرده و اشعار او را به محک نقد آزموده‌اند، او را از معدود شاعران استاد قرن نهم هجری می‌دانند که بر علوم زمان و مبانی ادبی و اسلامی عصر خود تسلط کافی داشته و از سنت‌های ادبی شعر و زیروبم‌های سخن و فنون سخنوری آگاه بوده و از اساتید پیش از خود بهره وافی برده است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه هفده و هجده&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==سبک و شیوه==<br /> محمد بن حسام دارای سبک و شیوه مستقلی در شعر نبوده و بیشتر مقلد استادان قبل از خود می‌باشد. به‌طور کلی، سبک وی در قصیده بیشتر خراسانی و در غزل، عراقی است. ابن حسام به علت اعتقاد راستین به اسلام و قرآن و انس زیادی که هم از جهت تلاوت و هم از جهت کتابت با آن کتاب عظیم و مجید آسمانی داشته و هم به سبب تسلط کافی بر احادیث و اخبار و قصص قرآن و سیره، در اشعار خود آیات زیادی را به‌طور کامل و یا بخشی از آنها را درج کرده است و به قصص و روایات، تلمیحات و اشاراتی دارد که نقل همه آنها از گنجایش این مقال خارج است؛ به‌عنوان نمونه در قصیده معروف خود به مطلع:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' ای رفته آستان تو رضوان به آستین ''|2='' جاروب فرش مسند تو زلف حور عین ''}}<br /> که در نعت حضرت سیدالمرسلین رسول‌الله(ص) است، چنین گوید:<br /> * {{ب|'' ای مالک ممالک ایاک نعبد ''|2='' و ای سالک مسالک ایاک نستعین ''}} و...<br /> {{پایان شعر}}&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بیست‌وهشت – بیست‌ونه&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه.<br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D8%A7%D8%AF%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D9%84%DB%8C&diff=700761 2023-12-26T05:50:23Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104891J1.jpg<br /> | عنوان = فرهادنامه عارف اردبیلی، از روی یگانه نسخه معلوم و محفوظ در کتابخانه ایاصوفیه اسلامبول<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ع‍ارف‌ اردب‍ی‍ل‍ی‌، ق‍رن‌]] (نويسنده)<br /> [[آذر، عبدالرضا ]] (مصحح)<br /> [[آذر، عبدالرضا]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد فرهنگ ايران<br /> | مکان نشر = [بی جا] - [بی جا]<br /> | سال نشر = 1355ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104891AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104891<br /> | کتابخوان همراه نور = 104891<br /> | کد پدیدآور = 76322<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''فرهادنامه'''، تألیف عارف اردبیلی (متولد حدود 711ق)، یکی از سخنوران قرن هشتم هجری است. وی منظومه فرهادنامه را به نام کیکاووس بن کیقباد (774-745) نوشته است. کتاب با تصحیح و مقدمه و حاشیه دکتر عبدالرضا آذر منتشر شده است.<br /> <br /> ==ویژگی‌ها==<br /> # جنبه‌های مثبت این مثنوی در همان بخش نخستین است، که در آن ابتکار مضمون‌سازی و قصه‌پردازی به‌تمامی از آن خود عارف می‌باشد. در بخش دوم، جز تفصیل مرگ فرهاد، که اختراع خود اوست، در باقی قسمت‌ها تنها به مناقشه با مضمون‌های «خسرو و شیرین» نظامی پرداخته؛ به‌عبارت‌دیگر، مضمون‌ها را از آنجا گرفته و درباره مطابق با واقع نبودن آنها زبان‌آوری کرده است. در بخش یکم نیز متن افسانه، یک سرگذشت عادی است و عارف برای دادن رنگ شاعرانه به آن، تنها در شرح بعضی از صحنه‌ها از قبیل مجلس بزم و میخواری یا در تعریف زیبایی بعضی از قهرمانان این داستان، یا در رابطه‌های عشق‌بازی آنان... زیادتر از حد لازم به تطویل پرداخته است و در آنها نیز غالباً مضمون‌ها و نکته‌ها تکرار می‌شود.<br /> # از لحاظ بلندی و نغزی گفتار همچنین این مثنوی یک‌دست نیست. در عین اینکه پارچه‌های بدیع و شیوا در آن کم نیست، بیت‌های سست و ترکیب‌های ضعیف، این مثنوی را از مقام ادبی‌ که دارد، پایین‌تر به نظر می‌رساند.<br /> # عارف در شرح بعضی از مناسبات جنسی، پا را از حد آزرم ادبی فراتر نهاده، خود را تا درجه یک مجلس‌آرای بذله‌گو پایین آورده است، که البته این بزرگ‌ترین جنبه منفی این اثر می‌باشد.<br /> # مسئله دیگر انتقاد از مضمون‌های «خسرو و شیرین» نظامی است. در هر مورد که نظامی رابطه کسان داستان را پاک و باآزرم توصیف می‌کند، عارف برعکس آن رابطه را تنها از جنبه طبیعی و جنسی در نظر می‌گیرد؛ این است که با استناد به منطقی نبودن صحنه‌های شاعرانه «خسرو و شیرین»، نظامی را به باد استهزا و انتقاد می‌گیرد.<br /> # با همه این نقص‌ها، مثنوی «فرهادنامه» اثری است جالب، به‌ویژه از جهت نمایاندن آیین و رسم‌های اجتماعی عصر خود و در بیان حالات روحی غالباً دقیق و گیراست. چنان‌که در میان «خسرو و شیرین» یا «فرهاد و شیرین»های سروده‌شده در مکتب نظامی برای خود مقام خاصی دارد و نشر آن، مجموعه این مثنوی‌ها را بی‌شبهه شایگان‌تر می‌سازد&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص15-17&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104891J1.jpg<br /> | عنوان = فرهادنامه عارف اردبیلی، از روی یگانه نسخه معلوم و محفوظ در کتابخانه ایاصوفیه اسلامبول<br /> | عنوان‌های دیگر = <br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ع‍ارف‌ اردب‍ی‍ل‍ی‌، ق‍رن‌]] (نويسنده)<br /> [[آذر، عبدالرضا ]] (مصحح)<br /> [[آذر، عبدالرضا]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد فرهنگ ايران<br /> | مکان نشر = [بی جا] - [بی جا]<br /> | سال نشر = 1355ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104891AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104891<br /> | کتابخوان همراه نور = 104891<br /> | کد پدیدآور = 76322<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''فرهادنامه'''، تألیف عارف اردبیلی (متولد حدود 711ق)، یکی از سخنوران قرن هشتم هجری است. وی منظومه فرهادنامه را به نام کیکاووس بن کیقباد (774-745) نوشته است. کتاب با تصحیح و مقدمه و حاشیه دکتر عبدالرضا آذر منتشر شده است.<br /> <br /> ==ویژگی‌ها==<br /> # جنبه‌های مثبت این مثنوی در همان بخش نخستین است، که در آن ابتکار مضمون‌سازی و قصه‌پردازی به‌تمامی از آن خود عارف می‌باشد. در بخش دوم، جز تفصیل مرگ فرهاد، که اختراع خود اوست، در باقی قسمت‌ها تنها به مناقشه با مضمون‌های «خسرو و شیرین» نظامی پرداخته؛ به‌عبارت‌دیگر، مضمون‌ها را از آنجا گرفته و درباره مطابق با واقع نبودن آنها زبان‌آوری کرده است. در بخش یکم نیز متن افسانه، یک سرگذشت عادی است و عارف برای دادن رنگ شاعرانه به آن، تنها در شرح بعضی از صحنه‌ها از قبیل مجلس بزم و میخواری یا در تعریف زیبایی بعضی از قهرمانان این داستان، یا در رابطه‌های عشق‌بازی آنان... زیادتر از حد لازم به تطویل پرداخته است و در آنها نیز غالباً مضمون‌ها و نکته‌ها تکرار می‌شود.<br /> # از لحاظ بلندی و نغزی گفتار همچنین این مثنوی یک‌دست نیست. در عین اینکه پارچه‌های بدیع و شیوا در آن کم نیست، بیت‌های سست و ترکیب‌های ضعیف، این مثنوی را از مقام ادبی‌ که دارد، پایین‌تر به نظر می‌رساند.<br /> # عارف در شرح بعضی از مناسبات جنسی، پا را از حد آزرم ادبی فراتر نهاده، خود را تا درجه یک مجلس‌آرای بذله‌گو پایین آورده است، که البته این بزرگ‌ترین جنبه منفی این اثر می‌باشد.<br /> # مسئله دیگر انتقاد از مضمون‌های «خسرو و شیرین» نظامی است. در هر مورد که نظامی رابطه کسان داستان را پاک و باآزرم توصیف می‌کند، عارف برعکس آن رابطه را تنها از جنبه طبیعی و جنسی در نظر می‌گیرد؛ این است که با استناد به منطقی نبودن صحنه‌های شاعرانه «خسرو و شیرین»، نظامی را به باد استهزا و انتقاد می‌گیرد.<br /> # با همه این نقص‌ها، مثنوی «فرهادنامه» اثری است جالب، به‌ویژه از جهت نمایاندن آیین و رسم‌های اجتماعی عصر خود و در بیان حالات روحی غالباً دقیق و گیراست. چنان‌که در میان «خسرو و شیرین» یا «فرهاد و شیرین»های سروده‌شده در مکتب نظامی برای خود مقام خاصی دارد و نشر آن، مجموعه این مثنوی‌ها را بی‌شبهه شایگان‌تر می‌سازد&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه، ص15-17&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه کتاب.<br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D8%B4%D8%B9%D8%A7%D8%B1_%D8%A7%D8%A8%D9%86_%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%86_%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%88%D9%85%D8%AF%DB%8C&diff=700760 2023-12-26T05:50:22Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104879J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار ابن یمین فریومدی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان ** شامل - دیباچه خود شاعر، قصاید، غزلیات، ترکیب و ترجیع و مستزاد ...<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[اب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌، م‍ح‍م‍ود ب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌ ال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[باستانی راد، حسينعلی]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR5334/د9الف2 <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = کتابخانه سنايی<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 13سده<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104879AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104879<br /> | کتابخوان همراه نور = 104879<br /> | کد پدیدآور = 76180<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار ابن یمین فریومدی'''، شامل قصاید، غزلیات، مثنویات، رباعیات و دیگر آثار منظوم [[اب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌، م‍ح‍م‍ود ب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌ ال‍دی‍ن‌|محمود بن یمین‌الدین طغرایی فریومدی]] یا فرومدی (685-769ق) شاعر قرن هشتم هجری است. این اثر به اهتمام و تصحیح [[باستانی راد، حسينعلی|حسینعلی باستانی ‌راد]] منتشر شده است.<br /> <br /> این کتاب، مشتمل بر دیباچه مصحح، دیباچه خود شاعر، قصاید، غزلیات، ترکیب و ترجیع و مستزاد، ماده تاریخ وفیات و وقایع، قطعات عربی با ترجمه آنها، مثنویات و رباعیات اوست. همچنین کمتر از ده صفحه پایانی کتاب به مکاتیب و منشآت منثور او اختصاص یافته است&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص720-712&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مصحح کتاب، [[حسینعلی باستانی ‌راد]] مقدمه ارزشمندی را در بیش از پنجاه صفحه بر کتاب نوشته است. وی در ابتدا اشاره می‌کند که دیوان حاضر از شاعری است بنام و معروف و خوش‌نام به نام [[اب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌، م‍ح‍م‍ود ب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌ ال‍دی‍ن‌|امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طغرایی مستوفی فریومدی]]، که نسخه نخستین دیوانش همان طور که خود در دیباچه اشاره نموده، در جنگی که بین امیر وجیه‌الدین مسعود سربداری و سلطان معزالدین حسین کرت به سال 743 در خواف روی داده و ابن ‌یمین هم که هنگام آن هنگامه در اردو بوده و جنگ به شکست سربداران منجر می‌گردد، به دست غارتگران افتاده و از بین می‌رود که ازآن‌پس به تدوین دیوان حاضر پرداخته و هرچه بعداً گفته و آنچه از اشعار سابق به دست آورده، بدان افزوده و این نسخه را به‌ وجود می‌آورد&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، صفحه الف&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> محقق کتاب، معتقد است که ابن‌ یمین از میان شعرا به ‌خصوصیتی ممتاز است که نه‌تنها در قصاید مدایح، عذرخواه اوست، بلکه مدایح او را موجه و جایز می‌سازد؛ زیرا سلاطین و امرای سربداری علاوه بر آنکه قشون شکست‌ناخوردنی مغول را شکسته و ریشه آنان را پس از تسلط چند صدساله از ایران کندند، به ترویج تشیع که خود یکی از رموز و اسرار بقا و دوام اساس استقلال و قومیت ایران و مایه فخر و مباهات ما ایرانیان است، کوشش داشتند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه ه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مثنوی «مجلس‌افروز»، از جمله سروده‌های زیبای [[اب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌، م‍ح‍م‍ود ب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌ ال‍دی‍ن‌|فریومدی]] است که با این ابیات آغاز شده است:<br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''یا الهی مرا ز من بستان''|2=''تا نباشم حجاب چهره جان''}}<br /> {{ب|''هستی‌ام را به خود حجاب مکن''|2=''پرتو خود به خود نقاب مکن''}}<br /> {{ب|''منما نیست را به صورت هست''|2=''مبر از یاد ما عهود الست''&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص601&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه مصحح و متن کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> <br /> [[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104879J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار ابن یمین فریومدی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان ** شامل - دیباچه خود شاعر، قصاید، غزلیات، ترکیب و ترجیع و مستزاد ...<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[اب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌، م‍ح‍م‍ود ب‍ن‌ ی‍م‍ی‍ن‌ ال‍دی‍ن‌]] (نويسنده)<br /> [[باستانی راد، حسينعلی]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 8ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = کتابخانه سنايی<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 13سده<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104879AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104879<br /> | کتابخوان همراه نور = 104879<br /> | کد پدیدآور = 76180<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار این یمین فریومدی'''، شامل قصاید، غزلیات، مثنویات، رباعیات و دیگر آثار منظوم محمود بن یمین‌الدین طغرایی فریومدی یا فرومدی (685-769ق) شاعر قرن هشتم هجری است. این اثر به اهتمام و تصحیح حسینعلی باستانی ‌راد منتشر شده است.<br /> <br /> این کتاب، مشتمل بر دیباچه مصحح، دیباچه خود شاعر، قصاید، غزلیات، ترکیب و ترجیع و مستزاد، ماده تاریخ وفیات و وقایع، قطعات عربی با ترجمه آنها، مثنویات و رباعیات اوست. همچنین کمتر از ده صفحه پایانی کتاب به مکاتیب و منشآت منثور او اختصاص یافته است&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص720-712&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مصحح کتاب، حسینعلی باستانی ‌راد مقدمه ارزشمندی را در بیش از پنجاه صفحه بر کتاب نوشته است. وی در ابتدا اشاره می‌کند که دیوان حاضر از شاعری است بنام و معروف و خوش‌نام به نام امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طغرایی مستوفی فریومدی، که نسخه نخستین دیوانش همان طور که خود در دیباچه اشاره نموده، در جنگی که بین امیر وجیه‌الدین مسعود سربداری و سلطان معزالدین حسین کرت به سال 743 در خواف روی داده و ابن ‌یمین هم که هنگام آن هنگامه در اردو بوده و جنگ به شکست سربداران منجر می‌گردد، به دست غارتگران افتاده و از بین می‌رود که ازآن‌پس به تدوین دیوان حاضر پرداخته و هرچه بعداً گفته و آنچه از اشعار سابق به دست آورده، بدان افزوده و این نسخه را به‌ وجود می‌آورد&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، صفحه الف&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> محقق کتاب، معتقد است که ابن‌ یمین از میان شعرا به ‌خصوصیتی ممتاز است که نه‌تنها در قصاید مدایح، عذرخواه اوست، بلکه مدایح او را موجه و جایز می‌سازد؛ زیرا سلاطین و امرای سربداری علاوه بر آنکه قشون شکست‌ناخوردنی مغول را شکسته و ریشه آنان را پس از تسلط چند صدساله از ایران کندند، به ترویج تشیع که خود یکی از رموز و اسرار بقا و دوام اساس استقلال و قومیت ایران و مایه فخر و مباهات ما ایرانیان است، کوشش داشتند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه ه&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مثنوی «مجلس‌افروز»، از جمله سروده‌های زیبای فریومدی است که با این ابیات آغاز شده است:<br /> '''یا الهی مرا ز من بستان<br /> تا نباشم حجاب چهره جان'''<br /> '''هستی‌ام را به خود حجاب مکن<br /> پرتو خود به خود نقاب مکن'''<br /> '''منما نیست را به صورت هست<br /> مبر از یاد ما عهود الست'''&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص601&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه مصحح و متن کتاب.<br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D8%B4%D8%B9%D8%A7%D8%B1_%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C&diff=700759 2023-12-26T05:50:21Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104834J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار بابا فغانی شیرازی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ب‍اب‍اف‍غ‍ان‍ی‌ ش‍ی‍رازی‌]] (نويسنده)<br /> [[سهیلی خوانساری، احمد]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR۵۸۹۱/د۱۹ <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 10ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = دانش شعبه ادبیات خاور <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1340ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104834AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104834<br /> | کتابخوان همراه نور = 104834<br /> | کد پدیدآور = 76290<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار بابافغانی شیرازی'''، مشتمل بر قصاید، ترکیبات، ترجیعات، غزلیات، مقطعات و رباعیات شاعر قرن نهم هجری [[بابافغانی شیرازی]] است. این دیوان به اهتمام [[سهیلی خوانساری، احمد|احمد سهیلی خوانساری]] تصحیح و با مقدمه‌ای از او منتشر شده است.<br /> <br /> چاپ اول کتاب که آن‌هم به همت سهیلی خوانساری منتشر گردیده، مشتمل بر غزلیات، قطعات و رباعیات بوده است، ولی در این طبع، قصاید، ترکیبات و ترجیعات نیز آمده و در حدود یک‌هزاروصدوبیست بیت نسبت به چاپ قبل اضافه دارد و در تصحیح نیز نهایت اهتمام به عمل آمده است. چاپ پیشین با سه نسخه، مقابله و تصحیح شده بود، اما هنگام تصحیح این چاپ، پنج نسخه نفیس دیگر یافت شده و مورد استفاده قرار گرفته است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، صفحات پنج تا هفت&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مصحح، شرح حال [[ب‍اب‍اف‍غ‍ان‍ی‌ ش‍ی‍رازی‌|بابا فغانی]] را در ابتدای دیوان آورده است. در بخشی از این شرح حال از [[تقی‌الدین اوحدی]] نقل شده که این دیوان که به‌هم رسیده بعد از بابا تدوین شده است و دیوانی که خود منظم کرده بود، مشخص نیست که چه شد. آن‌گونه که مصحح نوشته در یکی از جنگ‌ها با سازوبرگ به غارت رفته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحات سیزده و چهارده&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> فغانی در آخر عمر در مشهد مقدس رحل اقامت افکند و به مرتبه‌ای از ترقی رسید که اشراق نور باطن [[امام رضا علیه‌السلام|حضرت امام ثامن(ع)]] بر ضمیرش پرتو انداخته و یک بیت از جمله اشعارش نقش خاتم آن حضرت شد و نامه‌های زوار به آن مزین گردید:<br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''خطی که یک رقمش آبروی نه چمن است''|2=''نشان خاتم سلطان دین ابوالحسن است''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، بیست‌ودو و بیست‌وسه&lt;/ref&gt;}}‏<br /> {{پایان شعر}}<br /> پیش از [[ب‍اب‍اف‍غ‍ان‍ی‌ ش‍ی‍رازی‌|بابا فغانی]]، شعر، خاصه غزل بدین سادگی نبود. باده سخن [[خجندی، کمال‌الدین مسعود|کمال خجندی]]، کاتبی و شاه قاسم هرگز بدین روشنی و صافی نیست. وقتی که غزل فغانی را می‌خوانیم، ادراک تمام معانی برای ما آسان است و گویی شاعر با ما سخن می‌گوید و اکثر مضامین و معانی چند سطر را در قالب مصراعی موجز و شیرین می‌بینیم. کنایات و استعارات و تشبیهات [[ب‍اب‍اف‍غ‍ان‍ی‌ ش‍ی‍رازی‌|بابا فغانی]] صورت نو و تازه دارد و ایجاز کلام و سادگی از مختصات شیوه اوست؛ یعنی مضمون و معنی وسیعی در لفظ کم و سجع کوتاه ادا گردیده است. تتبع و پیروی این سبک، شعرای سده دهم را به وقوع‌گویی واداشت و واقعه‌گویی را در میان آنان متداول ساخت&lt;ref&gt;ر.ک: همان، بیست‌وشش و بیست‌وهفت&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه مصحح.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> <br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> <br /> [[رده:زبانها و ادبیات ایرانی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104834J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار بابا فغانی شیرازی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[ب‍اب‍اف‍غ‍ان‍ی‌ ش‍ی‍رازی‌، ‏‫]] (نويسنده)<br /> [[سهیلی خوانساری، احمد]] (مصحح)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 10ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = دانش شعبه ادبیات خاور <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1340ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104834AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104834<br /> | کتابخوان همراه نور = 104834<br /> | کد پدیدآور = 76290<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار بابافغانی شیرازی'''، مشتمل بر قصاید، ترکیبات، ترجیعات، غزلیات، مقطعات و رباعیات شاعر قرن نهم هجری است. این دیوان به اهتمام احمد سهیلی خوانساری تصحیح و با مقدمه‌ای از او منتشر شده است.<br /> <br /> چاپ اول کتاب که آن‌هم به همت سهیلی خوانساری منتشر گردیده، مشتمل بر غزلیات، قطعات و رباعیات بوده است، ولی در این طبع، قصاید، ترکیبات و ترجیعات نیز آمده و در حدود یک‌هزاروصدوبیست بیت نسبت به چاپ قبل اضافه دارد و در تصحیح نیز نهایت اهتمام به عمل آمده است. چاپ پیشین با سه نسخه، مقابله و تصحیح شده بود، اما هنگام تصحیح این چاپ، پنج نسخه نفیس دیگر یافت شده و مورد استفاده قرار گرفته است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، صفحات پنج تا هفت&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> مصحح، شرح حال بابا فغانی را در ابتدای دیوان آورده است. در بخشی از این شرح حال از تقی‌الدین اوحدی نقل شده که این دیوان که به‌هم رسیده بعد از بابا تدوین شده است و دیوانی که خود منظم کرده بود، مشخص نیست که چه شد. آن‌گونه که مصحح نوشته در یکی از جنگ‌ها با سازوبرگ به غارت رفته است&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحات سیزده و چهارده&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> فغانی در آخر عمر در مشهد مقدس رحل اقامت افکند و به مرتبه‌ای از ترقی رسید که اشراق نور باطن حضر امام ثامن(ع) بر ضمیرش پرتو انداخته و یک بیت از جمله اشعارش نقش خاتم آن حضرت شد و نامه‌های زوار به آن مزین گردید:<br /> '''خطی که یک رقمش آبروی نه چمن است<br /> نشان خاتم سلطان دین ابوالحسن است'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، بیست‌ودو و بیست‌وسه&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> پیش از بابا فغانی، شعر، خاصه غزل بدین سادگی نبود. باده سخن کمال خجندی، کاتبی و شاه قاسم هرگز بدین روشنی و صافی نیست. وقتی که غزل فغانی را می‌خوانیم، ادراک تمام معانی برای ما آسان است و گویی شاعر با ما سخن می‌گوید و اکثر مضامین و معانی چند سطر را در قالب مصراعی موجز و شیرین می‌بینیم. کنایات و استعارات و تشبیهات بابا فغانی صورت نو و تازه دارد و ایجاز کلام و سادگی از مختصات شیوه اوست؛ یعنی مضمون و معنی وسیعی در لفظ کم و سجع کوتاه ادا گردیده است. تتبع و پیروی این سبک، شعرای سده دهم را به وقوع‌گویی واداشت و واقعه‌گویی را در میان آنان متداول ساخت&lt;ref&gt;ر.ک: همان، بیست‌وشش و بیست‌وهفت&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==پانویس==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه مصحح.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D9%85%D9%84%D8%A7_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%81%DB%8C%D8%B9_%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%B8_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=700758 2023-12-26T05:50:19Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104816J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان ملا محمد رفیع واعظ قزوینی<br /> | عنوان‌های دیگر = شاعر نامدار سده یازدهم هجری<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[واع‍ظ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍د رف‍ی‍ع‌]] (نويسنده)<br /> [[سادات ناصری، سید حسن]] (مصحح)<br /> [[سادات ناصری، سید حسن]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره =PIR۶۵۸۵/د۹م <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1359ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104816AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104816<br /> | کتابخوان همراه نور = 104816<br /> | کد پدیدآور = 52317<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان ملا محمدرفیع واعظ قزوینی'''، مشتمل بر اشعار شاعر نامدار سده یازدهم هجری (1027-1089ق)، [[واع‍ظ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍د رف‍ی‍ع‌|واعظ قزوینی]] است که با تصحیح و مقدمه [[سادات ناصری، سید حسن|سید حسن سادات ناصری]] منتشر شده است.<br /> <br /> آن‌گونه که در مقدمه کتاب آمده، مصحح در تصحیح دیوان حاضر به دست‌نویس‌های فراوانی مراجعه کرده است و اشتباهات و نواقص را اصلاح کرده و در پانوشت آنها را تذکر داده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، ص15&lt;/ref&gt;.‏<br /> <br /> دیوان واعظ با این ابیات زیبا در ذکر نام خداوند آغاز شده است:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' ای نام دلگشای تو عنوان کارها ''|2='' خاک در تو، آب رخ اعتبارها ''}}<br /> * {{ب|'' خورشید و مه، دو قطره ز باران فیض تو ''|2='' مدّی ز جنبش قلمت روزگارها ''&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص1&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}‏<br /> <br /> واعظ را از دانشمندان و خطبای بنام و از نویسندگان و شعرای مشهور سده یازدهم هجری باید شمرد. وی از علوم بیانی، عروض و معانی و بیان و بدیع بااطلاع بوده و اصطلاحات موسیقی را در سخن خود به‌کار داشته است. از دیوان او بعضی اطلاعات مربوط به جغرافیای اقتصادی و اجتماعیات می‌توان یافت و همچنین به امور مربوط به آموزش‌وپرورش عصر و زمان خود توجه داشته است و دیوانش خالی از مصطلحات و واژه‌های ورزشی و مکتب‌داری نیست. وی باآنکه عزلت‌جویی و گمنامی را دوست می‌داشت و ستایشگر گوشه‌نشینی بود و از سر وجد می‌سرود:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' فیض گمنامی‌ام این بس که ز خلوتگه فقر ''|2='' شغل دنیا نتوانست مرا پیدا کرد ''}}<br /> * {{ب|'' گمنام بس‌‌که همچو وفا در زمانه‌ام ''|2='' کس جز شکست راه نیابد به خانه‌ام''&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، ص60-57&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}‏<br /> <br /> با این وصف وی به موجب فراهم داشتن کمالات صوری و معنوی و به‌اقتضای پیشه خود، واعظی و شاعری، مردی نام‌‌آور شده است، اما خود شهرتش را از ارادت به اولاد [[امام علی علیه‌السلام|علی(ع)]] می‌داند:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' گرفت صیت سخن گر تو را جهان، واعظ ''|2='' ز فیض مدحت اولاد بوتراب گرفت ''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص60&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> بخش عمده دیوان اشعار او را غزلیات پوشش داده و تا صفحه 415 ادامه یافته است. پس از آن ابیات پراکنده، قصاید، رباعیات، تواریخ، مثنویات و تعلیقات اشعار واعظ ذکر شده است.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه و متن کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104816J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان ملا محمد رفیع واعظ قزوینی<br /> | عنوان‌های دیگر = شاعر نامدار سده یازدهم هجری<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[واع‍ظ ق‍زوی‍ن‍ی‌، م‍ح‍م‍د رف‍ی‍ع‌]] (نويسنده)<br /> [[سادات ناصری، حسن ]] (مصحح)<br /> [[سادات ناصری، حسن]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = <br /> | مکان نشر = <br /> | سال نشر = 1359ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104816AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104816<br /> | کتابخوان همراه نور = 104816<br /> | کد پدیدآور = 52317<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان ملا محمدرفیع واعظ قزوینی'''، مشتمل بر اشعار شاعر نامدار سده یازدهم هجری (1027-1089ق)، واعظ قزوینی است که با تصحیح و مقدمه سید حسن سادات ناصری منتشر شده است.<br /> <br /> آن‌گونه که در مقدمه کتاب آمده، مصحح در تصحیح دیوان حاضر به دست‌نویس‌های فراوانی مراجعه کرده است و اشتباهات و نواقص را اصلاح کرده و در پانوشت آنها را تذکر داده است&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، ص15&lt;/ref&gt;.‏<br /> <br /> دیوان واعظ با این ابیات زیبا در ذکر نام خداوند آغاز شده است:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' ای نام دلگشای تو عنوان کارها ''|2='' خاک در تو، آب رخ اعتبارها ''}}<br /> * {{ب|'' خورشید و مه، دو قطره ز باران فیض تو ''|2='' مدّی ز جنبش قلمت روزگارها ''}}<br /> {{پایان شعر}}&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص1&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> واعظ را از دانشمندان و خطبای بنام و از نویسندگان و شعرای مشهور سده یازدهم هجری باید شمرد. وی از علوم بیانی، عروض و معانی و بیان و بدیع بااطلاع بوده و اصطلاحات موسیقی را در سخن خود به‌کار داشته است. از دیوان او بعضی اطلاعات مربوط به جغرافیای اقتصادی و اجتماعیات می‌توان یافت و همچنین به امور مربوط به آموزش‌وپرورش عصر و زمان خود توجه داشته است و دیوانش خالی از مصطلحات و واژه‌های ورزشی و مکتب‌داری نیست. وی باآنکه عزلت‌جویی و گمنامی را دوست می‌داشت و ستایشگر گوشه‌نشینی بود و از سر وجد می‌سرود:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' فیض گمنامی‌ام این بس که ز خلوتگه فقر ''|2='' شغل دنیا نتوانست مرا پیدا کرد ''}}<br /> * {{ب|'' گمنام بس‌‌که همچو وفا در زمانه‌ام ''|2='' کس جز شکست راه نیابد به خانه‌ام''}}<br /> {{پایان شعر}}&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه مصحح، ص60-57&lt;/ref&gt;‏،<br /> با این وصف وی به موجب فراهم داشتن کمالات صوری و معنوی و به‌اقتضای پیشه خود، واعظی و شاعری، مردی نام‌‌آور شده است، اما خود شهرتش را از ارادت به اولاد علی(ع) می‌داند:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' گرفت صیت سخن گر تو را جهان، واعظ ''|2='' ز فیض مدحت اولاد بوتراب گرفت ''}}<br /> {{پایان شعر}}.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص60&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> بخش عمده دیوان اشعار او را غزلیات پوشش داده و تا صفحه 415 ادامه یافته است. پس از آن ابیات پراکنده، قصاید، رباعیات، تواریخ، مثنویات و تعلیقات اشعار واعظ ذکر شده است.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه و متن کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%A7%D8%B4%D8%B9%D8%A7%D8%B1_%D8%A7%D8%B4%D8%B1%D9%81_%D9%85%D8%A7%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=700757 2023-12-26T05:50:18Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104787J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار اشرف مازندرانی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[اش‍رف‌ م‍ازن‍دران‍ی‌، محمدسعیدبن محمدصالح]] (نويسنده)<br /> [[س‍ی‍دان‌، م‍ح‍م‍دح‍س‍ن‌]] (گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد موقوفات دکتر محمود افشار<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1373ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104787AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104787<br /> | کتابخوان همراه نور = 104787<br /> | کد پدیدآور = 76254<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار اشرف مازندرانی'''، اثر ملا محمدسعید مازندرانی (1035-1116 یا 1030ق)، متخلّص به «اشرف»، (نوه دختری محمدتقی مجلسی) است. این دیوان، 8000 بیت در قالب‌های قصیده، غزل، قطعه، ترکیب‌بند، مثنوی، ابیات مفرد، رباعی (دوبیتی) دارد که در موضوع‌هایی مانند مدح، غنا، معمّا و مرثیه عرضه شده‌اند. محمدحسن سیدان پژوهش این اثر را انجام داده است.<br /> <br /> سیدان (محقق) ویژگی‌های شعر اشرف مازندرانی را با اشاره‌ای گذرا به حرکت ادبی - اجتماعی که از اوایل قرن نهم هجری در شبه قاره هندوستان آغاز شد، توضیح می‌دهد. این دوره با کوچ برخی از شاعران ایرانی به هند و ایجاد «سبک هندی» شناخته می‌شود. این سبک را «بابافغانی شیرازی» (درگذشته 925ق) پدید آورد و شاعرانی چون «عرفی» (درگذشته 999ق)، «نظیری نیشابوری» (درگذشته 1021ق)، «طالب آملی» (درگذشته 1036ق) و «کلیم همدانی» (درگذشته 1061ق) از این سبک پیروی کرده‌اند. این طرز نو سرانجام فراتر از کار بابافغانی به دست «صائب تبریزی» (درگذشته 1088ق) که استاد اشرف مازندرانی است، به کمال رسید.<br /> اشرف در پیروی از سبک استادش تا بدانجا پیش می‌رود که متهم به سرقت ادبی از وی شده است&lt;ref&gt;ر.ک: اختصاصات شعر ملا محمدسعید اشرف مازندرانی، ص401&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> برخی از بزرگان ادب پارسی در هندوستان ارزش شعر و جایگاه او در ادبیات فارسی را برشمرده‌اند؛ از جمله میر‌ غلام‌علی «سَرو آزاد بِلگرامی» (1200-1116ق) در کتاب «مآثر الكِرام»، درباره اشرف می‌گوید: «دیوان ملا محمدسعید اشرف به مطالعه درآمد؛ انواع شعرِ قصیده و غزل و مثنوی و قطعه و غیرها دارد و همه‌ جا حرف به قدرت می‌زند!».<br /> سراج‌الدین علی‌خان «آرزو» (1099-1169ق) در «مَجمع النّفایس» از شوخ‌طبعی، صداقت، پاک‌دامنی و شعر اشرف چنین سخن می‌گوید: «هرکه دیوان او را سیر کرده، می‌داند که چقدر شوخ‌طبیعت بود! تلاش معنی‌های تازه بسیار دارد و فکرش معروف. همین الفاظ نابسته که در اشعار او اکثر است، سببش همین بود که در بندِ بستن مضمون تازه است؛ لهذا در کلام او بیت دردمندانه کم است. صاحب غزل و رباعی و قصاید است. مثنوی قضا و قدر - در برابر قضا و قدر محمدقلی سلیم - گفته و خیلی معانی غریب در آن به‌کار برده».<br /> برخی از تذکره‌نویسان ایرانی (مانند حزین لاهیجی و گلچین) نیز، از طبع رسا و معمّیات مرغوب او یاد کرده‌اند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص402&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> اشرف در قصیده‌سرایی به کمال‌الدین اسماعیل هم گرایش داشته است؛ او، که از قصیده‌سرایان معروف اوایل حمله مغول است، قصیده‌ای محکم و پر از دقایق ادبی درباره «برف» سروده است:<br /> '''هرگز کسی ندید بدین‌سان نشان برف<br /> گویی که لقمه است زمین در دهان برف'''<br /> و اشرف مازندرانی در قصیده‌ای که به همین وزن و قافیه و ردیف سروده است، می‌گوید:<br /> '''فیروز گشت خسرو گیتی‌ستان برف<br /> فیروزه‌ی سپهر نهان شد به کان برف'''<br /> <br /> بایسته است که اشرف را از شاعران موفق دوره رو به انحطاط شعر و ادب عصر تیموری در هند و دوران صفویه در ایران بشمار آورد؛ دوره‌ای که لفظ و معنی هر دو رقیق شده بودند و در غزلیات هم، دیگر آن عظمت و شکوه که در کلام سعدی جلوه‌گر است، دیده نمی‌شد. قصیده هم فخامت و صلابت گذشته خود را از دست داده بود. توفیق اشرف در سروده‌هایش به‌ویژه در مثنوی‌ها، سادگی و دور از تصنع ‌بودن آنهاست؛ مانند مثنویی که برای همسرش «مریم» سروده است:<br /> '''ز شادی هرکسی در کار دیگر<br /> من و سرگرمی بازار دیگر'''<br /> '''به فکر یار حسرت‌پیشه بودم<br /> در این فکر و در این اندیشه بودم'''<br /> و مثنوی روان، پُراحساس و اندوه‌باری که برای فرزندش «محمدامین» سروده است:<br /> '''ای نور چراغ دیده من<br /> آرامِ دلِ رمیده من '''<br /> <br /> در مثنوی «مریم»، احساس تنهایی و دوری از همسرش را در غربت با ظرافت تمام بیان می‌کند و با فرزندش به مهربانی پدرانه با زبانی که برای کودکان بایسته است، به صحبت و نصیحت و راهنمایی می‌نشیند. در این مثنوی‌ها پیرایه نیست و سادگی آن مانند زلال آب، روشن است.<br /> <br /> البته در برخی مثنوی‌ها مانند «قضا و قدر» آن رسایی و قدرت کلام دیده نمی‌شود. نکته ظریفی که باید بدان اشاره کرد، این است که بیشتر اشعار اشرف مازندرانی تحت تأثیر طبیعت سبز و خرم هند و گل‌ها و ریاحین محیط اطراف او (برخلاف اکثر شعرایی که پیرو سبک هندی بوده‌اند) بسیار بانشاط است. قصیده 119بیتی‌ای که او در منقبت امام علی(ع) سروده است و با این مصرع آغاز می‌شود: «نوبهار آمد که یابد گرمی بازار گُل»، به‌حق، یکی از زیباترین قصاید اشرف است؛ تکرار 120 واژه «گُل» در ردیف آن و وصف زیبایی‌های طبیعت، حقیقتاً مشام جان را معطر می‌کند و خواننده، خود را در میان باغی پر از گُل‌های رنگارنگ می‌بیند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص403-405&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> در میان اشعار اشرف، مثنوی‌هایی مشهور وجود دارند؛ همچون: مثنوی «شهرآشوب»، که در تعریف و مذمت هولی - یکی از اعیاد ملی هند است و با 118 بیت در بحر خفیف سروده شده است:<br /> '''ساقیا پرده حجاب بکش<br /> وز جمال حیا نقاب بکش&lt;ref&gt;'''ر.ک: متن کتاب، ص153&lt;/ref&gt;‏،<br /> مثنوی «ساقی‌نامه» با 415 بیت در بحر متقارب:<br /> '''ساقیا ساغر شراب بیار<br /> شب مهتاب، آفتاب بیار'''<br /> &lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص186&lt;/ref&gt;‏<br /> و مثنوی «قضا و قدر» با 202 بیت در بحر هزج:<br /> '''شنیدم روزی از روشن‌روانی<br /> چو گل نازک‌خیالی خرده‌دانی'''<br /> &lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص170&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> دیوان اشرف، دارای 277 غزل است که آخرین غزل را این‌گونه آغاز کرده است:<br /> '''مرا باشد ز لعلش زندگی، جان است پنداری<br /> دهم رخسار او را بوسه، قرآن است پنداری'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص311&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> نمونه‌ای از ترجیع‌بندهای او مرثیه‌ای است که در وفات «ملا محمدتقی مجلسی» سروده است و با این بیت آغاز می‌شود:<br /> '''دیده‌ها از اشک حسرت گشته طوفانی چرا<br /> خنده‌ها در سینه گردیده است زندانی چرا'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص121&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> نمونه‌ای از قطعات او «قطعه هند» است با این مطلع:<br /> '''ای که از کشور خود جانب هند آمده‌ای<br /> در ولایت خبر هند مگر نشنیدی'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص134&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> اختصاصات شعر ملا محمدسعید اشرف مازندرانی و متن کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104787J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان اشعار اشرف مازندرانی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[اش‍رف‌ م‍ازن‍دران‍ی‌، محمدسعیدبن محمدصالح]] (نويسنده)<br /> [[س‍ی‍دان‌، م‍ح‍م‍دح‍س‍ن‌]] (گردآورنده)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 11ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = بنياد موقوفات دکتر محمود افشار<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1373ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104787AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104787<br /> | کتابخوان همراه نور = 104787<br /> | کد پدیدآور = 76254<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان اشعار اشرف مازندرانی'''، اثر ملا محمدسعید مازندرانی (1035-1116 یا 1030ق)، متخلّص به «اشرف»، (نوه دختری محمدتقی مجلسی) است. این دیوان، 8000 بیت در قالب‌های قصیده، غزل، قطعه، ترکیب‌بند، مثنوی، ابیات مفرد، رباعی (دوبیتی) دارد که در موضوع‌هایی مانند مدح، غنا، معمّا و مرثیه عرضه شده‌اند. محمدحسن سیدان پژوهش این اثر را انجام داده است.<br /> <br /> سیدان (محقق) ویژگی‌های شعر اشرف مازندرانی را با اشاره‌ای گذرا به حرکت ادبی - اجتماعی که از اوایل قرن نهم هجری در شبه قاره هندوستان آغاز شد، توضیح می‌دهد. این دوره با کوچ برخی از شاعران ایرانی به هند و ایجاد «سبک هندی» شناخته می‌شود. این سبک را «بابافغانی شیرازی» (درگذشته 925ق) پدید آورد و شاعرانی چون «عرفی» (درگذشته 999ق)، «نظیری نیشابوری» (درگذشته 1021ق)، «طالب آملی» (درگذشته 1036ق) و «کلیم همدانی» (درگذشته 1061ق) از این سبک پیروی کرده‌اند. این طرز نو سرانجام فراتر از کار بابافغانی به دست «صائب تبریزی» (درگذشته 1088ق) که استاد اشرف مازندرانی است، به کمال رسید.<br /> اشرف در پیروی از سبک استادش تا بدانجا پیش می‌رود که متهم به سرقت ادبی از وی شده است&lt;ref&gt;ر.ک: اختصاصات شعر ملا محمدسعید اشرف مازندرانی، ص401&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> برخی از بزرگان ادب پارسی در هندوستان ارزش شعر و جایگاه او در ادبیات فارسی را برشمرده‌اند؛ از جمله میر‌ غلام‌علی «سَرو آزاد بِلگرامی» (1200-1116ق) در کتاب «مآثر الكِرام»، درباره اشرف می‌گوید: «دیوان ملا محمدسعید اشرف به مطالعه درآمد؛ انواع شعرِ قصیده و غزل و مثنوی و قطعه و غیرها دارد و همه‌ جا حرف به قدرت می‌زند!».<br /> سراج‌الدین علی‌خان «آرزو» (1099-1169ق) در «مَجمع النّفایس» از شوخ‌طبعی، صداقت، پاک‌دامنی و شعر اشرف چنین سخن می‌گوید: «هرکه دیوان او را سیر کرده، می‌داند که چقدر شوخ‌طبیعت بود! تلاش معنی‌های تازه بسیار دارد و فکرش معروف. همین الفاظ نابسته که در اشعار او اکثر است، سببش همین بود که در بندِ بستن مضمون تازه است؛ لهذا در کلام او بیت دردمندانه کم است. صاحب غزل و رباعی و قصاید است. مثنوی قضا و قدر - در برابر قضا و قدر محمدقلی سلیم - گفته و خیلی معانی غریب در آن به‌کار برده».<br /> برخی از تذکره‌نویسان ایرانی (مانند حزین لاهیجی و گلچین) نیز، از طبع رسا و معمّیات مرغوب او یاد کرده‌اند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص402&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> اشرف در قصیده‌سرایی به کمال‌الدین اسماعیل هم گرایش داشته است؛ او، که از قصیده‌سرایان معروف اوایل حمله مغول است، قصیده‌ای محکم و پر از دقایق ادبی درباره «برف» سروده است:<br /> '''هرگز کسی ندید بدین‌سان نشان برف<br /> گویی که لقمه است زمین در دهان برف'''<br /> و اشرف مازندرانی در قصیده‌ای که به همین وزن و قافیه و ردیف سروده است، می‌گوید:<br /> '''فیروز گشت خسرو گیتی‌ستان برف<br /> فیروزه‌ی سپهر نهان شد به کان برف'''<br /> <br /> بایسته است که اشرف را از شاعران موفق دوره رو به انحطاط شعر و ادب عصر تیموری در هند و دوران صفویه در ایران بشمار آورد؛ دوره‌ای که لفظ و معنی هر دو رقیق شده بودند و در غزلیات هم، دیگر آن عظمت و شکوه که در کلام سعدی جلوه‌گر است، دیده نمی‌شد. قصیده هم فخامت و صلابت گذشته خود را از دست داده بود. توفیق اشرف در سروده‌هایش به‌ویژه در مثنوی‌ها، سادگی و دور از تصنع ‌بودن آنهاست؛ مانند مثنویی که برای همسرش «مریم» سروده است:<br /> '''ز شادی هرکسی در کار دیگر<br /> من و سرگرمی بازار دیگر'''<br /> '''به فکر یار حسرت‌پیشه بودم<br /> در این فکر و در این اندیشه بودم'''<br /> و مثنوی روان، پُراحساس و اندوه‌باری که برای فرزندش «محمدامین» سروده است:<br /> '''ای نور چراغ دیده من<br /> آرامِ دلِ رمیده من '''<br /> <br /> در مثنوی «مریم»، احساس تنهایی و دوری از همسرش را در غربت با ظرافت تمام بیان می‌کند و با فرزندش به مهربانی پدرانه با زبانی که برای کودکان بایسته است، به صحبت و نصیحت و راهنمایی می‌نشیند. در این مثنوی‌ها پیرایه نیست و سادگی آن مانند زلال آب، روشن است.<br /> <br /> البته در برخی مثنوی‌ها مانند «قضا و قدر» آن رسایی و قدرت کلام دیده نمی‌شود. نکته ظریفی که باید بدان اشاره کرد، این است که بیشتر اشعار اشرف مازندرانی تحت تأثیر طبیعت سبز و خرم هند و گل‌ها و ریاحین محیط اطراف او (برخلاف اکثر شعرایی که پیرو سبک هندی بوده‌اند) بسیار بانشاط است. قصیده 119بیتی‌ای که او در منقبت امام علی(ع) سروده است و با این مصرع آغاز می‌شود: «نوبهار آمد که یابد گرمی بازار گُل»، به‌حق، یکی از زیباترین قصاید اشرف است؛ تکرار 120 واژه «گُل» در ردیف آن و وصف زیبایی‌های طبیعت، حقیقتاً مشام جان را معطر می‌کند و خواننده، خود را در میان باغی پر از گُل‌های رنگارنگ می‌بیند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص403-405&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> در میان اشعار اشرف، مثنوی‌هایی مشهور وجود دارند؛ همچون: مثنوی «شهرآشوب»، که در تعریف و مذمت هولی - یکی از اعیاد ملی هند است و با 118 بیت در بحر خفیف سروده شده است:<br /> '''ساقیا پرده حجاب بکش<br /> وز جمال حیا نقاب بکش&lt;ref&gt;'''ر.ک: متن کتاب، ص153&lt;/ref&gt;‏،<br /> مثنوی «ساقی‌نامه» با 415 بیت در بحر متقارب:<br /> '''ساقیا ساغر شراب بیار<br /> شب مهتاب، آفتاب بیار'''<br /> &lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص186&lt;/ref&gt;‏<br /> و مثنوی «قضا و قدر» با 202 بیت در بحر هزج:<br /> '''شنیدم روزی از روشن‌روانی<br /> چو گل نازک‌خیالی خرده‌دانی'''<br /> &lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص170&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> دیوان اشرف، دارای 277 غزل است که آخرین غزل را این‌گونه آغاز کرده است:<br /> '''مرا باشد ز لعلش زندگی، جان است پنداری<br /> دهم رخسار او را بوسه، قرآن است پنداری'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص311&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> نمونه‌ای از ترجیع‌بندهای او مرثیه‌ای است که در وفات «ملا محمدتقی مجلسی» سروده است و با این بیت آغاز می‌شود:<br /> '''دیده‌ها از اشک حسرت گشته طوفانی چرا<br /> خنده‌ها در سینه گردیده است زندانی چرا'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص121&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> نمونه‌ای از قطعات او «قطعه هند» است با این مطلع:<br /> '''ای که از کشور خود جانب هند آمده‌ای<br /> در ولایت خبر هند مگر نشنیدی'''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص134&lt;/ref&gt;‏.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> <br /> ==منابع مقاله==<br /> اختصاصات شعر ملا محمدسعید اشرف مازندرانی و متن کتاب.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط محسن عزیزی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D8%AC%D9%85%D8%A7%D9%84_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=700756 2023-12-26T05:50:16Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104700J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان پیرجمال اردستانی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[جمالی‌ اردستانی‌، جمال‌‌الدین‌ محمد ]] (نويسنده)<br /> [[میرعابدینی، ابوطالب]] (محقق)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = PIR۵۷۱۳/د۹ <br /> | موضوع =جما‌لی‌ اردستا‌نی‌، جما‌ل‌الدین‌ محمد ۸۱۶؟ - ۸۷۹ق‌. - شعر فارسی - قرن 9ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = روزنه<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1376ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104700AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104700<br /> | کتابخوان همراه نور = 104700<br /> | کد پدیدآور = 801<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> ''' دیوان پیرجمال اردستانی'''، نوشته [[جمالی اردستانی، جمال‌الدین محمد|پیرجمال اردستانی]] (879-816ق) عارف، شاعر، مفسر، سیاح و به قول خود عاشقی غریب و ناآرام، مؤسس سلسله جمالیه از چهارده خانواده صوفیان ایرانی است. این دیوان مجموعه اشعاری را در قالب قطعات کوتاه در نعت پیامبر (ص) و خاندان او، قصاید، مستزاد، ترکیب‌بند، ترجیع‌بند، غزلیات، مقطعات، رباعیات، مفردات و فهلویات دربردارد. [[میرعابدینی، ابوطالب|سید ابوطالب میرعابدینی]] پژوهش دیوان را انجام داده است.&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، صفحه پنج&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ادبیاتی که در دوره تیموری در تصوف به رشته تحریر درآمد، روایتگر نوعی عرفان شگفت‌انگیزی است که از تاریخی بسیار دور در ایران رواج داشته است. این عرفان به سبب تلاش‌هایی که در جهت پنهان ساختن آن در قالب آثار مذهبی انجام می‌گرفت‌، بخوبی درک نشده است. شاید بتوان آثار [[جمالی اردستانی، جمال‌الدین محمد|پیرجمال اردستانی]] را جلوه‌ای از این نوع ادبیات دانست که با تحرک در تشیع غالیون و توجه به آداب و رسوم قلندری و تکیه بر اخبار و احادیث توانسته است آثار گوناگونی را به وجود آورد.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه هشت&lt;/ref&gt;با توجه به نسبت [[جمالی اردستانی، جمال‌الدین محمد|پیرجمال]] به سلسله سهروردیه و از سویی به [[عراقی، ابراهیم بن بزرگمهر|فخرالدین عراقی]] و از طرفی اشاره به شیوه [[عطار، محمد بن ابراهیم|عطار]] و توجه به [[حلاج، حسین بن منصور|حلاج]]، هوای قلندری در آثارش رنگ و بوی خاص دارد و حرکت در جریان غالیون شیعه، سبک اشعارش را از ذوق و شوق و عشق و جوشش محمدی رنگین کرده است.‏&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحات يازدهم و دوازدهم&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> [[زرین‌کوب، عبدالحسین|زرین‌کوب]] در باره سبک [[جمالی اردستانی، جمال‌الدین محمد|پیر جمال]] می‌گوید: بعد از [[مولوی، جلال‌الدین محمد|مولانا]] سراینده دیگری در شعر تعلیمی صوفیانه که با رسایل متعدد عارفانه شهرت و قبولی یافته است، پیرجمال اردستانی است. بعضی از مؤلفان خاطرنشان کرده‌اند که از جهت کثرت آثار در بین اهل حال، جز عطار هیچکس به پای او نمی‌رسد. اینکه سلسله‌ای به نام خود او منسوب است، نشان می‌دهد که آنچه در باب حالات و مقامات صوفیه می‌گوید، از تجارب شخصی خالی نیست. ...آنچه در آثار وی در آن ایام تا حدی تازگی دارد، غیر از تمایلات شیعی، این است که در آن‌ها غالباً نظم و نثر را به هم درآمیخته است. آنچه در مثنوی‌های او دیده می‌شود، جز تعلیم محتاطانه‌ای از تصوف اهل صحو نیست. در مثنوی‌های پیرجمال گاه ذوق و شوق و درد [[عطار، محمد بن ابراهیم|عطار]] جلوه دارد اما نه آن لطف و طراوت که در کلام [[عطار، محمد بن ابراهیم|عطار]] است. ...در طرز ذکری که از [[امام علی علیه‌السلام|علی(ع)]] در آثارش دیده می‌شود، تشیع را گاه رنگی از عقاید غلات می‌دهد.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بيست‌ويك&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> پیرجمال با توجه به دلبستگی به آثار مولانا خاصه مثنوی، بیشتر منظومه‌هایش از نظر وزن و سبک به مثنوی معنوی اقتدا شده است، اما به عطار هم توجه خاص داشته است و گوید:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' چه گر جهان همه رقصان ز شمس تبریزند ''|2='' شنیده‌ام ز جمالی که مست عطار است ''}}<br /> * {{ب|'' کان شهد و شکّر آن شاه قباد ''|2='' قطب مستان بی شکی عطار دان ''}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> او به شیوه [[نظامی، الیاس بن یوسف|نظامی]]، اوحدی، کاتبی نیز توجه داشته است. قصیده را به سبک [[عطار، محمد بن ابراهیم|عطار]]، غزل را به شیوه [[مولوی، جلال‌الدین محمد|مولوی]] و [[سعدی، مصلح بن عبدالله|سعدی]] و رباعیات را به ارادت [[باباافضل کاشانی، محمد بن حسین|بابا افضل]] سروده است.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بيست‌وسه&lt;/ref&gt;نمونه‌ای از ارادت او به [[امام علی علیه‌السلام|امیر مؤمنان (ع)]] در این رباعی جلوه کرده است:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' یار هویدای قدیمی علی است ''|2='' دامن او گیر که شاه غنی است ''}}<br /> * {{ب|'' غیر علی شاه مدان ور بدان ''|2='' در دو جهان شاه نشان هم علی است ''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بيست‌ودو&lt;/ref&gt;‏}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> در اینجا برای آشنایی با سبک و ذائقه شعری [[جمالی اردستانی، جمال‌الدین محمد|پیرجمال]]، نمونه‌هایی از آغاز هر یک از قالب‌های شعری آورده می‌شود؛<br /> قطعات کوتاه در نعت پیامبر (ص) و خاندان او: <br /> <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|'' ای منزل صدق و یقین وی بحر و کان هر صفا''|2=''ای کز تو پیدا شد وفا یا مصطفی یا مجتبی...''&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص1&lt;/ref&gt;‏}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> قصاید: <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''آن باده قدیم که در جان جام ماست''|2=''دانند ساقیان که مکانش به کام ماست''}} <br /> {{ب|''احکام هر دو کون و تجلّی و مهر و ماه''|2=''ای خواجه در نگر که گذارش به بام ماست ''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص9&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ‏مستزاد: <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''تا مهدی فرخنده ازین غار برآمد''|2=''جسمم همه جان شد''}} <br /> {{ب|''این صبح سعادت ز رخ یار برآمد''|2=''زآن فتنه عیان شد...''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص48&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ‏ترکیب‌بند: <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''بیا که بادۀ صاف است و جام مالامال''|2=''بیا که بر دل و جان زد نسیم صبح وصال ''}} <br /> {{ب|''رضی و راضی و مرضی و مرتضی است علی''|2=''انیس خاطر دانای مصطفاست علی»''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص51&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ‏ترجیع‌بند:<br /> {{شعر}} <br /> {{ب|''خورشید به کوهِ دل برآمد''|2=''ساقی قدحی که دلبر آمد''}} <br /> {{ب|''مجلس به مراد ماست امروز''|2=''زآنرو که مراد دل برآمد...''&lt;ref&gt;ر.ک همان، ص55&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ‏غزلیات: <br /> {{شعر}} <br /> {{ب|''ای ماه هفتم آسمان تو از کجا ما از کجا''|2=''وی سرو باغ دلبران تو از کجا ما از کجا''}} <br /> {{ب|''گفتی که یارت می‌شوم گُل‌های خارت می‌شوم''|2=''من شرمسارت می‌شوم تو از کجا ما از کجا ...''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص70&lt;/ref&gt;}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> مقطعات: <br /> {{شعر}} <br /> {{ب|''آن صیف که فرموده ولی نعمت ما''|2=''ای جانِ پدر که خوش گرامی دارش''}} <br /> {{ب|''میدان به یقین که عشق و دردست و صفا''|2='' منصور شو از قامت و خوش بردارش...''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص158&lt;/ref&gt;‏}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> رباعیات: <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''شاهیست عیان همیشه در کشور ما''|2=''سلطان جهانشاه چو دل در بر ما''}} <br /> {{ب|''سرّیست نهان و بس نهان در سر ما''|2=''وین راز نداند مگر آن دلبر ما''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص165&lt;/ref&gt;}} <br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> ‏به این رباعیات، مجموعه دیگری ضمیمه شده است که با عنوان «میزان الحقایق» (به کوشش محمود مدبری) چاپ شده است. این مجموعه با این رباعی آغاز می‌شود: <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''صورت‌شکنا ستم‌گرا طرّارا''|2='' پُر کن پُر کن قدح بده صهبا را''}} <br /> {{ب|''شمع است و شراب و دل من گشت کباب''|2=''از دولت عشق اینست طالع ما را''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص196&lt;/ref&gt;‏}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> مفردات: (تک‌بیت‌ها) مانند <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''دلبرا شوخا ظریفا کافرا''|2=''اندر آ در جنت حق اندرآ''&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص213&lt;/ref&gt;‏}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> فهلویات (اورامه): <br /> {{شعر}}<br /> {{ب|''دلی که داروی تَه گَشته بی‌مات''|2=''نپردازی به نی تَه وات من وات''}} <br /> {{ب|''هر آن چشمی که چشمان تَه وینی''|2=''چو او آغشته بی در کلّ ذرّات''}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> که در کنار الفبای فارسی، با حروف لاتین نیز نوشته شده‌اند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص216&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> [[میرعابدینی، ابوطالب|میرعابدینی]] فهرست‌های اعلام، آیه‌ها، حدیث‌ها، عبارت‌ها و اصطلاح‌های عربی و اهم مآخذ را در پایان کتاب آورده است.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص230-221&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه محقق و متن کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:زبان‌شناسی، علم زبان]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات شرقی (آسیایی)]]<br /> [[رده:زبان و ادبیات فارسی]]<br /> [[رده:مقالات بازبینی شده2 دی 1402]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104700J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان پیرجمال اردستانی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[جمالی‌ اردستانی‌، جمال‌‌الدین‌ محمد ]] (نويسنده)<br /> [[میرعابدینی، ابوطالب]] (محقق)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =جما‌لی‌ اردستا‌نی‌، جما‌ل‌الدین‌ محمد ۸۱۶؟ - ۸۷۹ق‌. - شعر فارسی - قرن 9ق.<br /> |ناشر <br /> | ناشر = روزنه<br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1376ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104700AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104700<br /> | کتابخوان همراه نور = 104700<br /> | کد پدیدآور = 801<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> ''' دیوان پیرجمال اردستانی'''، نوشته پیرجمال اردستانی (879-816ق) عارف، شاعر، مفسر، سیاح و به قول خود عاشقی غریب و ناآرام، مؤسس سلسله جمالیه از چهارده خانواده صوفیان ایرانی است. این دیوان مجموعه اشعاری را در قالب قطعات کوتاه در نعت پیامبر (ص) و خاندان او، قصاید، مستزاد، ترکیب‌بند، ترجیع‌بند، غزلیات، مقطعات، رباعیات، مفردات و فهلویات دربردارد. سید ابوطالب میرعابدینی پژوهش دیوان را انجام داده است.&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، صفحه پنج&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ادبیاتی که در دوره تیموری در تصوف به رشته تحریر درآمد، روایتگر نوعی عرفان شگفت‌انگیزی است که از تاریخی بسیار دور در ایران رواج داشته است. این عرفان به سبب تلاش‌هایی که در جهت پنهان ساختن آن در قالب آثار مذهبی انجام می‌گرفت‌، بخوبی درک نشده است. شاید بتوان آثار پیرجمال اردستانی را جلوه‌ای از این نوع ادبیات دانست که با تحرک در تشیع غالیون و توجه به آداب و رسوم قلندری و تکیه بر اخبار و احادیث توانسته است آثار گوناگونی را به وجود آورد.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه هشت&lt;/ref&gt;با توجه به نسبت پیرجمال به سلسله سهروردیه و از سویی به فخرالدین عراقی و از طرفی اشاره به شیوه عطار و توجه به حلاج، هوای قلندری در آثارش رنگ و بوی خاص دارد و حرکت در جریان غالیون شیعه، سبک اشعارش را از ذوق و شوق و عشق و جوشش محمدی رنگین کرده است.‏&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحات يازدهم و دوازدهم&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> زرین‌کوب در باره سبک پیر جمال می‌گوید: بعد از مولانا سراینده دیگری در شعر تعلیمی صوفیانه که با رسایل متعدد عارفانه شهرت و قبولی یافته است، پیرجمال اردستانی است. بعضی از مؤلفان خاطرنشان کرده‌اند که از جهت کثرت آثار در بین اهل حال، جز عطار هیچکس به پای او نمی‌رسد. اینکه سلسله‌ای به نام خود او منسوب است، نشان می‌دهد که آنچه در باب حالات و مقامات صوفیه می‌گوید، از تجارب شخصی خالی نیست. ...آنچه در آثار وی در آن ایام تا حدی تازگی دارد، غیر از تمایلات شیعی، این است که در آن‌ها غالباً نظم و نثر را به هم درآمیخته است. آنچه در مثنوی‌های او دیده می‌شود، جز تعلیم محتاطانه‌ای از تصوف اهل صحو نیست. در مثنوی‌های پیرجمال گاه ذوق و شوق و درد عطار جلوه دارد اما نه آن لطف و طراوت که در کلام عطار است. ...در طرز ذکری که از علی (ع) در آثارش دیده می‌شود، تشیع را گاه رنگی از عقاید غلات می‌دهد.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بيست‌ويك&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> پیرجمال با توجه به دلبستگی به آثار مولانا خاصه مثنوی، بیشتر منظومه‌هایش از نظر وزن و سبک به مثنوی معنوی اقتدا شده است، اما به عطار هم توجه خاص داشته است و گوید:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' چه گر جهان همه رقصان ز شمس تبریزند ''|2='' شنیده‌ام ز جمالی که مست عطار است ''}}<br /> * {{ب|'' کان شهد و شکّر آن شاه قباد ''|2='' قطب مستان بی شکی عطار دان ''}}<br /> {{پایان شعر}}<br /> <br /> او به شیوه نظامی، اوحدی، کاتبی نیز توجه داشته است. قصیده را به سبک عطار، غزل را به شیوه مولوی و سعدی و رباعیات را به ارادت بابا افضل سروده است.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بيست‌وسه&lt;/ref&gt;نمونه‌ای از ارادت او به امیر مؤمنان (ع) در این رباعی جلوه کرده است:<br /> {{شعر}}<br /> * {{ب|'' یار هویدای قدیمی علی است ''|2='' دامن او گیر که شاه غنی است ''}}<br /> * {{ب|'' غیر علی شاه مدان ور بدان ''|2='' در دو جهان شاه نشان هم علی است ''}}<br /> {{پایان شعر}}.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، صفحه بيست‌ودو&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> در اینجا برای آشنایی با سبک و ذائقه شعری پیرجمال، نمونه‌هایی از آغاز هر یک از قالب‌های شعری آورده می‌شود؛<br /> قطعات کوتاه در نعت پیامبر (ص) و خاندان او: «ای منزل صدق و یقین وی بحر و کان هر صفا / ای کز تو پیدا شد وفا یا مصطفی یا مجتبی...»؛&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص1&lt;/ref&gt;‏<br /> قصاید: «آن باده قدیم که در جان جام ماست / دانند ساقیان که مکانش به کام ماست، احکام هر دو کون و تجلّی و مهر و ماه / ای خواجه در نگر که گذارش به بام ماست ... »؛&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص9&lt;/ref&gt;<br /> ‏مستزاد: «تا مهدی فرخنده ازین غار برآمد / جسمم همه جان شد، این صبح سعادت ز رخ یار برآمد / زآن فتنه عیان شد...»؛&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص48&lt;/ref&gt;<br /> ‏ترکیب‌بند: «بیا که بادۀ صاف است و جام مالامال / بیا که بر دل و جان زد نسیم صبح وصال ... رضی و راضی و مرضی و مرتضی است علی / انیس خاطر دانای مصطفاست علی»؛&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص51&lt;/ref&gt;<br /> ‏ترجیع‌بند: «خورشید به کوهِ دل برآمد / ساقی قدحی که دلبر آمد، مجلس به مراد ماست امروز / زآنرو که مراد دل برآمد...»؛&lt;ref&gt;ر.ک همان، ص55&lt;/ref&gt;<br /> ‏غزلیات: «ای ماه هفتم آسمان تو از کجا ما از کجا / وی سرو باغ دلبران تو از کجا ما از کجا، گفتی که یارت می‌شوم گُل‌های خارت می‌شوم / من شرمسارت می‌شوم تو از کجا ما از کجا ...»؛&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص70&lt;/ref&gt;‏<br /> مقطعات: «آن صیف که فرموده ولی نعمت ما / ای جانِ پدر که خوش گرامی دارش، میدان به یقین که عشق و دردست و صفا / منصور شو از قامت و خوش بردارش...»؛&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص158&lt;/ref&gt;‏<br /> رباعیات: «شاهیست عیان همیشه در کشور ما / سلطان جهانشاه چو دل در بر ما، سرّیست نهان و بس نهان در سر ما / وین راز نداند مگر آن دلبر ما»؛&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص165&lt;/ref&gt;‏به این رباعیات، مجموعه دیگری ضمیمه شده است که با عنوان «میزان الحقایق» (به کوشش محمود مدبری) چاپ شده است. این مجموعه با این رباعی آغاز می‌شود: «صورت‌شکنا ستم‌گرا طرّارا / پُر کن پُر کن قدح بده صهبا را، شمع است و شراب و دل من گشت کباب / از دولت عشق اینست طالع ما را»..&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص196&lt;/ref&gt;‏<br /> مفردات: (تک‌بیت‌ها) مانند «دلبرا شوخا ظریفا کافرا / اندر آ در جنت حق اندرآ»؛&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص213&lt;/ref&gt;‏<br /> فهلویات (اورامه): «دلی که داروی تَه گَشته بی‌مات / نپردازی به نی تَه وات من وات، هر آن چشمی که چشمان تَه وینی / چو او آغشته بی در کلّ ذرّات»؛ که در کنار الفبای فارسی، با حروف لاتین نیز نوشته شده‌اند&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص216&lt;/ref&gt;‏<br /> میرعابدینی فهرست‌های اعلام، آیه‌ها، حدیث‌ها، عبارت‌ها و اصطلاح‌های عربی و اهم مآخذ را در پایان کتاب آورده است.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص230-221&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> ==منابع مقاله==<br /> مقدمه محقق و متن کتاب.<br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ آذر 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%AF%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86_%D8%AD%DA%A9%DB%8C%D9%85_%D8%B3%D9%88%D8%B2%D9%86%DB%8C_%D8%B3%D9%85%D8%B1%D9%82%D9%86%D8%AF%DB%8C&diff=700755 2023-12-26T05:50:14Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div>{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104617J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان حکیم سوزنی سمرقندی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[س‍وزن‍ی‌، م‍ح‍م‍دب‍ن‌ م‍س‍ع‍ود]] (نويسنده)<br /> [[ش‍اه‌ح‍س‍ی‍ن‍ی‌، ن‍اص‍رال‍دی‍ن‌ ]] (مصحح)<br /> [[ش‍اه‌ح‍س‍ی‍ن‍ی‌، ن‍اص‍رال‍دی‍ن‌]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 6ق. - هجوگویی<br /> |ناشر <br /> | ناشر = حسن الأمین <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1338ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104617AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104617<br /> | کتابخوان همراه نور = 104617<br /> | کد پدیدآور = 76142<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان حکیم سوزنی سمرقندی'''، سروده محمد بن علی سوزنی متخلص به تاج الشعراء<br /> (مابين 479تا489-۵۵۲تا ۵۶۹ق) فرزند مسعود سمرقندی است. این دیوان دارای قصیده‌ها، غزلیات و رباعیاتی است که با مضامین ستایش، هجو و مطایبه امیران و شاعران و ... سروده شده‌اند. تحقيق، تصحیح و نگارش مقدمه به قلم ناصرالدین شاه‌حسینی است.<br /> <br /> جمله تذکره‌نویسان نام و نسب سوزنی را محمد بن علی سوزنی ولی خود وی نام خویش را در بیتی عمر و در بیت دیگر محمد و جائی بوبکر آورده و لقب خود را سوزنی و خویش را هم حکیم سوزنی خوانده است.&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، ص3&lt;/ref&gt;‏ سوزنی دارای بیانی سهل و سبکی ساده و شیرین است؛ در تمام دیوان او شاید یک بیت معقّد هم نباشد. روح مذهب در غالب اشعارش جلوهگر است و معانی حدیث و تفسیر پیداست. &lt;ref&gt;ر.ک: فروزانفر، بدیع الزمان، ص317&lt;/ref&gt;‏با این حال، او شاعرى هجاگو و بدزبان است و در گفتن هجو از هیچ کس پروا ندارد و شاید کمتر کسی از اطرافیان وی از تیغ زبان تند او در امان مانده‌اند؛ چنانکه بیش از یک سوم از دیوان او را هجا تشکیل می‌دهد. سوزنی راه هزل‌گویی را از خواندن دیوان‌های شاعرانی چون «طیان» و «حکاک» آموخته است. خود دراین‌باره می‌گوید:<br /> «رفیق و مونس من هزل‌های طیّان است / حکایت خوشِ من خرزه‌نامه حکّاک»<br /> و مدعی است که جِدّ و هزل را بخوبی می‌شناسد:<br /> «آیم سوی هزل از جِد کز هزل بجِد رفتم / کاین دانم و آن دانم روشن چو مه و پروين»<br /> و نیز گوید:<br /> «از همه شاعران منم افصح / همه را از منست بر سر تاج»<br /> «همچو من شاعری به جدّ و به هزل / نیست در روم و خلَج و قیجاج»<br /> او هجو خویش را در تیزی به «سوزن» مانند کرده است:<br /> «تیزدرفش است در عبارت تُرکی / سوزن هَجوَم تُرا خلیده‌تر از تیز».&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، ص10-9&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> سوزنی با شاعرانی چون عمعق، سنائى، انورى، معزى، ادیب صابر و رشیدى معاصر بوده است. او در دیوان خویش از شاعرانی نام برده، برخی را به هجو و برخی را به نیکی یاد می‌کند. این شاعران عبارتند از: جلالی ترمذی (که او را «خرِ خُم‌خانه» می‌خوانَد)؛ عنصری؛ رودکی (که از این دو شاعر به نیکی یاد می‌کند)؛ سنایی (که او را دوازده بار هجو می‌کند)؛ نظامی گنجوی (که او را طعنه می‌زند)؛ مُعزّی؛ رشیدالدین وطواط (که او را بزرگ می‌شمارد)؛ «منجیک ترمذی»؛ «خسروانی»؛ «کسایی»؛ «عسجدی»؛ «رشیدی سمرقندی»؛ «فردوسی»؛ «فرخی»؛ «قوامی»؛ «مسعودی»؛ «مختاری».&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص28-21&lt;/ref&gt;‏او همچنین، ستایش‌هایش را به پای امیرانی چون ارسلان خان محمد بن سلیمان (آل افراسیاب)، محمود بن محمدخان و سلطان سنجر ریخته است.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص19&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> سوزنی در شاعری خویشتن را از جلالی، سنایی، قوامی، نظامی، مسعود رازی و رودکی برتر می‌شمرد و فقط از انوری و عنصری به نیکی یاد می‌کند.<br /> «امام اهل حکمت انوری را دیده روشن شد / به دیدار تو وز گرد رهت پُر نور چشم ما»<br /> «عنصری بایستی اندر مجلس تو شعر گوی / من که باشم در جهان یا خود چه باشد شعر من».&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص12-11&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> سوزنی سرانجام، با نکبت و تیره‌روزی، دوران پیری را به سر می‌آورد و چون پیر و فرسوده می‌شود، می‌گوید:<br /> ای سوزنی! چون سوزن زَنگاره خورده‌ای / بی‌آب و بی‌فروغ و فرومایه و حقیر<br /> پیری، چه عمر من به مه و سال صید کرد / شد روزهای روشن من چون شبان تیر...<br /> «به فحش و هزل جوانی به پیری آوردم / که هیچ شرم نبود از جوان و پیر مرا».&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص17&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> این دیوان دارای ضمیمه‌هایی است که محقق آن را از کتابخانه حاج‌ حسین‌آقاملِک به دست آورده است. این بخش در ستایش «سری بن سری»، «اطهر بن اشرف بن بوعَلی»، «دهقان غازی»، «وزیر خجسته‌پی»، «نصیر الدین علی»، «جلال‌ُالدین علی» است و به همراه شعری در وصف معشوق و یک غزل و چند رباعی است.&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص502-482&lt;/ref&gt;‏شاه‌حسینی در مقدمه‌اش شرح حالی از سوزنی و شعر او آورده است. او از میان دو نسخه‌ «خلخالی» و «تیمورتاش»، که در کتابخانه مجلس شورای اسلامی است، دومی را اصل گرفته است و از دو نسخه‌ای که در مسجد سپهسالار و کتابخانه ملِک تهران است، بهره جسته است. &lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، ص2&lt;/ref&gt;‏ این دیوان فهرستی برای اشعار سوزنی ندارد.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> ==منابع مقاله==<br /> # مقدمه محقق و متن کتاب.<br /> # فروزانفر، بدیع الزمان، سخن و سخنوران، ‌تهران، زوّار، چاپ اول، 1387ش.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]{{جعبه اطلاعات کتاب<br /> | تصویر =NUR104617J1.jpg<br /> | عنوان = دیوان حکیم سوزنی سمرقندی<br /> | عنوان‌های دیگر = دیوان<br /> | پدیدآورندگان<br /> | پدیدآوران = <br /> [[س‍وزن‍ی‌، م‍ح‍م‍دب‍ن‌ م‍س‍ع‍ود]] (نويسنده)<br /> [[ش‍اه‌ح‍س‍ی‍ن‍ی‌، ن‍اص‍رال‍دی‍ن‌ ]] (مصحح)<br /> [[ش‍اه‌ح‍س‍ی‍ن‍ی‌، ن‍اص‍رال‍دی‍ن‌]] ( مقدمه نويس)<br /> |زبان<br /> | زبان = فارسی<br /> | کد کنگره = <br /> | موضوع =شعر فارسی - قرن 6ق. - هجوگویی<br /> |ناشر <br /> | ناشر = حسن الأمین <br /> | مکان نشر = ایران - تهران<br /> | سال نشر = 1338ش<br /> | کد اتوماسیون =AUTOMATIONCODE104617AUTOMATIONCODE<br /> | چاپ = 1<br /> | شابک = <br /> | تعداد جلد = 1<br /> | کتابخانۀ دیجیتال نور = 104617<br /> | کتابخوان همراه نور = 104617<br /> | کد پدیدآور = 76142<br /> | پس از = <br /> | پیش از = <br /> }}<br /> '''دیوان حکیم سوزنی سمرقندی'''، سروده محمد بن علی سوزنی متخلص به تاج الشعراء<br /> (مابين 479تا489-۵۵۲تا ۵۶۹ق) فرزند مسعود سمرقندی است. این دیوان دارای قصیده‌ها، غزلیات و رباعیاتی است که با مضامین ستایش، هجو و مطایبه امیران و شاعران و ... سروده شده‌اند. تحقيق، تصحیح و نگارش مقدمه به قلم ناصرالدین شاه‌حسینی است.<br /> <br /> جمله تذکره‌نویسان نام و نسب سوزنی را محمد بن علی سوزنی ولی خود وی نام خویش را در بیتی عمر و در بیت دیگر محمد و جائی بوبکر آورده و لقب خود را سوزنی و خویش را هم حکیم سوزنی خوانده است.&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، ص3&lt;/ref&gt;‏ سوزنی دارای بیانی سهل و سبکی ساده و شیرین است؛ در تمام دیوان او شاید یک بیت معقّد هم نباشد. روح مذهب در غالب اشعارش جلوهگر است و معانی حدیث و تفسیر پیداست. &lt;ref&gt;ر.ک: فروزانفر، بدیع الزمان، ص317&lt;/ref&gt;‏با این حال، او شاعرى هجاگو و بدزبان است و در گفتن هجو از هیچ کس پروا ندارد و شاید کمتر کسی از اطرافیان وی از تیغ زبان تند او در امان مانده‌اند؛ چنانکه بیش از یک سوم از دیوان او را هجا تشکیل می‌دهد. سوزنی راه هزل‌گویی را از خواندن دیوان‌های شاعرانی چون «طیان» و «حکاک» آموخته است. خود دراین‌باره می‌گوید:<br /> «رفیق و مونس من هزل‌های طیّان است / حکایت خوشِ من خرزه‌نامه حکّاک»<br /> و مدعی است که جِدّ و هزل را بخوبی می‌شناسد:<br /> «آیم سوی هزل از جِد کز هزل بجِد رفتم / کاین دانم و آن دانم روشن چو مه و پروين»<br /> و نیز گوید:<br /> «از همه شاعران منم افصح / همه را از منست بر سر تاج»<br /> «همچو من شاعری به جدّ و به هزل / نیست در روم و خلَج و قیجاج»<br /> او هجو خویش را در تیزی به «سوزن» مانند کرده است:<br /> «تیزدرفش است در عبارت تُرکی / سوزن هَجوَم تُرا خلیده‌تر از تیز».&lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، ص10-9&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> سوزنی با شاعرانی چون عمعق، سنائى، انورى، معزى، ادیب صابر و رشیدى معاصر بوده است. او در دیوان خویش از شاعرانی نام برده، برخی را به هجو و برخی را به نیکی یاد می‌کند. این شاعران عبارتند از: جلالی ترمذی (که او را «خرِ خُم‌خانه» می‌خوانَد)؛ عنصری؛ رودکی (که از این دو شاعر به نیکی یاد می‌کند)؛ سنایی (که او را دوازده بار هجو می‌کند)؛ نظامی گنجوی (که او را طعنه می‌زند)؛ مُعزّی؛ رشیدالدین وطواط (که او را بزرگ می‌شمارد)؛ «منجیک ترمذی»؛ «خسروانی»؛ «کسایی»؛ «عسجدی»؛ «رشیدی سمرقندی»؛ «فردوسی»؛ «فرخی»؛ «قوامی»؛ «مسعودی»؛ «مختاری».&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص28-21&lt;/ref&gt;‏او همچنین، ستایش‌هایش را به پای امیرانی چون ارسلان خان محمد بن سلیمان (آل افراسیاب)، محمود بن محمدخان و سلطان سنجر ریخته است.&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص19&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> سوزنی در شاعری خویشتن را از جلالی، سنایی، قوامی، نظامی، مسعود رازی و رودکی برتر می‌شمرد و فقط از انوری و عنصری به نیکی یاد می‌کند.<br /> «امام اهل حکمت انوری را دیده روشن شد / به دیدار تو وز گرد رهت پُر نور چشم ما»<br /> «عنصری بایستی اندر مجلس تو شعر گوی / من که باشم در جهان یا خود چه باشد شعر من».&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص12-11&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> سوزنی سرانجام، با نکبت و تیره‌روزی، دوران پیری را به سر می‌آورد و چون پیر و فرسوده می‌شود، می‌گوید:<br /> ای سوزنی! چون سوزن زَنگاره خورده‌ای / بی‌آب و بی‌فروغ و فرومایه و حقیر<br /> پیری، چه عمر من به مه و سال صید کرد / شد روزهای روشن من چون شبان تیر...<br /> «به فحش و هزل جوانی به پیری آوردم / که هیچ شرم نبود از جوان و پیر مرا».&lt;ref&gt;ر.ک: همان، ص17&lt;/ref&gt;‏<br /> <br /> این دیوان دارای ضمیمه‌هایی است که محقق آن را از کتابخانه حاج‌ حسین‌آقاملِک به دست آورده است. این بخش در ستایش «سری بن سری»، «اطهر بن اشرف بن بوعَلی»، «دهقان غازی»، «وزیر خجسته‌پی»، «نصیر الدین علی»، «جلال‌ُالدین علی» است و به همراه شعری در وصف معشوق و یک غزل و چند رباعی است.&lt;ref&gt;ر.ک: متن کتاب، ص502-482&lt;/ref&gt;‏شاه‌حسینی در مقدمه‌اش شرح حالی از سوزنی و شعر او آورده است. او از میان دو نسخه‌ «خلخالی» و «تیمورتاش»، که در کتابخانه مجلس شورای اسلامی است، دومی را اصل گرفته است و از دو نسخه‌ای که در مسجد سپهسالار و کتابخانه ملِک تهران است، بهره جسته است. &lt;ref&gt;ر.ک: مقدمه محقق، ص2&lt;/ref&gt;‏ این دیوان فهرستی برای اشعار سوزنی ندارد.<br /> <br /> ==پانویس ==<br /> &lt;references/&gt;<br /> ==منابع مقاله==<br /> # مقدمه محقق و متن کتاب.<br /> # فروزانفر، بدیع الزمان، سخن و سخنوران، ‌تهران، زوّار، چاپ اول، 1387ش.<br /> <br /> <br /> ==وابسته‌ها==<br /> {{وابسته‌ها}}<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> [[رده:مقالات بازبینی نشده2]]<br /> [[رده:مقاله نوشته شده در تاریخ دی 1402 توسط سید حمید رضا حسینی هاشمی]]<br /> [[رده:مقاله بازبینی شده در تاریخ دی 1402 توسط سید محمد رضا موسوی]]</div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%B3_%D8%A7%D9%84%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D8%A9_(%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D8%A2%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%8C_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C)&diff=23532 2016-06-08T10:36:38Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR18110J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR18110J1.jpg|بندانگشتی|فهارس الشیعة]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|فهارس الشیعة<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[خدامیان آرانی، مهدی]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏BP‎‏ ‎‏115‎‏/‎‏2‎‏ ‎‏/‎‏خ‎‏4‎‏ف‎‏9*<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|حدیث - علم الرجال<br /> <br /> شیعه - سرگذشت نامه و کتاب شناسی<br /> <br /> محدثان شیعه<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسة تراث الشيعة<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|قم - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'| 1389 هـ.ش یا 1431 هـ.ق <br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|AUTOMATIONCODE18110AUTOMATIONCODE<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> == معرفى اجمالى ==<br /> <br /> <br /> «فهارس الشيعة»، جمع و تحقيق مهدى خداميان آرانى، به جمع و تحقيق كتب فهرست هشت‌گانه‌اى پرداخته است كه قبل از كتاب فهرست نجاشى و فهرست شيخ طوسى موجود بوده و آن دو بزرگوار در كتب خويش به آنها استناد كرده‌اند و در حقيقت اساس كتاب‌هاى نجاشى و طوسى بر آنها بنا شده است. اين كتاب‌هاى فهرست مشهور بوده و در دسترس طالبان علم و دانش قرار داشتند، اما هيچ‌يك از آنها به دست ما نرسيده و مفقود شده‌اند و محقق در كتاب حاضر، توانسته از لابه‌لاى سخن نجاشى و شيخ طوسى آنها را استخراج كند (فهرست‌نگارى آثار علماى شيعه، 1392).<br /> <br /> == ساختار ==<br /> <br /> <br /> كتاب با مقدمه مفصلى از نويسنده در هفت فصل آغاز و مطالب در دو جلد، سامان يافته است.<br /> <br /> مؤلف با غور در كتب قدما، از جمله فهرست شيخ طوسى و رجال نجاشى، توانسته هشت كتاب فهرست را كه در آن زمان از كتب مشهور بوده‌اند و اكنون اثرى از آنها نيست، احيا كند (ر.ك: مردى، عباسعلى، 1389، ص327).<br /> <br /> == گزارش محتوا ==<br /> <br /> <br /> محقق در مقدمه، در هفت فصل، از زمان آغاز تدوين حديث در نزد شيعيان، شيوه‌هاى قدماى اصحاب در ارزش‌گذارى احاديث، زمان پيدايش كتاب‌هاى فهارس، مباحث مربوط به علم فهرست، كيفيت ارتباط بين كتاب‌هاى فهارس و برخى مطالب ديگر سخن گفته است (فهرست‌نگارى آثار علماى شيعه، 1392).<br /> <br /> اين اثر، دربردارنده مجموعه كتاب‌هاى فهرست قدماى شيعه است. سال 448ق كه طغرل‌بيك، پادشاه سلجوقى، به بغداد حمله كرد، در آتش‌سوزى ايجادشده توسط سربازان وى، كتابخانه شيخ طوسى نيز در سايه پاره‌اى از اختلافات شيعه و سنى، گرفتار اين آتش‌سوزى شد و از ميان رفت. اين اثر، بعد از هزار سال، تعدادى از آن كتاب‌هايى را كه نزد شيخ طوسى بودند و در آتش‌سوزى از بين رفتند، احيا كرده است (رسالت نجات احاديث اعتقادى شيعه، 1394).<br /> <br /> همه ما احاديث و سخنان فراوانى را از روايات اهل‌بيت(ع) مى‌شنويم كه برخى از آنها صحيح و برخى غير صحيحند و براى اينكه صحت، درسى و ضعيف بودن يا نبودن آن سخن را درك كنيم، نيازمند استعانت از علم رجاليم. اين علم بررسى مى‌كند چگونه مى‌توانيم تشخيص دهيم حديثى ضعيف يا قوى است. در اين كتاب، هشت كتاب زير، از قدماى شيعه كه به بررسى صحت احاديث مى‌پردازند، بازسازى شده‌اند:<br /> <br /> جلد اول فهارس الشيعة، شامل سه فهرست زير است:<br /> <br /> 1. فهرست سعد بن عبدالله اشعرى؛<br /> <br /> 2. فهرست عبدالله بن جعفر حميرى؛<br /> <br /> 3. فهرست حميد بن زياد نينوائى.<br /> <br /> جلد دوم، شامل 5 فهرست زير است:<br /> <br /> 1. فهرست محمد بن جعفر بن بطّه؛<br /> <br /> 2. فهرست محمد بن حسن بن وليد؛<br /> <br /> 3. فهرست جعفر بن محمد بن قولويه؛<br /> <br /> 4. فهرست شيخ صدوق؛<br /> <br /> 5. فهرست احمد بن عبدون (ر.ك: مردى، عباسعلى، 1389، ص327-328).<br /> <br /> از جمله ويژگى‌هاى اين اثر، آن است كه در اين كتاب، پس از شش سال تلاش مداوم محقق، مضامين آثارى كه هزار سال قبل از ميان رفته‌اند، از كتاب‌هاى معتبر و مستند با شواهد بسيار، گردآورى و بازسازى شده است و در واقع، بعد از گذشت هزار سال، اين نخستين بارى است كه اين كتاب‌ها مطرح مى‌شوند (ر.ك: رسالت نجات احاديث اعتقادى شيعه، 1394).<br /> <br /> در پاسخ به اين پرسش كه اين اثر مى‌تواند چه تأثيرى در تأليفات، شبهات و ارجاع منابع آتى داشته باشد، بايد گفت كه منبع علم فهرست، منهج علم رجال است. اين علم به‌تنهايى كاستى‌هايى دارد و اثر حاضر، تكميل‌كننده منهج علم رجال است و اين سامانه بررسى احاديث صحيح از ضعيف را تقويت مى‌كند. اكنون يكى از هجمه‌هايى كه وهابيت به شيعه وارد مى‌كند، اين است كه بسيارى از روايات شيعه ضعيفند كه ما با كمك علم رجال و علم فهرست مى‌توانيم احاديث اعتقادى شيعه را نجات دهيم (ر.ك: همان).<br /> <br /> براى نمونه، يكى از مسائلى كه نزد شيعيان خيلى مشهور است، درباره شب‌هاى قدر است كه «روح‌الامين» بر امام زمان(عج) نازل مى‌شود. اين روايت يكى از اعتقاداتى است كه خيلى از شيعيان دارند. اگر بر اساس علم رجال اين روايت را بررسى كنيم، از ضعيف‌ترين روايات شناخته مى‌شود؛ چنان‌كه برخى از علماى شيعه نيز در كتاب‌هاى رجالشان بيان كرده‌اند؛ اما همين روايت را شخصى به نام احمد بن محمد بن عيسى اشعرى نقل مى‌كند. با بررسى زندگانى او درمى‌يابيم وى كسى است كه وقتى در قم بود، اگر كسى حديث ضعيفى از اهل‌بيت(ع) نقل مى‌كرد، او را از اين شهر اخراج مى‌كرد. وقتى نام چنين شخصيتى در سند روايتى كه عنوان شد، قرار مى‌گيرد، براى ما شاهدى بسيار قوى مى‌شود كه اين روايت نزد احمد بن محمدبن عيسى اشعرى مورد قبول بوده؛ شخصيتى كه تا اين حد به نقل حديث ضعيف و صحيح دقت داشته است (ر.ك: همان).<br /> <br /> در مسلك فهرستى، به جمع جميع شواهد تاريخى براى بررسى يك حديث مى‌پردازيم و تنها به يك شاهد اكتفا نمى‌كنيم. علم رجال مى‌گويد فلان شخصيت مورد اطمينان هست يا خير. در مسلكى كه در اين كتاب بنيان‌گذارى شده است، تمام شواهد تاريخى، اجتماعى، سياسى و... را جمع و در مجموع آنها نتيجه‌گيرى مى‌كنيم كه آن روايت مورد اعتماد است يا خير (ر.ك: همان).<br /> <br /> از جمله ويژگى‌هاى اثر حاضر، آن است كه اين كتاب، پاورقى‌هاى فراوانى دارد و نكات فنى و علمى براى آوردن مستندات در آن ذكر شده‌اند تا هر كسى كه اين كتاب، به‌ويژه پاورقى‌هاى عربى را مى‌خواند، دريابد به چه دليل اين استظهارات انجام شده‌اند (ر.ك: همان).<br /> <br /> ويژگى ديگر اين كتاب، آن است نويسنده براى دستيابى به حدى از اين متون كه امكان‌پذير بود، تمامى كتاب‌هاى شيعى را جستجو كرده تا معلوم شود كه چه گزارش‌هايى به‌عنوان «فهرست» موجود است؛ به‌عنوان نمونه، در هر اثر كهنى كه در آن عنوان «كتاب فهرست» در تاريخ شيعه نقل شده بود، متن را بر پايه شواهد متعددى استخراج كرده است؛ بنابراين بعيد به نظر مى‌رسد كه مورد ديگرى را به‌عنوان فهرست بتوان به متن اين آثار اضافه كرد (ر.ك: همان).<br /> <br /> اين كتاب، اثرى فوق تخصصى است و افرادى نظير دانشجويان علوم حديث و حوزويان در شمار مخاطبان اصلى اين اثر مى‌باشند. اين كتاب، كمك مى‌كند شيوه و روش قدما را در بررسى احاديث احيا كنيم. در اين اثر، براى هر كتابى، مقدمه‌اى نوشته شده است كه به‌تفصيل درباره شخصيت نويسنده آن، ساير آثار وى و اين كتاب، توضيحاتى را عنوان مى‌كند. اين اثر همچنين پاورقى‌هاى زيادى درباره مستندات در بر دارد (ر.ك: همان).<br /> <br /> == وضعيت كتاب ==<br /> <br /> <br /> فهرست مطالب هر دو جلد، در انتهاى جلد دوم آمده است.<br /> <br /> در پاورقى‌ها اطلاعات مفيدى پيرامون منابع ارائه شده است (ر.ك: پاورقى، ج1، ص26).<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> 1. مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> 2. مردى، عباسعلى، «نقد و معرفى كتاب- مجله: منشورات مؤسسه كتاب‌شناسى شيعه»، برگرفته از پايگاه مجلات تخصصى نور، مجله: كتاب شيعه، شماره 2، پاييز و زمستان 1389 (12 صفحه، از 321-332).<br /> <br /> 3. «فهرست‌نگارى آثار علماى شيعه»، برگرفته از پايگاه اطلاع‌رسانى كتاب سال حوزه، با برگزيدگان سيزدهمين همايش كتاب سال حوزه (بهمن‌ماه 1390)، در تاريخ 12 شهريورماه 1394، به آدرس:<br /> <br /> http://ketabehowzeh.ir/news/hawzahqom_13079/139935/%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C+%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1+%D8%B9%D9%84%D9%85%D8%A7%DB%8C+%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87 .<br /> <br /> 4. «رسالت نجات احاديث اعتقادى شيعه»، برگرفته از پايگاه اطلاع‌رسانى حوزه، در تاريخ 12 شهريورماه 1394، به آدرس:<br /> <br /> http://www.hawzah.net/fa/News/View/86371/ .<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> [http://www.noorlib.ir/View/fa/Book/BookView/Text/18606 مطالعه کتاب فهارس الشیعة در پایگاه کتابخانه دیجیتال نور]<br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:اسلام، عرفان، غیره]]<br /> [[رده:حدیث]]<br /> [[رده:طبقات و تراجم محدثین و حفاظ (جمعی)]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86&diff=23529 2016-06-08T10:28:49Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR11707J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR11707J1.jpg|بندانگشتی|اعلام اصفهان]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|فهارس الشیعة<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[خدامیان آرانی، مهدی]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏DSR‎‏ ‎‏2001‎‏ ‎‏/‎‏ص‎‏725‎‏ ‎‏م‎‏9<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|اصفهان - سرگذشت نامه<br /> <br /> مشاهیر - ایران - اصفهان - سرگذشت نامه<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسة تراث الشيعة<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|قم - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'| 1386 هـ.ش <br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|AUTOMATIONCODE11707AUTOMATIONCODE<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> == معرفى اجمالى ==<br /> <br /> <br /> «فهارس الشيعة»، جمع و تحقيق مهدى خداميان آرانى، به جمع و تحقيق كتب فهرست هشت‌گانه‌اى پرداخته است كه قبل از كتاب فهرست نجاشى و فهرست شيخ طوسى موجود بوده و آن دو بزرگوار در كتب خويش به آنها استناد كرده‌اند و در حقيقت اساس كتاب‌هاى نجاشى و طوسى بر آنها بنا شده است. اين كتاب‌هاى فهرست مشهور بوده و در دسترس طالبان علم و دانش قرار داشتند، اما هيچ‌يك از آنها به دست ما نرسيده و مفقود شده‌اند و محقق در كتاب حاضر، توانسته از لابه‌لاى سخن نجاشى و شيخ طوسى آنها را استخراج كند (فهرست‌نگارى آثار علماى شيعه، 1392).<br /> <br /> == ساختار ==<br /> <br /> <br /> كتاب با مقدمه مفصلى از نويسنده در هفت فصل آغاز و مطالب در دو جلد، سامان يافته است.<br /> <br /> مؤلف با غور در كتب قدما، از جمله فهرست شيخ طوسى و رجال نجاشى، توانسته هشت كتاب فهرست را كه در آن زمان از كتب مشهور بوده‌اند و اكنون اثرى از آنها نيست، احيا كند (ر.ك: مردى، عباسعلى، 1389، ص327).<br /> <br /> == گزارش محتوا ==<br /> <br /> <br /> محقق در مقدمه، در هفت فصل، از زمان آغاز تدوين حديث در نزد شيعيان، شيوه‌هاى قدماى اصحاب در ارزش‌گذارى احاديث، زمان پيدايش كتاب‌هاى فهارس، مباحث مربوط به علم فهرست، كيفيت ارتباط بين كتاب‌هاى فهارس و برخى مطالب ديگر سخن گفته است (فهرست‌نگارى آثار علماى شيعه، 1392).<br /> <br /> اين اثر، دربردارنده مجموعه كتاب‌هاى فهرست قدماى شيعه است. سال 448ق كه طغرل‌بيك، پادشاه سلجوقى، به بغداد حمله كرد، در آتش‌سوزى ايجادشده توسط سربازان وى، كتابخانه شيخ طوسى نيز در سايه پاره‌اى از اختلافات شيعه و سنى، گرفتار اين آتش‌سوزى شد و از ميان رفت. اين اثر، بعد از هزار سال، تعدادى از آن كتاب‌هايى را كه نزد شيخ طوسى بودند و در آتش‌سوزى از بين رفتند، احيا كرده است (رسالت نجات احاديث اعتقادى شيعه، 1394).<br /> <br /> همه ما احاديث و سخنان فراوانى را از روايات اهل‌بيت(ع) مى‌شنويم كه برخى از آنها صحيح و برخى غير صحيحند و براى اينكه صحت، درسى و ضعيف بودن يا نبودن آن سخن را درك كنيم، نيازمند استعانت از علم رجاليم. اين علم بررسى مى‌كند چگونه مى‌توانيم تشخيص دهيم حديثى ضعيف يا قوى است. در اين كتاب، هشت كتاب زير، از قدماى شيعه كه به بررسى صحت احاديث مى‌پردازند، بازسازى شده‌اند:<br /> <br /> جلد اول فهارس الشيعة، شامل سه فهرست زير است:<br /> <br /> 1. فهرست سعد بن عبدالله اشعرى؛<br /> <br /> 2. فهرست عبدالله بن جعفر حميرى؛<br /> <br /> 3. فهرست حميد بن زياد نينوائى.<br /> <br /> جلد دوم، شامل 5 فهرست زير است:<br /> <br /> 1. فهرست محمد بن جعفر بن بطّه؛<br /> <br /> 2. فهرست محمد بن حسن بن وليد؛<br /> <br /> 3. فهرست جعفر بن محمد بن قولويه؛<br /> <br /> 4. فهرست شيخ صدوق؛<br /> <br /> 5. فهرست احمد بن عبدون (ر.ك: مردى، عباسعلى، 1389، ص327-328).<br /> <br /> از جمله ويژگى‌هاى اين اثر، آن است كه در اين كتاب، پس از شش سال تلاش مداوم محقق، مضامين آثارى كه هزار سال قبل از ميان رفته‌اند، از كتاب‌هاى معتبر و مستند با شواهد بسيار، گردآورى و بازسازى شده است و در واقع، بعد از گذشت هزار سال، اين نخستين بارى است كه اين كتاب‌ها مطرح مى‌شوند (ر.ك: رسالت نجات احاديث اعتقادى شيعه، 1394).<br /> <br /> در پاسخ به اين پرسش كه اين اثر مى‌تواند چه تأثيرى در تأليفات، شبهات و ارجاع منابع آتى داشته باشد، بايد گفت كه منبع علم فهرست، منهج علم رجال است. اين علم به‌تنهايى كاستى‌هايى دارد و اثر حاضر، تكميل‌كننده منهج علم رجال است و اين سامانه بررسى احاديث صحيح از ضعيف را تقويت مى‌كند. اكنون يكى از هجمه‌هايى كه وهابيت به شيعه وارد مى‌كند، اين است كه بسيارى از روايات شيعه ضعيفند كه ما با كمك علم رجال و علم فهرست مى‌توانيم احاديث اعتقادى شيعه را نجات دهيم (ر.ك: همان).<br /> <br /> براى نمونه، يكى از مسائلى كه نزد شيعيان خيلى مشهور است، درباره شب‌هاى قدر است كه «روح‌الامين» بر امام زمان(عج) نازل مى‌شود. اين روايت يكى از اعتقاداتى است كه خيلى از شيعيان دارند. اگر بر اساس علم رجال اين روايت را بررسى كنيم، از ضعيف‌ترين روايات شناخته مى‌شود؛ چنان‌كه برخى از علماى شيعه نيز در كتاب‌هاى رجالشان بيان كرده‌اند؛ اما همين روايت را شخصى به نام احمد بن محمد بن عيسى اشعرى نقل مى‌كند. با بررسى زندگانى او درمى‌يابيم وى كسى است كه وقتى در قم بود، اگر كسى حديث ضعيفى از اهل‌بيت(ع) نقل مى‌كرد، او را از اين شهر اخراج مى‌كرد. وقتى نام چنين شخصيتى در سند روايتى كه عنوان شد، قرار مى‌گيرد، براى ما شاهدى بسيار قوى مى‌شود كه اين روايت نزد احمد بن محمدبن عيسى اشعرى مورد قبول بوده؛ شخصيتى كه تا اين حد به نقل حديث ضعيف و صحيح دقت داشته است (ر.ك: همان).<br /> <br /> در مسلك فهرستى، به جمع جميع شواهد تاريخى براى بررسى يك حديث مى‌پردازيم و تنها به يك شاهد اكتفا نمى‌كنيم. علم رجال مى‌گويد فلان شخصيت مورد اطمينان هست يا خير. در مسلكى كه در اين كتاب بنيان‌گذارى شده است، تمام شواهد تاريخى، اجتماعى، سياسى و... را جمع و در مجموع آنها نتيجه‌گيرى مى‌كنيم كه آن روايت مورد اعتماد است يا خير (ر.ك: همان).<br /> <br /> از جمله ويژگى‌هاى اثر حاضر، آن است كه اين كتاب، پاورقى‌هاى فراوانى دارد و نكات فنى و علمى براى آوردن مستندات در آن ذكر شده‌اند تا هر كسى كه اين كتاب، به‌ويژه پاورقى‌هاى عربى را مى‌خواند، دريابد به چه دليل اين استظهارات انجام شده‌اند (ر.ك: همان).<br /> <br /> ويژگى ديگر اين كتاب، آن است نويسنده براى دستيابى به حدى از اين متون كه امكان‌پذير بود، تمامى كتاب‌هاى شيعى را جستجو كرده تا معلوم شود كه چه گزارش‌هايى به‌عنوان «فهرست» موجود است؛ به‌عنوان نمونه، در هر اثر كهنى كه در آن عنوان «كتاب فهرست» در تاريخ شيعه نقل شده بود، متن را بر پايه شواهد متعددى استخراج كرده است؛ بنابراين بعيد به نظر مى‌رسد كه مورد ديگرى را به‌عنوان فهرست بتوان به متن اين آثار اضافه كرد (ر.ك: همان).<br /> <br /> اين كتاب، اثرى فوق تخصصى است و افرادى نظير دانشجويان علوم حديث و حوزويان در شمار مخاطبان اصلى اين اثر مى‌باشند. اين كتاب، كمك مى‌كند شيوه و روش قدما را در بررسى احاديث احيا كنيم. در اين اثر، براى هر كتابى، مقدمه‌اى نوشته شده است كه به‌تفصيل درباره شخصيت نويسنده آن، ساير آثار وى و اين كتاب، توضيحاتى را عنوان مى‌كند. اين اثر همچنين پاورقى‌هاى زيادى درباره مستندات در بر دارد (ر.ك: همان).<br /> <br /> == وضعيت كتاب ==<br /> <br /> <br /> فهرست مطالب هر دو جلد، در انتهاى جلد دوم آمده است.<br /> <br /> در پاورقى‌ها اطلاعات مفيدى پيرامون منابع ارائه شده است (ر.ك: پاورقى، ج1، ص26).<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> 1. مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> 2. مردى، عباسعلى، «نقد و معرفى كتاب- مجله: منشورات مؤسسه كتاب‌شناسى شيعه»، برگرفته از پايگاه مجلات تخصصى نور، مجله: كتاب شيعه، شماره 2، پاييز و زمستان 1389 (12 صفحه، از 321-332).<br /> <br /> 3. «فهرست‌نگارى آثار علماى شيعه»، برگرفته از پايگاه اطلاع‌رسانى كتاب سال حوزه، با برگزيدگان سيزدهمين همايش كتاب سال حوزه (بهمن‌ماه 1390)، در تاريخ 12 شهريورماه 1394، به آدرس:<br /> <br /> http://ketabehowzeh.ir/news/hawzahqom_13079/139935/%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C+%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1+%D8%B9%D9%84%D9%85%D8%A7%DB%8C+%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87 .<br /> <br /> 4. «رسالت نجات احاديث اعتقادى شيعه»، برگرفته از پايگاه اطلاع‌رسانى حوزه، در تاريخ 12 شهريورماه 1394، به آدرس:<br /> <br /> http://www.hawzah.net/fa/News/View/86371/ .<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> [http://www.noorlib.ir/View/fa/Book/BookView/Text/18606 مطالعه کتاب اعلام اصفهان در پایگاه کتابخانه دیجیتال نور]<br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%81%D8%A9_%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%B5%D8%B1_%D9%81%D9%8A_%D9%85%D8%AD%D8%A7%D8%B3%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%B4%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D8%A1_%D8%A8%D9%83%D9%84_%D9%85%D8%B5%D8%B1&diff=23519 2016-06-08T10:19:44Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR11706J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR11706J1.jpg|بندانگشتی|سلافة العصر في محاسن الشعراء بکل مصر]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|سلافة العصر في محاسن الشعراء بکل مصر<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[مدنی، علیخان بن احمد]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏PJA‎‏ ‎‏2164‎‏ ‎‏/‎‏م‎‏4‎‏س‎‏8<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|شاعران عرب - سرگذشت نامه<br /> <br /> شعر عربی - تاریخ و نقد<br /> <br /> شعر عربی - مجموعه‌ها<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|مرتضوی<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'| 1383 هـ.ش <br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|AUTOMATIONCODE11706AUTOMATIONCODE<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> == معرفى اجمالى ==<br /> <br /> <br /> «سلافة العصر في محاسن الشعراء بكل مصر»، تأليف سيد صدرالدين على بن نظام‌الدين احمد بن معصوم حسينى، مشهور به سيد على‌خان مدنى شيرازى، كتابى است درباره اعيان عام و خاص هم‌عصر نويسنده از شهرهاى مختلف.<br /> <br /> نويسنده، كتاب را در سال 1081 شروع و در سال 1082 به اتمام رسانده است (ر.ك: طهرانى، آقابزرگ، ج12، ص212).<br /> <br /> == ساختار ==<br /> <br /> <br /> كتاب با دو مقدمه از ناشر و نويسنده آغاز و مطالب در پنج قسم و يك خاتمه تنظيم شده است.<br /> <br /> نويسنده در هر مورد، ابتدا به نام و نسب فرد مورد نظر اشاره نموده و سپس به‌عنوان نمونه، اشعارى را از وى ذكر كرده است.<br /> <br /> نثر كتاب، به زبانى اديبانه و مسجع بوده و همراه با عبارت‌پردازى و موزون مى‌باشد.<br /> <br /> == گزارش محتوا ==<br /> <br /> <br /> در مقدمه ناشر، ابتدا به نام و موضوع كتاب اشاره شده و سپس زندگى‌نامه مختصرى از نويسنده، ارائه شده است (مقدمه ناشر، ص3).<br /> <br /> در مقدمه نويسنده، اشاره كوتاهى به موضوع پنج قسم شده است (مقدمه دوم، ص5-9).<br /> <br /> در قسم اول، به ذكر و معرفى بزرگان و شعراى دو شهر مكه و مدينه پرداخته شده است. اولين فرد معرفى‌شده در اين قسم، امير نظام‌الدين احمد بن امير محمد معصوم، پدر مؤلف مى‌باشد (متن كتاب، ص10).<br /> <br /> از ديگر افراد معرفى‌شده در اين قسم، عبارتند از: سيد احمد بن مسعود بن شريف حسن بن بركات حسنى (همان، ص22)؛ سيد عمادالدين بن بركات بن جعفر بن بركات (همان، ص31)، سيد محمد بن يحيى بن امير نظام‌الدين احمد حسينى (همان، ص36) و...<br /> <br /> در قسم دوم، به معرفى شعراى شام، مصر و اطراف آن پرداخته شده كه از جمله آنها عبارتند از: سيد نورالدين على بن ابوالحسن حسينى شامى عاملى (همان، ص302)؛ شيخ حسن زين‌الدين شهيد (همان، ص304)؛ شيخ نجيب‌الدين على بن محمد بن مكى شامى عاملى (همان، ص310)؛ شيخ محمد بن على بن احمد حرفوشى حويزى شامى (همان، ص315) و...<br /> <br /> محاسن اهل يمن و ترجمه شاعران آن، در قسم سوم آمده است كه سيد محمد بن عبدالله بن شرف‌الدين يحيى زيدى يمنى (همان، ص422)؛ سيد محمد بن عبدالله بن هادى (همان، ص440)؛ سيد حسين بن مطهر يمنى (همان، ص441)؛ سيد زيد بن على بن ابراهيم حجاف (همان، ص447) و شيخ عبدالرحمن بن مهدى عقبى يمنى (همان، ص458)، از جمله آن‌ها مى‌باشند.<br /> <br /> در قسم چهارم، با محاسن و شعراى اهل عجم، بحرين و عراق آشنا خواهيم شد كه از جمله ايشان، مى‌توان به حكيم ابوالحسين بن ابراهيم طبيب شيرازى (همان، ص481)؛ ملا فرج‌الله شوشترى (همان، ص484)؛ سيد ابوعلى ماجد بن هاشم بن على بن مرتضى بن على بن ماجد حسينى بحرانى (همان، ص492)؛ سيد ابوعبدالله محمد بن عبدالله حسينى بن ابراهيم بن شبابه بحرانى (همان، 497) و ناصر بن سليمان قارونى بحرانى (همان، ص514) اشاره نمود.<br /> <br /> در آخرين قسم، به معرفى محاسن و شعراى اهل مغرب پرداخته شده است. اين قسم كوتاه‌ترين بخش كتاب بوده و فقط هشت نفر را در خود جاى داده است كه عبارتند از: ابوالعباس احمد المنصوربالله بن ابوعبدالله (همان، ص562)؛ سيد احمد حسنى مغربى (همان، ص565)؛ سيد على مغربى معروف به اخضرى (همان، ص573)؛ ابوفارس عبدالعزيز محمد فشتالى (همان، ص574)؛ شيخ احمد بن محمد معروف به مقرى مغربى مالكى (همان، ص581)؛ ابوالحسن على بن احمد شامى مغربى (همان، ص581)؛ ابوعبدالله بن احمد مكلاتى فاسى (همان، ص595) و شيخ محمد بن يوسف مراكشى ناملى (همان، ص596).<br /> <br /> مؤلف در خاتمه كتاب، ضمن عذرخواهى از كسانى كه نامشان را به‌خاطر عدم اطلاع بر آثارشان در اين اثر نياورده، به تاريخ اتمام كتابت اين نسخه از كتاب، تصريح نموده است (همان، ص598-599).<br /> <br /> == وضعيت كتاب ==<br /> <br /> <br /> فهرست مطالب، در انتهاى كتاب آمده است.<br /> <br /> كتاب، فاقد پاورقى است.<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> 1. مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> 2. طهرانى، آقابزرگ، «الذريعة إلى تصانيف الشيعة»، بيروت، دارالأضواء، 1403ق.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR41744J1.jpg&diff=18612 2016-05-14T14:57:41Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B5%D8%AD%DB%8C%D9%81%D9%87_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_(22_%D8%AC%D9%84%D8%AF%DB%8C)&diff=18611 2016-05-14T14:57:41Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR41744J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR41744J1.jpg|بندانگشتی|صحیفه امام]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|صحیفه امام<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|مجموعه آثار امام خمینی (س): (بیانات، پیام‌ها، مصاحبه‌ها، احکام، اجازات شرعی و نامه‌ها)<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س)]] (تهیه و تنظیم)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|فارسی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|خمینی، روح الله، رهبر انقلاب و بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران، 1279 - 1368 - پیام‏ها و سخنرانی‏ها<br /> <br /> خمینی، روح الله، رهبر انقلاب و بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران، 1279 - 1368 - نامه‎ها<br /> <br /> خمینی، روح الله، رهبر انقلاب و بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران، 1279 - 1368 - مصاحبه‎ها<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينی (س)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'|1368 هـ.ش یا 1409 هـ.ق یا 1989 م<br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|41744<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> == معرفى اجمالى ==<br /> <br /> <br /> «صحيفه امام» كه نام كامل آن، «صحيفه امام، مجموعه آثار امام خمينى(ره)» است، مجموعه‌اى است 23 جلدى، مشتمل بر بيانات، پيام‌ها، مصاحبه‌ها، احكام، اجازات شرعى و نامه‌ها. اين مجموعه، كامل‌ترين و جامع‌ترين اثرى است كه در اين موضوع، تدوين و چاپ شده است.<br /> <br /> به‌منظور ارائه دوره‌اى كامل از تمامى آثار امام خمينى(ره) و با توجه به كمبودها و اشكالات عمده‌اى كه در صحيفه نور وجود داشت، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى، اقدام به انتشار اثر حاضر نموده است (مقدمه ناشر، ص سى‌وشش).<br /> <br /> == ساختار ==<br /> <br /> <br /> كتاب با ديباچه‌اى به قلم رهبر معظم انقلاب اسلامى و مقدمه ناشر آغاز شده است. كتاب در 23 جلد تنظيم شده كه جلد 22، فهرست‌ها و نمايه‌ها و جلد 23، بخش ضميمه است.<br /> <br /> == گزارش محتوا ==<br /> <br /> <br /> رهبر معظم انقلاب در ديباچه كتاب، نگاهى كوتاه به شخصيت و زندگى سراسر بركت امام خمينى(ره) داشته است. در بخشى از آن مى‌خوانيم: «او دانشمندى پارسا و خردمندى پرهيزگار و حكيمى سياستمدار، و مؤمنى نوانديش و عارفى شجاع و هوشمند و فرمانروايى عادل و مجاهدى فداكار بود» (ديباچه، ص هفت).<br /> <br /> در مقدمه ناشر، هدف از تدوين اين مجموعه چنين عنوان شده است: «طبعاً مطالعه آثار شفاهى و مكتوب سياسى و اجتماعى و حتى شخصى و خانوادگى امام خمينى(ره) كه اينك يك‌جا و در مجموعه‌اى به نام «صحيفه امام» ارائه شده‌اند، راهى است براى پى‌بردن به خصوصيات روحى و ابعاد شخصيتى و روش‌ها و منش‌هاى دينى و سياسى و روابط شخصى و اجتماعى رهبر كبير انقلاب اسلامى. هريك از آثار مندرج در «صحيفه امام»، بازگوكننده نكته‌اى است از زواياى پيدا و پنهان روح امام (مقدمه ناشر، ص بيست).<br /> <br /> برخى از آثار مندرج در «صحيفه امام»، بيانگر آن است كه امام خمينى(ره) را وراى دنياى پرهياهوى مبارزه و سياست و رهبرى، روحى است لطيف و عارفانه، و درعين‌حال مسئوليت‌شناس در قبال وظايف جمعى و روابط انسانى. اين آثار نشان مى‌دهند كه امام تنها در وادى علم و اجتهاد، مبارزه و جهاد و سياست و امامت، اسوه‌اى شايسته براى مقتديان نبود، بلكه روح لطيف و شخصيت منضبط و تكليف‌گرا، وى را وامى‌داشت تا شانه از انجام وظيفه در عرصه‌هاى غيرسياسى خالى نكند. او در آيين همسردارى و محبت و وفاى به همسر، يك زوج نمونه است... نامه‌ها و مكتوبات به‌جاى‌مانده، گوياى رابطه عميق و عاطفى و وفادارانه و سرشار از محبت و احترام متقابل آنان است (همان، ص بيست‌ويك).<br /> <br /> نامه‌هاى امام خمينى(ره) به فرزندان و منسوبين، گوشه‌اى ديگر از زواياى روحى بزرگ را مى‌نماياند كه هرگز بودن در مسند مرجعيت و زعامت دينى و قرار گرفتن در مصدر رهبرى انقلاب، او را از انجام وظايف دينى و اخلاقى در حق فرزندان و منسوبين خويش غافل نساخت؛ از احوال‌پرسى‌هاى متعارف گرفته تا پيگيرى مشكلات و تذكر و راهنمايى خيرخواهانه در مورد مشى زندگى و سفارش به تحصيل و تهذيب نفس و ديگر امورى كه در نامه‌هاى خانوادگى امام خمينى(ره) به چشم مى‌خورند، حاكى از دقت نظر امام و مواظبت ايشان در به‌جاى‌آوردن تمام آداب و اخلاق اسلامى در رابطه با منسوبين است (همان).<br /> <br /> مشى تربيتى امام و اعتقاد به حق انتخاب و آزادى عمل فرزندان، توأم با راهنمايى‌هاى مشفقانه را در همين مكتوبات مى‌توان ملاحظ كرد و در اين ميان، نامه‌ها و حكم‌ها و رساله‌هاى اخلاقى حضرت امام خمينى(ره) خطاب به حجت‌الاسلام حاج سيد احمد خمينى، به لحاظ نقش ويژه و منحصربه‌فردى كه اين فرزند فداكار و امين در كنار پدر، در انقلاب اسلامى داشته است، بسيار آموزنده و سرشار از نكات سياسى و اجتماعى و اخلاقى است (همان).<br /> <br /> اجازه‌نامه‌هاى شرعى در امور شرعيه و حسبيه، چه به‌صورت عام و يا در پاسخ به استجازه‌هاى خاص و موردى، بخشى ديگر از آثار مندرج در «صحيفه امام» مى‌باشند (همان، ص بيست‌ودو).<br /> <br /> تلگراف‌ها و نامه‌هاى امام به اشخاص مختلف از عالمان دينى، شخصيت‌هاى سياسى، فرهنگى، نمايندگان شرعى، دولت‌مردان داخلى و خارجى گرفته تا احزاب و جمعيت‌هاى مختلف و مردم عادى، كه دربردارنده مضامين متنوع مى‌باشند، بخشى ديگر از مندرجات كتاب است... در ميان اين نامه‌ها اسنادى منحصربه‌فرد به چشم مى‌خورد كه خود منشأ تحول در جريان قيام و انقلاب اسلامى شده‌اند؛ نظير تلگراف‌ها و نامه‌هاى امام خطاب به شاه، اسدالله علم، اميرعباس هويدا و همچنين نامه‌هاى امام به مراجع تقليد و علما و حوزه‌هاى علميه و گروه‌ها و جمعيت‌هاى سياسى و مذهبى داخل و خارج كشور و سران كشورهاى خارجى (همان، ص بيست‌وچهار).<br /> <br /> از حضرت امام خمينى(ره)، به‌عنوان مرجع تقليد، جمع زيادى از شيعيان و همچنين به‌عنوان رهبر كبير انقلاب و نظام جمهورى اسلامى ايران، احكام و فرامين متعددى در مسائل گوناگون برجاى مانده است كه عيناً در اين مجموعه منتشر شده‌اند... از آنجا كه برخى از آراء و فرامين امام خمينى در ذيل درخواست‌هاى كتبى مسئولين و متقاضيان نوشته شده است، براى درك بهتر موضوع، تمام و يا قسمت‌هاى اصلى درخواست اوليه نيز همراه با متن پاسخ امام درج شده‌اند (همان، ص بيست‌وچهار - بيست‌وپنج).<br /> <br /> از مهم‌ترين آثار مكتوب امام خمينى(ره) كه در صحيفه امام گردآورى شده و در سير تاريخى خود منتشر گرديده‌اند، پيام‌هاى مختلف دينى و سياسى امام خمينى است. صدور و انتشار اين پيام‌ها در حقيقت اصلى‌ترين محور ارتباط بى‌واسطه امام با مردم و پيروان ايشان است... وجه مشترك تمامى پيام‌هاى امام - قبل و بعد از پيروزى انقلاب - جلب حمايت مردم از اهداف انقلاب از منظر تكليف دينى و الهى و با تكيه بر نقش‌آفرينى خود مردم به‌عنوان بانيان و صاحبان اصلى انقلاب و خصوصاً جوانان بود (همان، ص بيست‌وشش).<br /> <br /> امام در همان حال كه به‌عنوان يكى از مراجع بزرگ دينى، جايگاهى رفيع در باور پيروانش داشت، قادر بود تا مفاهيم عميق دينى را و خصوصاً جنبه‌هاى سياسى و اجتماعى دين را به زبان ساده براى مخاطبانش بازگو نمايد. سخنرانى‌هاى متوالى امام خمينى در اجتماع قشرهاى مختلف مردم، امكان ارتباط مستقيم مردم با انديشه و آراء امام را فراهم مى‌ساخت و آنان را از تفسيرهاى رسمى و غير رسمى واسطه‌ها - كه غالباً با اعمال نظرهاى شخصى و اغراض سياسى و حزبى توأم است - بى‌نياز مى‌ساخت (همان، ص بيست‌ونه).<br /> <br /> == وضعيت كتاب ==<br /> <br /> <br /> در جلد 22 كتاب، فهرست اعلام (اشخاص، سازمان‌ها، كتاب‌ها، روزنامه‌ها و مكان‌ها)، نمايه‌هاى موضوعى و واژه‌ها، فهرست آيات، روايات و اصلاحيه‌هاى كتاب ذكر شده است.<br /> <br /> جلد 23، شامل نامه‌ها، پيام‌ها، سخنرانى‌ها و اسناد جديدى است كه در چاپ‌هاى قبل در صحيفه امام درج نشده است (جلد 23، ص470).<br /> <br /> برخى توضيحات در پاورقى‌هاى كتاب ذكر شده است.<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> <br /> == وابسته‌ها ==<br /> [[صحیفة الإمام]]<br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR38589J1.jpg&diff=18610 2016-05-14T14:57:23Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D8%AC%D9%85%D9%84_%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%85_%D9%88_%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%85%D9%84_(%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AC)&diff=18609 2016-05-14T14:57:23Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR38589J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR38589J1.jpg|بندانگشتی|شرح جمل العلم و العمل ]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|شرح جمل العلم و العمل<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[مدیرشانه‌چی، کاظم]] (مصحح)<br /> <br /> [[علم‌الهدی، علی بن الحسین]] (نويسنده)<br /> <br /> [[ابن‌براج، عبدالعزیز بن نحریر]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|دانشگاه مشهد، اداره انتشارات و روابط فرهنگی<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|مشهد مقدس - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'| 1352 هـ.ش <br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|AUTOMATIONCODE38589AUTOMATIONCODE<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «شرح جمل العلم و العمل»، شرح قاضى ابن برّاج طرابلسى (401-481ق)، بر بخش فقهى كتاب «جمل العلم و العمل» شريف مرتضى است. اين كتاب مختصر به بيان احكام طهارت، نماز ميت، روزه، اعتكاف، حج و زكات پرداخته است و از ويژگى‌هاى آن اين است كه نظريه‌هاى فقهى گروهى از صحابه پيامبر(ص) و تابعين و فقيهان سده 1 و 2ق را در بر دارد (بحرالعلوم، سيد محمد، ص96). اين كتاب با مقدمه و تصحيح و تعليقه كاظم مديرشانه‌چى منتشر شده است.<br /> <br /> كتاب با مقدمه مصحح و شرح حال، تأليفات، اساتيد و شاگردان قاضى ابن براج آغاز شده است.<br /> <br /> بررسى اجمالى در مطالب كتاب:<br /> <br /> 1. جمل العلم و العمل، كتاب مختصرى است كه مؤلف عالى‌قدر آن سيد مرتضى، علم‌الهدى، يك دوره اعتقادات اسلامى را (كه كلام يا اصول دين تعبير مى‌شود) و نيز تمام ابواب عبادات را (كه براى مكلفين عام البلوى است) در آن تلخيص فرموده است.<br /> <br /> 2. كتاب مزبور چنان‌كه در مقدمه آن آمده، به دستور شيخ مفيد (استاد سيد مرتضى) براى تبصره و تعليم مبتديان و تذكره و تنبيه فقيهان در علم فقه و كلام، تأليف شده است. چنان‌كه شيخ طوسى نيز به همين منظور، منتها به خواسته شاگردش (قاضى ابن براج) جمل العقود را نوشت. شيخ طوسى در اين كتاب (جمل العقود) نظر به كتاب استاد خود سيد مرتضى (يعنى جمل العلم و العمل) داشته است. احتمالاً منظور قاضى از تقاضاى تأليف متن وجيزى در فقه توسط شيخ، نوشتن شرحى بر كتاب مزبور بوده است.<br /> <br /> 3. بناى شارح در اين كتاب پس از ذكر مسئله، نقل اقوال فقهاى عامه است و سپس قول مشهور اماميه و احياناً نظر خاص خود با استدلال بر مختار خويش.<br /> <br /> 4. در اين كتاب از ذكر اقوال شاذ خوددارى شده است؛ جز در چند موردى كه اهم آن، تعيين روز اول ماه رمضان (در يوم الشك) به حساب عدد است كه قول جمعى از اصحاب حديث (اخباريان) بر آن بوده است. شارح، اول به رد آنان پرداخته و سپس اخبارى را كه وجوب صوم و افطار را به رؤيت هلال لازم مى‌شمارد، ذكر كرده است (ر.ك: مقدمه، ص25-22).<br /> <br /> در انتهاى كتاب، فهارس مصادر، اعلام رجال، اعلام اماكن، كتب و موضوعات ذكر شده است. اختلاف نسخ و تعليقات شانه‌چى در پاورقى‌هاى كتاب ذكر شده است.<br /> <br /> لازم به توضيح است كه بخش «اعتقادات» كتاب «جمل العلم و العمل» نيز توسط خود سيد مرتضى (م 436ق) شرح شده است.<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> 1. مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> 2. بحرالعلوم، سيد محمد، دائرةالمعارف بزرگ اسلامى، ج3، زير نظر كاظم موسوى بجنوردى، تهران، مركز دائرةالمعارف بزرگ اسلامى، چاپ دوم، 1374.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR37480J1.jpg&diff=18608 2016-05-14T14:57:09Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%DA%86%D9%87%D9%84_%D8%AD%D8%AF%DB%8C%D8%AB_(%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B9%DB%8C%D9%86_%D8%AD%D8%AF%DB%8C%D8%AB)_(%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B9%D9%87%D8%8C_%D8%AC%D9%84%D8%AF_46)&diff=18607 2016-05-14T14:57:09Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR37480J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR37480J1.jpg|بندانگشتی|شرح چهل حدیث (اربعین حدیث)]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|شرح چهل حدیث (اربعین حدیث)<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (ره)]] (محقق)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|فارسی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينی (س)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'|1368 هـ.ش یا 1409 هـ.ق یا 1989 م<br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|37480<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «شرح چهل حديث (اربعين حديث)»، از آثار نوشتارى امام خمينى(رض) به زبان فارسى و موضوعش شرح و تفسير اخلاقى و عرفانى برخى از احاديث اهل‌بيت(ع) است كه نويسنده نگارش آن را در عصر روز جمعه، چهارم محرم الحرام 1358ق، برابر با 5 اسفند 1317ش، به انجام رسانده است.<br /> <br /> درباره چاپ حاضر كه جديدترين چاپ است، گفتنى است كه نسخه حاضر ويرايش دوم و چاپ پنجاه و هفتم اثر مذكور است كه در سال 1392ش، جزو مجموعه «موسوعة الإمام الخميني»، با اهتمام مؤسّسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى منتشر شده و جلد 46 آن را تشكيل داده است.<br /> <br /> درباره اين چاپ، گفتنى است:<br /> <br /> 1. ناشر در مقدمه‌اش كه تاريخ و مكان نگارش آن را مشخص نكرده، بعد از ذكر مطلبى درباره سنت اربعين‌نويسى در فرهنگ اسلام، چند نكته را يادآور شده است:<br /> <br /> الف)- يكى از دروس متداول در حوزه‌هاى علميه كه توسط علماى عامل و بزرگان اهل معرفت ارائه مى‌گرديد، درس اخلاق بوده كه آميزه‌اى از علم اخلاق اسلامى بر پايه احاديث نورانى معصومين(ع) و نصايح تأثيرگذار بر اساس انفاس قدسيه استاد بوده است.<br /> <br /> ب)- امام خمينى(س) نيز چند سال در سال‌هاى ميانى بين رحلت آيت‌الله حاج شيخ عبدالكريم حائرى يزدى(قده) - 1315ش - تا هجرت آيت‌الله حاج سيد حسين طباطبايى بروجردى(قده) - 1323ش - به قم، در مدرسه ملا صادق و سپس فيضيه براى طلاب و گروهى از غير طلبه‌ها، درس اخلاق مى‌فرمودند و علاوه بر تدريس فلسفه و عرفان و سطوح عاليه فقه و اصول، به تربيت روحى و تهذيب نفوس طلاب و فضلاى حوزه علميه قم اهتمام داشتند.<br /> <br /> ج)- ايشان در همين دوره، اقدام به نگارش چهار كتاب اخلاقى - عرفانى نموده‌اند كه به ترتيب عبارتند از: «شرح چهل حديث»، «سر الصلوة»، «آداب الصلوة»، «شرح حديث جنود عقل و جهل» و ظاهراً بسيارى از مضامين اين كتاب‌ها را در درس اخلاق خود نيز تبيين مى‌فرمودند.<br /> <br /> د)- كتاب «شرح چهل حديث» در چهارم محرم 1358 به اتمام رسيده و در آن، ابتدا روايات اخلاقى و سپس روايات عرفانى مورد شرح و تفسير قرار گرفته است.<br /> <br /> ه)- امام خمينى(س) در ابتداى كتاب و به هنگام نقل اولين حديث، اسناد حديثى خود را به مرحوم ثقةالاسلام محمد بن يعقوب كلينى(قده) ذكر فرموده است كه از طريق بزرگان فقه و حديث، روايات كتاب «كافى» را با سند متصل خويش نقل مى‌فرمايند. ايشان در هنگام نقل احاديث اين كتاب، از مرحوم كلينى با القاب و اوصاف والايى همانند: «ثقة الإسلام و المسلمين، فخر الطائفة الحقّة و مقدّمهم»، «الإمام الأقدم، حجّة الفرقة و رئيس الأمة»، «فخر الطائفة و ذخرها»، «الشيخ الثقة الجليل»، «حجّة الفرقة و إمامهم»، «حجّة الفرقة و ثقتها»، «شيخ المحدّثين و أفضلهم»، «الشيخ الأجل و الثقة الجليل»، «عماد الإسلام و المسلمين»، «ركن الإسلام»، «الشيخ الأقدم و الركن الأعظم» ياد كرده‌اند. حضرت امام در اين كتاب، به آراء بزرگان عرفان و فلسفه و نيز فقها و محدثين عظام اشاره فرموده و در مقام تأييد يا نقد ايشان برآمده‌اند. ايشان به تناسب مضمون احاديث، مبانى فكرى خويش را گاه به‌صورت تفصيلى و گاه به‌طور مختصر مورد تأكيد قرار داده‌اند و به مسائل فراوانى از قبيل: فطرت، نظام احسن، قواى نفس، براهين اثبات خداوند و تجرد نفس، تجسم اعمال، عصمت، سريان صفات كمالى در موجودات، انسان كامل، حجب نورانى و ظلمانى، اسماء و صفات الهى، اعيان ثابته، توحيد و... پرداخته‌اند.<br /> <br /> و)- نام كتاب بر اساس تعبيراتى كه حضرت امام فرموده‌اند، «شرح اربعين حديث» است، امّا با نام‌هاى چهل حديث، اربعين حديث، و شرح چهل حديث نيز از آن ياد مى‌شود.<br /> <br /> ز)- نسخه اصلى و دست‌خط امام از اين كتاب، طى حمله مأموران ساواك به منزل حضرت امام در قم به سال 1342ش، مفقود گرديده است، امّا برگه‌هايى از چرك‌نويس كتاب كه اكثراً ايشان در كاغذهاى باطله يا در اطراف و پشت نامه‌ها نوشته‌اند در كتابخانه عمومى حضرت آيت‌الله گلپايگانى(ره) موجود و حاوى اكثر صفحات تا حديث 29 مى‌باشد.<br /> <br /> ح)- پس از پيروزى انقلاب اسلامى، حضرت امام متذكّر شده‌اند كه ممكن است نسخه‌اى از كتاب در كتابخانه آيت‌الله ملا على معصومى همدانى موجود باشد و به اين ترتيب، يك استنساخ كامل از اين اثر، به دست آمد. استنساخ ديگرى نيز از كتاب وجود دارد كه فقط مشتمل بر سيزده حديث بوده و ناقص است. براى نخستين بار حديث اول از اين كتاب، همراه با شرح تفصيلى مرحوم آيت‌الله فهرى در سال 1363ش، توسط «انتشارات طه» قزوين منتشر گرديد و...<br /> <br /> ط)- مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(س) در سال 1371ش، با تصحيح متن و پاورقى‌هاى توضيحى و تعيين مصادر كتاب به‌همراه فهارس فنى، كتاب را با عنوان «شرح چهل حديث (اربعين حديث)» منتشر نمود و از آن پس، همان متن، ملاك چاپ‌هاى بعدى قرار گرفت...<br /> <br /> ى)- اينك مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(س) به مناسبت چاپ «موسوعه امام خمينى(س)» تصحيحى دوباره بر متن و ويرايش كتاب انجام داده و با تكميل و اصلاح پاورقى‌ها، اقدام به نشر آن نموده است.<br /> <br /> روش تحقيق: يك)- مقابله با نسخه‌هاى موجود و تصحيح متن؛<br /> <br /> دو)- ويرايش متن؛<br /> <br /> سه)- اضافه نمودن عناوين لازم كه در كروشه [] قرار داده شده است؛<br /> <br /> چهار)- اصلاح و تكميل پاورقى‌هاى تحقيقى؛<br /> <br /> پنج)- تنظيم مجدد فهارس فنى كتاب» (ر.ك: مقدمه كتاب، ص7-10).<br /> <br /> 2. دانستنى است كه نويسنده خودش در پايان كتاب، تاريخ اتمام اين اثر را با صراحت بيان كرده و چنين نوشته است: «به اتمام رسيد به دست فانى مؤلف فقير در عصر روز جمعه، چهارم شهر محرم الحرام سنه يك‌هزار و سيصد و پنجاه و هشت هجرى [قمرى] وَ عَلَى اللَّه التُّكْلانُ فِي الافْتِتاحِ وَ الاخْتِتامِ» (متن كتاب، ص734).<br /> <br /> 3. ناشر براى تصحيح اثر حاضر، از منابع مهمّ و متعددى (206 كتاب به زبان عربى و فارسى) استفاده كرده (ر.ك: همان، ص867- 888) و همچنين فهارس فنى (آيات، روايات، اسامى معصومين، اعلام، كتب، اشعار، لغات، اصطلاحات) و فهرست منابع و فهرست تفصيلى مطالب را در پايان كتاب آورده است (ر.ك: همان، ص737-923).<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR37022J1.jpg&diff=18606 2016-05-14T14:56:57Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B9%D9%84%D9%8A%D9%82%D8%A9_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D9%84%D9%81%D9%88%D8%A7%D8%A6%D8%AF_%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%B6%D9%88%D9%8A%D8%A9_(%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B9%D9%87_%D8%AC%D9%84%D8%AF_43)&diff=18605 2016-05-14T14:56:57Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR37022J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR37022J1.jpg|بندانگشتی|التعلیقة علی الفوائد الرضویة]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|التعلیقة علی الفوائد الرضویة<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|الفوائد الرضویة. شرح<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) - دفتر قم]] (محقق)<br /> <br /> [[قاضی سعید قمی، محمدسعید بن محمدمفید]] (نويسنده)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (حاشيه نويس)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏BBR‎‏ ‎‏1131‎‏ ‎‏/‎‏ف‎‏903‎‏ ‎‏خ‎‏8*<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|احادیث خاص (راس الجالوت)<br /> <br /> توحید - فلسفه<br /> <br /> عرفان<br /> <br /> قاضی سعید قمی، محمد سعید بن محمد مفید، 1409 - 1103؟ق. الفوائد الرضویه - نقد و تفسیر<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسة تنظیم و نشر آثار الإمام الخمینی (قدس سره)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'|1368 هـ.ش یا 1409 هـ.ق یا 1989 م<br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|37022<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «التعليقة على الفوائد الرضوية»، مجموعه‌اى از تعليقات امام خمينى بر كتاب «الفوائد الرضوية» نوشته قاضى سعيد قمى - عارف مشهور قرن دوازدهم هجرى - است كه در آن، حديث امام رضا(ع) در پاسخ به پرسش دانشمند يهودى آن روزگار به نام «رأس الجالوت» توضيح داده شده است. نويسنده، در پايان كتاب از اهل زمان خودش به‌خاطر قدرنشناسى نسبت به معارف الهى و بى‌اعتنايى به اجراى قوانين قرآنى شكايت كرده و به حضرت امام مهدى موعود(عج) پناه برده و اين اثر را در روز چهارشنبه ششم شهريور 1308ش، در قصبه خمين به انجام رسانده است. نسخه حاضر ويرايش دوم و چاپ سوم اثر مذكور است كه سال 1392ش، جزو مجموعه «موسوعة الإمام الخميني» با تصحيح و اهتمام مؤسّسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى منتشر شده و جلد 43 آن را تشكيل داده است.<br /> <br /> درباره چاپ جديد حاضر، گفتنى است:<br /> <br /> 1. مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(س) دفتر قم در مقدمه‌اش چند مطلب را يادآور شده است:<br /> <br /> «... روش عرفانى امام خمينى، تابع مسلك عرفان شيعى بود كه از امامان هدايت(ع) الهام گرفته و افزون بر اين به احاديث مأثوره از اهل بيت پيامبر(ع) اهتمام ويژه‌اى داشت؛ چون آنان گنجينه‌هاى دانشند و معادن حكمت و حافظان سرّ و ميراث‌داران نبوت و به همين جهت در كتاب‌هاى عرفانى - اخلاقى‌اش به‌صورت مستقيم و غير مستقيم به شرح و بيان روايات وارده پرداخته است. او معيار صحّت كشف و شهود عرفانى را آن روايات نبوى(ص) و اهل‌بيت(ع)، قرار داده و موافقت آن مكاشفات را با احكام شرعى شرط دانسته است. يكى از اين آثار «التعليقة على الفوائد الرضويّة» است كه در آن امام خمينى(س) به‌طور مستقيم وارد شرح حديثى عرفانى شده است كه لفظش كوتاه و معنايش بلند است از حضرت امام رضا(ع). نويسنده در اين تعليقه افزون بر نقد آراى مؤلف «الفوائد الرضوية»؛ يعنى عارف شيعى كامل، قاضى سعيد قمّى به بررسى آراء استادان بزرگ ديگر مانند ابن عربى و صدرالمتألّهين پرداخته است و برخى از مباحث را با تفصيل بيشترى مطرح كرده است؛ مانند احاطه اسماء الهى، انسان كامل و مقاماتش، كفر و مراتبش، فيض اقدس و فيض مقدّس، عالم عقول و عالم نفوس و مراتب اسماء و صفات...» (ر.ك: مقدمه كتاب، ص5-6). سپس ناشر با نقل اين مطلب از «آيينه دانشوران» درباره كتاب حاضر: «از نوشته‌هاى ايشان است تعليقاتى بر رساله قاضى سعيد قمى در شرح حديث رأس الجالوت با دو شرح ديگر از خود ايشان و تاريخ انجام آن 1348 مى‌باشد»، توضيح داده است كه تعليقات و شرح امام خمينى، يگانه است و دوگانه و سه‌گانه نيست و منشأ اشتباه عبارت است از عدم دسترسى به متن اصلى تعليقات (ر.ك: همان، ص6-7).<br /> <br /> 2. گفتنى است كه نويسنده عالى‌قدر، نگارش اثر حاضر را در چهارشنبه 22 ربيع‌الاول 1348ق، به پايان برده است (ر.ك: متن كتاب، ص144-145). اين تاريخ مطابق است با ششم شهريور 1308ش (بر اساس برنامه تبديل تقويم‌ها در پايگاه اطلاع‌رسانى مركز تقويم مؤسسه ژئوفيزيك دانشگاه تهران).<br /> <br /> 3. ناشر براى تصحيح اثر حاضر، افزون بر قرآن كريم از منابع مهمّ و متعددى (99 كتاب به زبان عربى و فارسى) استفاده كرده (ر.ك: همان، ص169-180) و همچنين فهارس فنى (آيات، روايات، اسامى معصومين، اعلام، كتب و اشعار) و فهرست منابع و فهرست تفصيلى مطالب را در پايان كتاب آورده است (ر.ك: همان، ص147-183).<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> 1. مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> 2. برنامه تبديل تقويم‌ها در پايگاه اطلاع‌رسانى مركز تقويم مؤسسه ژئوفيزيك دانشگاه تهران (رؤيت‌شده در تاريخ دوازدهم دى 1394ش)، به آدرس اينترنتى ذيل: <br /> <br /> http://calendar.ut.ac.ir/Fa/Software/CalConv.asp .<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:فلسفه، مذهب و روانشناسی]]<br /> [[رده:فلسفه اسلامی]]<br /> [[رده:عصر تجديد حيات فلسفه اسلامی، قرن یازدهم]]<br /> [[رده:فيلسوفان قرن یازده، آ-ي]]<br /> [[رده:قاضي سعيد قمي،محمد سعيد بن محمد مفيد1049-1104ق]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR37021J1.jpg&diff=18604 2016-05-14T14:56:45Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B4%D8%B1%D8%AD_%D8%AF%D8%B9%D8%A7%D8%A1_%D8%A7%D9%84%D8%B3%D8%AD%D8%B1_(%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B9%D9%87_%D8%AC%D9%84%D8%AF_42)&diff=18603 2016-05-14T14:56:45Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR37021J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR37021J1.jpg|بندانگشتی|شرح دعاء السحر]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|شرح دعاء السحر<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) - دفتر قم]] (محقق)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏‎‏BP‎‏ ‎‏270‎‏ ‎‏/‎‏س‎‏302‎‏ ‎‏خ‎‏8‎‏ ‎‏1392*<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|دعاها<br /> <br /> دعای سحر - نقد و تفسیر<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسة تنظیم و نشر آثار الإمام الخمینی (قدس سره)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'|1368 هـ.ش یا 1409 هـ.ق یا 1989 م<br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|37021<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «شرح دعاء السحر»، اولين اثر نوشتارى امام خمينى(رض) به زبان عربى و موضوعش شرح و تفسير اخلاقى و عرفانى دعاى سحرهاى ماه مبارك رمضان است كه نويسنده آن را در سال 1307ش، در 27 سالگى تأليف كرده است. درباره چاپ حاضر كه جديدترين چاپ است چند نكته گفتنى است:<br /> <br /> 1. نسخه حاضر، چاپ پنجم اثر مذكور است كه سال 1392ش، جزو مجموعه «موسوعة الإمام الخميني» با اهتمام مؤسّسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى منتشر شده و جلد 42 آن را تشكيل داده است.<br /> <br /> 2. ناشر در مقدمه خويش، با ذكر چگونگى تأليف كتاب و سير چاپ‌ها و انتشار و ترجمه آن در سال‌هاى پيشين، افزوده است: «... بعد نوبت به مؤسّسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى رسيد و اين مؤسسه به تصحيح متن و مقابله آن با دو نسخه از كتاب پرداخت و آن را در سال 1374ش منتشر كرد، همراه با مقدّمه تحقيق و تعليقات ضرورى در مورد ارجاع آيات، روايات و اقوال با ضميمه فهارس فنى و... و در سال 1386ش، مؤسّسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى ترجمه فارسى آن را منتشر كرد. اكنون و براى اولين بار در مجموعه «موسوعة الإمام الخميني(س)»، كتاب «شرح دعاء السحر» بر اساس نسخه خطى اصلى حضرت امام خمينى به قلم خودش منتشر مى‌شود و به همين جهت خطاهاى رخ‌داده در چاپ‌هاى پيشين تصحيح شده است.<br /> <br /> روش ما در تحقيق اين اثر چنين است:<br /> <br /> الف)- تصحيح متن بر اساس دست‌نوشته اصلى امام خمينى؛<br /> <br /> ب)- نوشتن متن بدون هيچ تصرفى در واژگان و جملات، بلكه فقط با استفاده از نشانه‌هاى نگارشى و رسم‌الخط امروزى؛<br /> <br /> ج)- قرار دادن عناوينى براى تسهيل دسترسى محقّقان ...؛<br /> <br /> د)- استخراج مجدد منابع آيات، روايات، و اقوال بر طبق روش متداول در اين دوران؛<br /> <br /> ه)- تنظيم فهارس فنّي» (ر.ك: مقدمه ناشر، ص5-9).<br /> <br /> 3. محققان مؤسّسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى براى تصحيح اثر حاضر از منابع معتبر و متعددى (102 كتاب) از آثار دانشمندان به زبان عربى و فارسى استفاده كرده‌اند (ر.ك: متن كتاب، ص223-234).<br /> <br /> 4. گفتنى و قابل تقدير است كه تعليقات نويسنده در پاورقى‌ها از افزوده‌هاى مصحح تفكيك شده است؛ به اين صورت كه در آغاز پاورقى، علامت ستاره (*) و در پايان مطالب نويسنده در پاورقى، اين عبارت آمده است: «[منه عفي عنه]» (ر.ك: همان، ص4، پاورقى* و ص11، پاورقى* و ص14، پاورقى* و...).<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:اسلام، عرفان، غیره]]<br /> [[رده:آداب و رسوم]]<br /> [[رده:مباحث خاص آداب و رسوم]]<br /> [[رده:ادعیه. اذکار. اوراد. اعمال]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR37018J1.jpg&diff=18602 2016-05-14T14:56:35Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87_%D8%AA%D9%88%D8%B6%DB%8C%D8%AD_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%B3%D8%A7%D8%A6%D9%84_%D8%A2%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%A8%D8%B1%D9%88%D8%AC%D8%B1%D8%AF%DB%8C_%D8%A8%D8%A7_%D8%AD%D9%88%D8%A7%D8%B4%DB%8C_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C_(%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B9%D9%87_%D8%AC%D9%84%D8%AF_30)&diff=18601 2016-05-14T14:56:35Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR37018J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR37018J1.jpg|بندانگشتی|رساله توضیح المسائل]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|رساله توضیح المسائل<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|حاشیه بر توضیح المسائل<br /> <br /> توضیح المسائل<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) - دفتر قم]] (محقق)<br /> <br /> [[بروجردی، حسین]] (نويسنده)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (حاشيه نويس)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|فارسی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏BP‎‏ ‎‏183‎‏/‎‏9‎‏ ‎‏/‎‏خ‎‏8‎‏ح‎‏2*<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|فتواهای شیعه - قرن 14<br /> <br /> فقه جعفری - رساله عملیه<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينی (س)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'| 1392 هـ.ش <br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|AUTOMATIONCODE37018AUTOMATIONCODE<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «رساله توضيح المسائل»، اثر آيت‌الله بروجردى است كه با حواشى امام خمينى(ره)، منتشر شده است.<br /> <br /> از قرن دوازدهم به بعد، با توجه به لزوم تقليد از مرجع زنده، فقهاى زنده، بر رساله‌هاى عمليه فقهاى سابق، حاشيه مى‌نوشتند كه سيد بحرالعلوم و شيخ انصارى، جزء حاشيه‌نويسان بر رساله‌هاى پيش از خود بوده‌اند. اما با توجه به تحول و تطور در زبان و تعبيرات، رساله‌هاى عمليه نوشته‌شده در قرون قبلى، براى خوانندگان قرن چهارده قمرى، روشن و به‌آسانى قابل فهم نبوده است. بر همين اساس در زمان آيت‌الله بروجردى (متوفى 1380ق) كه پس از وفات آيت‌الله سيد ابوالحسن اصفهانى (متوفى 1365ق) مرجعيت مطلق شيعه را بر عهده داشت، عده‌اى به فكر تغيير انشاء و نوشتار رساله عمليه برآمدند (ر.ك: مقدمه، ص نوزده).<br /> <br /> اين كار به دستور آيت‌الله بروجردى انجام شد و در مرحله بعد از نگارش، تنى چند از علما و فضلا با دقت به مطابقت رساله نوشته‌شده با فتاواى آن مرجع و فقيه بزرگ پرداختند و سرانجام با نام «توضيح المسائل» چاپ و انتشار يافت (همان).<br /> <br /> پس از رحلت آيت‌الله بروجردى و نياز مقلدين به فتاواى امام خمينى(ره)، نخست رساله «نجاة العباد» براى استفاده عموم انتشار يافت؛ پس از آن، حضرت امام بر توضيح المسائل حاشيه نگاشت كه شامل همه ابواب و كتب توضيح المسائل بوده و تعدا حواشى امام، يك هزار مورد مى‌باشد و با عنوان «حاشيه توضيح المسائل» در سال 1381ق منتشر گرديد. اين چاپ تنها شامل جملاتى از توضيح المسائل است كه حاشيه امام ناظر به آن بوده و به شكل جدول صفحه‌آرايى شده است (ر.ك: همان، ص بيست).<br /> <br /> پس از آن، متن توضيح المسائل به‌همراه حواشى حضرت امام منتشر گرديد، سپس در ضمن توضيح المسائل با حواشى تعدادى از مراجع تقليد توسط انتشارات جاويدان و فراهانى منتشر شد كه در آن، حواشى مربوط به امام بدون ذكر نام و همراه با پرانتز خالى ()، مشخص شده است (همان).<br /> <br /> گرچه پس از چاپ حاشيه امام بر توضيح المسائل؛ توضيح المسائلى با در نظر گرفتن فتاواى امام و تغييراتى كه يافته بود، منتشر شد و ده‌ها سال، محل مراجعه مؤمنين بوده و مى‌باشد؛ اما مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(ره)، در جهت احياى آثار و نظرات حضرت امام، اقدام به چاپ كتاب حاضر كه خود، اثرى علمى و به قلم ايشان است، نموده و با دقت در تعيين محل حواشى و ويرايش كامل، آن را در موسوعه امام خمينى(ره) منتشر كرده است (همان).<br /> <br /> مطالب كتاب، در قالب «مسئله» مطرح گرديده و حواشى امام، در پاورقى‌ها ذكر گرديده است؛ به‌گونه‌اى كه كتاب، داراى مجموعا 2840 مسئله مى‌باشد.<br /> <br /> فهرست مطالب، در ابتداى كتاب آمده است.<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:اسلام، عرفان، غیره]]<br /> [[رده:فقه و اصول]]<br /> [[رده:فقه مذاهب]]<br /> [[رده:فقه شیعه]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR37015J1.jpg&diff=18600 2016-05-14T14:56:22Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%88%D8%B3%D9%8A%D9%84%D8%A9_%D8%A7%D9%84%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%A9_%D9%85%D8%B9_%D8%AA%D8%B9%D8%A7%D9%84%D9%8A%D9%82_%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%A7%D9%84%D8%AE%D9%85%D9%8A%D9%86%D9%8A_(%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B9%D9%87_%D8%AC%D9%84%D8%AF_26_%D9%88_27)&diff=18599 2016-05-14T14:56:22Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR37015J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR37015J1.jpg|بندانگشتی|وسیلة النجاة]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|وسیلة النجاة<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) - دفتر قم]] (محقق)<br /> <br /> [[اصفهانی، ابوالحسن]] (نويسنده)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (حاشيه نويس)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏‎‏BP‎‏ ‎‏183‎‏/‎‏9‎‏ ‎‏/‎‏الف‎‏6‎‏و‎‏5‎‏ ‎‏1392*<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|فقه جعفری - رساله عملیه<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسة تنظیم و نشر آثار الإمام الخمینی (قدس سره)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'|1325 هـ.ش یا 1365 هـ.ق یا 1946 م<br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|37015<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «وسيلة النجاة مع تعاليق الإمام الخميني(ره)»، به زبان عربى، مشتمل است بر كتاب «وسيلة النجاة» آيت‌الله سيد ابوالحسن اصفهانى همراه با حواشى امام خمينى(ره).<br /> <br /> تعليقات امام بر كتاب «وسيلة النجاة»، اولين اثر فقهى - فتوايى وى است كه چندين سال پيش از وفات آيت‌الله بروجردى (فروردين 1340ش) به نگارش درآمده است (ر.ك: پويا، حسن، ص5).<br /> <br /> اين اثر كه نگارش آن در سال 1372ق به پايان رسيده، اساس كتاب «تحرير الوسيلة» امام خمينى(ره) را تشكيل مى‌دهد كه در دوران اقامت ايشان در تركيه نوشته شده است. گفتنى است در برخى موارد، بين فتاواى امام(ره) در «تحرير الوسيلة» و اين تعليقه، تفاوت‌هايى وجود دارد كه به دليل تأخر زمانى، «تحرير الوسيلة» بر اين تعليقه، رجحان دارد و مى‌تواند ملاك عمل مكلفان قرار گيرد (همان).<br /> <br /> در اين كتاب كه جلد 26 و 27 موسوعه امام خمينى(ره) بوده و در دو جلد تنظيم شده است، مقدمه كوتاهى از مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(ره) وجود دارد كه در آن، به بيان برخى ويژگى‌هاى كتاب، پرداخته شده است (ر.ك: مقدمه، ص ح - ز).<br /> <br /> پس از نوشته شدن «وسيلة النجاة»، به سبب جايگاه رفيع نويسنده و اقبال گسترده علما و مجتهدين به آن، حواشى و تعاليق فراوانى بر آن نوشته شد كه از جمله آن‌ها، تعليقه امام خمينى(ره) بر آن مى‌باشد كه حدودا 2065 حاشيه بوده و تقريبا بر تمامى فتاواى ذكرشده، حاشيه‌اى زده شده است (ر.ك: همان، ص و).<br /> <br /> درحالى‌كه بسيارى از محشين بر فتاوا، به موارد غير الزامى مانند استحباب و كراهت نپرداخته‌اند، امام(ره) در اين اثر، بر فتاوايى كه متعلق به مندوبات و مكروهات مى‌باشند نيز حاشيه زده كه اين امر، از جمله امتيازات كتاب مى‌باشد (ر.ك: همان).<br /> <br /> حواشى اين كتاب، به‌منظور بيان فتاوا براى مقلدين نوشته شده است، اما در مواردى، پاره‌اى از ادله نيز ذكر شده است (ر.ك: همان).<br /> <br /> فهرست مطالب هر جلد، در انتهاى همان جلد جاى گرفته و تعليقات و توضيحات امام(ره)، در انتهاى صفحه و به‌صورت پاورقى آمده است.<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> 1. مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> 2. پويا، حسن، «كتاب‌شناسى تحرير الوسيلة»، قم، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(ره)، زمستان 1383.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:اسلام، عرفان، غیره]]<br /> [[رده:فقه و اصول]]<br /> [[رده:فقه مذاهب]]<br /> [[رده:فقه شیعه]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR37014J1.jpg&diff=18598 2016-05-14T14:56:08Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%B1%D9%88%D8%A9_%D8%A7%D9%84%D9%88%D8%AB%D9%82%D9%89_%D9%85%D8%B9_%D8%AA%D8%B9%D8%A7%D9%84%D9%8A%D9%82_%D8%A7%D9%84%D8%A5%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%A7%D9%84%D8%AE%D9%85%D9%8A%D9%86%D9%8A_(%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B9%D9%87_%D8%AC%D9%84%D8%AF_24)&diff=18597 2016-05-14T14:56:08Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR37014J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR37014J1.jpg|بندانگشتی|العروة الوثقی]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|العروة الوثقی<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) - دفتر قم]] (محقق)<br /> <br /> [[یزدی، محمد کاظم بن عبد العظیم]] (نويسنده)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (حاشيه نويس)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏BP‎‏ ‎‏183‎‏/‎‏9‎‏ ‎‏/‎‏ی‎‏4‎‏ع‎‏4*<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|فقه جعفری - قرن 14<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسة تنظیم و نشر آثار الإمام الخمینی (قدس سره)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'| 1392 هـ.ش یا 1434 هـ.ق <br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|AUTOMATIONCODE37014AUTOMATIONCODE<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «العروة الوثقى مع تعاليق الإمام الخميني(ره)»، متن كتاب «العروة الوثقى»، نوشته آيت‌الله سيد محمدكاظم يزدى اصفهانى (1247-1337ق)، همراه با حواشى امام خمينى(ره) است. حواشى امام (همچون متن كتاب) به زبان عربى و تاريخ فراغت از آن، سال 1375ق، است.<br /> <br /> اين كتاب اولين بار در سال 1340ش، در 365 صفحه، بدون دربرداشتن نص «العروة» و با اكتفا به آوردن كلمه يا عبارتى كه تعليقه به آن مربوط مى‌شد، توسط انتشارات «وجدانى» و «دارالفكر» چاپ شد. علاوه بر اين، بارها تعليقات امام(ره) همراه با تعليقات ساير فقها و مراجع در مجموعه‌هاى مختلف، قبل و بعد از انقلاب، منتشر گرديد؛ با اين تفاوت كه قبل از انقلاب، به دليل حساسيت رژيم، تعليقات ايشان بدون ذكر نام و فقط با علامت () منتشر مى‌شد. اما به دليل ضرورت اصلاح اغلاط و اشتباهاتى كه در چاپ‌هاى گذشته وجود داشت و تعيين جاى درست تعليقات در متن، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(ره)، در سال 1380ش، اقدام به تصحيح متن و تعليقه و نشر آن در يك جلد و 1040 صفحه نمود. هم‌اكنون با دقت بيشتر در مراحل تحقيق و تصحيح، متن كتاب عروه همراه با تعليقات امام، در موسوعه امام خمينى به‌عنوان جلد 24 و 25، در دو جلد عرضه شده است (ر.ك: مقدمه، ج1، ص و - ز).<br /> <br /> در جلد اول، مقدمه‌اى كوتاه از مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(ره) آمده كه در آن توضيحاتى پيرامون كتاب «العروة الوثقى» و اثر حاضر داده شده است.<br /> <br /> مطالب كتاب در قالب «مسئله» بيان گرديده و تعليقات امام(ره) به‌صورت پاورقى و در انتهاى هر صفحه، ذكر شده است.<br /> <br /> فهرست مطالب هر جلد، در انتهاى همان جلد آمده است.<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> مقدمه و متن كتاب.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:اسلام، عرفان، غیره]]<br /> [[رده:فقه و اصول]]<br /> [[رده:فقه مذاهب]]<br /> [[رده:فقه شیعه]]<br /> <br /> </div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:NUR37011J1.jpg&diff=18596 2016-05-14T14:55:48Z

<p>Admin: </p> <hr /> <div></div>

Admin https://fa.wikinoor.ir/w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%83%D8%A7%D8%B3%D8%A8_%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AD%D8%B1%D9%85%D8%A9_(%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B9%D9%87_%D8%AC%D9%84%D8%AF_13)&diff=18595 2016-05-14T14:55:48Z

<p>Admin: صفحه ای تازه حاوی «&lt;div class='wikiInfo'&gt; [[پرونده:NUR37011J1.jpg|بندانگش» ایجاد کرد.</p> <hr /> <div>&lt;div class='wikiInfo'&gt;<br /> [[پرونده:NUR37011J1.jpg|بندانگشتی|المکاسب المحرمة]]<br /> {| class=&quot;wikitable aboutBookTable&quot; style=&quot;text-align:Right&quot;<br /> |+ |<br /> |-<br /> ! نام کتاب!! data-type='bookName'|المکاسب المحرمة<br /> |-<br /> |نام های دیگر کتاب <br /> |data-type='otherBookNames'|<br /> |-<br /> |پدیدآورندگان <br /> |data-type='authors'|[[موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) - دفتر قم]] (محقق)<br /> <br /> [[خ‍م‍ی‍ن‍ی‌، روح‌الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران]] (نويسنده)<br /> |-<br /> |زبان <br /> |data-type='language'|عربی<br /> |-<br /> |کد کنگره <br /> |data-type='congeressCode' style='direction:ltr'|‏‎‏BP‎‏ ‎‏194‎‏ ‎‏/‎‏خ‎‏8‎‏م‎‏8*<br /> |-<br /> |موضوع <br /> |data-type='subject'|معاملات (فقه)<br /> <br /> کسب و کار حرام<br /> |-<br /> |ناشر <br /> |data-type='publisher'|موسسة تنظیم و نشر آثار الإمام الخمینی (قدس سره)<br /> |-<br /> |مکان نشر <br /> |data-type='publishPlace'|تهران - ایران<br /> |-<br /> |سال نشر <br /> |data-type='publishYear'|1368 هـ.ش یا 1409 هـ.ق یا 1989 م<br /> |-class='articleCode'<br /> |کد اتوماسیون <br /> |data-type='automationCode'|37011<br /> |}<br /> &lt;/div&gt;<br /> <br /> <br /> «المكاسب المحرمة»، حاصل درس خارج امام خمينى(ره) در خلال سال‌هاى 1377ق تا 1380ق است (ر.ك: مقدمه، ج1، ص5) كه توسط مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى(س) تحقيق و به زبان عربى منتشر شده است.<br /> <br /> اين كتاب دو جلدى، جلد 13 و 14 از موسوعه امام خمينى(ره) است كه با دو مقدمه محقق و آيت‌الله سيد محمد هاشمى آغاز شده است و در پايان آن خاتمه آمده است.<br /> <br /> كتاب‌شناسى اين اثر به‌صورت كامل و جامع در نسخه ديگر آن آمده است، لذا در اينجا فقط به مراحل تحقيق كتاب كه توسط مؤسسه تنظيم و نشر آثار انجام شده بيان مى‌شود:<br /> <br /> تصحيح كتاب، افزودن عناوين، استخراج آيات و روايات، تنظيم فهارس فنى، ويراستارى و تقويم نص، از جمله فعاليت‌هايى است كه محقق انجام داده است.<br /> <br /> محقق در اين كتاب، اقوال فقها و علمايى را كه نام آنها در اثناى كتاب آمده؛ اعم از آنها كه با صراحت نامشان آمده يا با الفاظى مثل «قيل»، «يقال» و «الدعوى» به آنها اشاره شده، استخراج و مستند كرده است (ر.ك: همان، ج1، ص5).<br /> <br /> اكثر عناوين و ابواب موجود در كتاب توسط محقق ايجاد شده است (ر.ك: همان، ص8).<br /> <br /> مواردى كه مؤلف يك حديث را به لحاظ سندى ضعيف شمرده است محقق در پاورقى به دليل ضعف آن حديث اشاره كرده است (ر.ك: همان).<br /> <br /> == منابع مقاله ==<br /> <br /> <br /> مقدمه كتاب.<br /> <br /> <br /> == پیوندها ==<br /> <br /> [[رده:کتاب‌شناسی]]<br /> [[رده:اسلام، عرفان، غیره]]<br /> [[رده:فقه و اصول]]<br /> [[رده:مباحث خاص فقه]]<br /> <br /> </div>

Admin